The President's speech during the ceremony commemorating Consul Konstanty Rokicki
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremony in Lucerne, Switzerland on October 9, 2018, commemorating Polish Consul Konstanty Rokicki at the unveiling of his gravestone.
- Main themes
- Commemoration of Consul Konstanty Rokicki, Holocaust rescue operations, Polish diplomatic mission in Switzerland, Łados Group, Paraguayan passports for Jews, Polish-Jewish cooperation, World War II genocide, heroism of Polish diplomats, humanitarian mission, Bergen-Belsen camp, Polish Underground State, memory and tribute
- Duration
- ~7 min
- Words
- 864
- Sentences
- 31
- Readability
- 39
- Grade
- 14.6
- Syntax
- 3.40
- Vocabulary
- 2.35
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other31 sentences in 12 paragraphs
Your Excellencies, Ambassadors,
Excellency, Bishop, Chaplain of the Polish Army, Excellency, Rabbi, All Distinguished Guests who have come here, and especially the Descendants, Relatives of the survivors and the saved, as well as the Descendants, Closest ones of Polish diplomats, the heroes of that dramatic time!
We gather here in Lucerne, Switzerland, for a ceremony, for a meeting commemorating events that are undoubtedly exceptional in the history of the world. Here, in this cemetery, we bow our heads before all those who became victims of the terrible Holocaust – the darkest years of the 20th century and perhaps the darkest years in the history of humanity. We bow our heads before the millions of brutally murdered Jews, before the millions of brutally murdered citizens of Europe from various countries, but today I primarily bow my head before the millions of murdered Poles, including those of Jewish descent.
And I dare to say today that in this black sky of memories of those dramatic years of World War II ‒ when German Nazis committed genocide against people of Jewish nationality ‒ the man over whose grave we stand today symbolizes a brighter star among this blackness of despair. Konstanty Rokicki, whose gravestone we unveiled today here in this cemetery in Lucerne, was an experienced Polish diplomat ‒ he was the consul here in Switzerland at the moment when World War II broke out.
Still, few people in Europe, in Poland, and in the world know that the Polish diplomatic mission, led at that time by Ambassador Aleksander Ładoś, accomplished an incredible feat for those times and for the standards of diplomatic missions.
The aforementioned Ambassador Aleksander Ładoś, along with his deputy Stefan Ryniewicz, Consul Konstanty Rokicki, and a then-young collaborator, Polish diplomatic official Juliusz Kuehl, saved thousands of people and sent information about what was happening in occupied Polish territories to the United States and other places from the Polish mission, using Polish diplomatic codes, about how the Germans began and carried out the Holocaust against the Jewish nation.
The most tangible, visible form of assistance they provided was obtaining Paraguayan passports for Jews in Poland ‒ who were mostly already imprisoned in ghettos at that time ‒ from a neutral country, which gave them a chance to escape the Holocaust, a chance for internment instead of extermination camps. They certainly obtained over a thousand of these passports and in total covered – without a doubt – over 2,200 people. It was only recently established that the person who personally issued these passports was indeed the Polish consul Konstanty Rokicki.
But one thing – looking from the Polish point of view, from the perspective of the Polish state – is extremely valuable to me in all of this. Polish diplomats, carrying out this great, albeit illegal mission – against the law of the time, risking their lives, facing imprisonment – would not have been able to accomplish this alone. They achieved this in cooperation with Jewish organizations. They collaborated with Abraham Silberschein, Chaim Eiss – someone had to provide names, deliver passports, raise money for them. This cooperation showed Poland as it was: the Commonwealth of Many Nations, Polin.
In fact, Polish diplomats, with a full sense of responsibility, carried out a state mission, initially aiming to save as many Polish citizens as possible, although later – of course – passports were also issued to Jews from other countries. But it was about saving human lives, about a great mission of humanity. They operated, it should be mentioned, in an area managed by the Swiss authorities, who ‒ of course ‒ were aware of their illegal activities, but nevertheless de facto allowed it to be carried out. This activity was also supported by the Polish Underground State, by the Polish government in London, and by the Holy See, which ensured that Paraguay did not question the passports.
Of course, not all those who received these passports were saved. Today we know for sure that several hundred of those to whom passports were issued were unfortunately murdered by the Germans, and also died, for example, due to a typhus epidemic in the Bergen-Belsen camp. Nevertheless, it is also a fact that at least several hundred were saved – many of their descendants are also with us today, for which I am immensely grateful.
Thank you for coming here, to this cemetery in Switzerland, to bow your heads and lay a symbolic stone to thank and pray at the grave of the Polish diplomats who carried out this activity, which was the pinnacle of humanity, completely selflessly. They did not receive any remuneration for this, most of them died in extremely modest conditions, even in poverty. They were people devoted to their great mission, to their fellow citizens. We can certainly call them noble people. But I think I can say that – at least in this symbolic sense – they are certainly part of the extraordinary group of the Righteous Among the Nations.
Once again, I thank you for being here with us today, for paying symbolic tribute to the Polish diplomats ‒ heroes in the fight for the life of every human being. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowni Ekscelencje, Panowie Ambasadorowie,
Ekscelencjo, Księże Biskupie, Kapelanie Wojska Polskiego, Ekscelencjo, Panie Rabinie, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, a zwłaszcza Potomkowie, Krewni ocalałych i ocalonych oraz Potomkowie, Najbliżsi polskich dyplomatów, bohaterów tamtego dramatycznego czasu!
Spotykamy się tutaj, w Lucernie, w Szwajcarii, na uroczystości, na spotkaniu upamiętniającym wydarzenia z całą pewnością wyjątkowe w historii świata. Tu, na tym cmentarzu, chylimy głowy przed wszystkimi, którzy stali się ofiarami straszliwego Holokaustu – najczarniejszych lat XX wieku i chyba najczarniejszych lat w historii ludzkości. Chylimy głowy przed milionami bestialsko zamordowanych Żydów, przed milionami bestialsko zamordowanych obywateli Europy różnych krajów, ale dziś ja przede wszystkim chylę głowę przed milionami zamordowanych Polaków, także żydowskiego pochodzenia.
I odważę się powiedzieć dzisiaj, że na tym czarnym niebie wspomnień tamtych dramatycznych lat II wojny światowej ‒ gdy niemieccy naziści dokonywali ludobójstwa na osobach narodowości żydowskiej ‒ człowiek, nad którego grobem dziś stoimy, symbolizuje jaśniejszą gwiazdę wśród tej czerni rozpaczy. Konstanty Rokicki, którego płytę nagrobną odsłoniliśmy dzisiaj tu, na tym cmentarzu w Lucernie, był doświadczonym polskim dyplomatą ‒ był konsulem tu, w Szwajcarii, w momencie, gdy wybuchła II wojna światowa.
Wciąż niewielu ludzi w Europie, w Polsce i na świecie wie, że polska placówka dyplomatyczna, na której czele stał wtedy ambasador Aleksander Ładoś, dokonała dzieła niesamowitego na ówczesne czasy i na standardy działalności placówek dyplomatycznych.
Wspomniany ambasador Aleksander Ładoś wraz ze swoim zastępcą Stefanem Ryniewiczem, z konsulem Konstantym Rokickim oraz wówczas młodym współpracownikiem, polskim urzędnikiem dyplomatycznym Juliuszem Kuehlem uratowali tysiące ludzi oraz przesyłali do Stanów Zjednoczonych i w inne miejsca z polskiej placówki, posługując się polskimi szyframi dyplomatycznymi, informacje o tym, co działo się na okupowanych polskich ziemiach, jak Niemcy rozpoczęli i dokonywali Holokaustu na narodzie żydowskim.
Najbardziej wymierną, widoczną formą niesienia przez nich pomocy było zdobywanie dla Żydów w Polsce ‒ więzionych wtedy już w większości przypadków w gettach ‒ paszportów paragwajskich, a więc kraju neutralnego, które dawały szansę na ocalenie z Holokaustu, dawały szansę na obóz internowania, zamiast obozu zagłady. Zdobyli z całą pewnością ponad tysiąc tych paszportów i w sumie objęli nimi – z całą pewnością – ponad 2200 osób. Dopiero niedawno udało się ustalić, że osobą, która własnoręcznie wypisała te paszporty, był właśnie polski konsul Konstanty Rokicki.
Ale jedna rzecz – patrząc z polskiego punktu widzenia, z punktu widzenia polskiego państwa – jest w tym wszystkim niezwykle dla mnie cenna. Polscy dyplomaci, realizując tę wielką, nielegalną przecież misję – wbrew ówczesnemu prawu, ryzykując życie, mogąc trafić do więzienia – nie daliby rady zrealizować tego sami. Zrealizowali to we współpracy z organizacjami żydowskimi. Współpracowali z nimi Abraham Silberschein, Chaim Eiss – ktoś musiał dostarczyć nazwiska, przekazać paszporty, zdobyć na nie pieniądze. Właśnie ta współpraca pokazywała Polskę taką, jaka ona była: Rzeczpospolitą Wielu Narodów, Polin.
W istocie zatem polscy dyplomaci w pełnym poczuciu odpowiedzialności realizowali misję państwową, początkowo dążąc do uratowania jak największej liczby polskich obywateli, choć później – oczywiście – paszporty szły także do Żydów pochodzących z innych państw. Ale chodziło o ratowanie ludzkiego życia, o wielką misję humanizmu. Działali, co trzeba wspomnieć, na obszarze zarządzanym przez władze szwajcarskie, które ‒ rzecz jasna – miały świadomość ich nielegalnej działalności, ale mimo wszystko de facto pozwalały na jej realizowanie. Ta działalność była także wspierana przez Polskie Państwo Podziemne, przez polski rząd w Londynie, a także przez Stolicę Apostolską, która spowodowała, że Paragwaj nie kwestionował paszportów.
Oczywiście nie wszystkich, którzy otrzymali te paszporty, udało się uratować. Dziś wiemy na pewno, że kilkuset z tych, którym paszporty wydano, niestety zostało zamordowanych przez Niemców, a także pomarło, choćby wskutek epidemii tyfusu w obozie Bergen-Belsen. Niemniej faktem jest również, że co najmniej kilkuset zostało ocalonych – wielu ich potomków jest dzisiaj także z nami, za co ogromnie dziękuję.
Dziękuję, że zechcieli Państwo przybyć tutaj, na ten cmentarz w Szwajcarii, po to, by – pochylając głowy i składając symboliczny kamień – podziękować i pomodlić się przy grobie polskich dyplomatów, którzy tę działalność, będącą szczytem humanizmu, realizowali całkowicie bezinteresownie. Nie pobierali za to żadnego wynagrodzenia, większość z nich umarła w niezwykle skromnych warunkach, wręcz w biedzie. Byli to ludzie oddani swojej wielkiej misji, swoim współobywatelom. Z całą pewnością możemy ich nazwać ludźmi szlachetnymi. Ale myślę, że mogę powiedzieć, że – choćby w tym symbolicznym sensie – na pewno są oni częścią niezwykłego grona Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Jeszcze raz Państwu dziękuję za obecność dzisiaj tutaj z nami, za oddanie symbolicznego hołdu polskim dyplomatom ‒ bohaterom walki o życie każdego człowieka. Dziękuję.