The President's speech during the ceremony of awarding state decorations.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a state decorations ceremony on Poland's Independence Day, the 98th anniversary of regaining statehood, honoring citizens for contributions to Polish society.
- Main themes
- Polish independence, national history and memory, state decorations ceremony, struggle against partitions, organic work and nation-building, heroes of independence, General Ryszard Kukliński, Soviet era and 1989 transition, civic duty and service, local government and community work
- Duration
- ~7 min
- Words
- 867
- Sentences
- 35
- Readability
- 44
- Grade
- 12.7
- Syntax
- 3.05
- Vocabulary
- 2.33
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other35 sentences in 16 paragraphs
Dear Mr. Speaker of the Sejm,
Dear Mr. Speaker of the Senate,
Dear Prime Minister,
Dear Prime Ministers,
Dear Ministers,
Dear Presidents,
Dear Honorees,
All Distinguished Guests,
On November 11, the 98th anniversary of Poland regaining independence ‒ that November 11, 1918. Independence, when we think of it, we think on many levels, at least on the basic ones ‒ we think of it on a historical level, 123 years, when Poland was not a state not only free, it did not exist at all, because it was torn apart by its neighbors. Poles were pushed to a second category, they were forced to use foreign languages, they were limited in their ability to act, they were tortured, murdered, deported, and yet they constantly strove for a free Poland.
And this second thought, regarding the second level of independence, that independence achieved in the most vivid, military sense, is the next generations that fought in uprisings ‒ from the Confederation, through the Kościuszko Uprising, through the November Uprising, the January Uprising, up to the uprising led by ‒ as we say today ‒ the fathers of independence: Roman Dmowski, Wincenty Witos, Ignacy Paderewski, Wojciech Korfanty, but above all Józef Piłsudski, the later Marshal. This struggle, in which thousands of our compatriots died over those 123 years. A struggle often hopeless, a struggle that often ended tragically for families, with the confiscation of property ‒ as it was, for example, after the January Uprising ‒ but a struggle that Poles never interrupted.
And finally, the third level: the constant activity, the constant endurance of society ‒ a society that constituted a nation. A nation that never surrendered. A nation that, of course, had various views, beliefs, there was doubt, but in which work was constantly being done. It was the work of all: Polish artists, Polish professors, Polish doctors, people who simply engaged in ordinary social activities, those who organized various kinds of circles, associations, then organized the Falcon, those who organized Polish scouting, those who organized various underground actions, those who protested against being deprived of the Polish language, being forced to pray in a foreign language, those children who firmly said "No!" to Germanization in Września, all those who ‒ conducting this activity, which we often call organic activity ‒ built the nation, led to independence. There would be no independence without their efforts. And someone might say: today Poland is once again independent, today Poland once again determines its own fate, today Poland is once again a sovereign state. Yes ‒ but, as we all know perfectly well, independence is not given once and for all. One must, in a sense, fight for independence every day, one must build independence every day.
And today I have the honor, on behalf of the Republic of Poland as president, to award you, those who through your work, your activities ‒ whether scientific, research, sports, or finally in the field of culture and art ‒ build this Polish independence, acting in local governments, managing local affairs, building the Republic at its foundations, strengthening it, working for society, for the construction of the strongest structures that allow the nation to survive, and as a result ‒ largely determine the statehood of the social fabric.
I am immensely pleased and wholeheartedly congratulate you on these awards. And in conclusion, I will say one more thing: dear friends, the Republic still greatly needs the kind of activity that you have been conducting and continue to conduct. Please, continue to act, please, educate, support young generations, so that young people can look up to you, so that you are always that authority for them ‒ perhaps an unattainable one, but one worth striving for, one worth approaching, that it is worth acting for the Republic in such a way.
And finally, ladies and gentlemen, the general nomination for Mr. ‒ now General ‒ Ryszard Kukliński, who has passed away, and thus is of blessed memory. In a sense, one could say, historical justice. He is undoubtedly a man who was a knight of our independence. This latest independence, which we really regained again at the turn of 1989-1990, that is, when we managed to emerge from the Soviet sphere of influence ‒ among other things, thanks to his courage, among other things, thanks to his determination, this was made possible. Also thanks to the support of our allies and our great father, Saint John Paul II. But the work of Colonel Kukliński, now General, is in this regard undeniable and was essential.
Ladies and gentlemen, as we all know, he paid a high price for it ‒ he paid the price not only of exile, he paid the price not only of the death sentence that the communist court issued against him, he paid not only the price of degradation, but he also paid the price of the lives of his closest ones ‒ to this day under circumstances that are not fully explained. Therefore, without a doubt, General Kukliński was a great figure in our history and undoubtedly a man of independence.
Once again, I sincerely congratulate all of you and once again thank you from the bottom of my heart.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Marszałku Sejmu,
Szanowny Panie Marszałku Senatu,
Szanowna Pani Premier,
Szanowni Panowie Premierzy,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Prezesi,
Szanowni Państwo Odznaczeni,
Wszyscy Dostojni Zebrani Goście,
11 listopada, 98. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości ‒ tamtego 11 listopada 1918 roku. Niepodległości, o której kiedy myślimy, to myślimy na bardzo wielu płaszczyznach, tych podstawowych choćby – myślimy o niej na płaszczyźnie historycznej, 123 lat, kiedy Polska nie była państwem nie tylko wolnym, w ogóle jej nie było, bo została rozszarpana przez sąsiadów. Polacy byli zepchnięci do drugiej kategorii, byli zmuszani do posługiwania się obcymi językami, byli ograniczani w możliwościach swojego działania, byli torturowani, mordowani, wywożeni, a jednak cały czas dążyli do wolnej Polski.
I ta druga myśl, co do drugiej płaszczyzny niepodległości, tej niepodległości uzyskanej w tym znaczeniu najbardziej wyrazistym, militarnym, to kolejne pokolenia, które walczyły w powstaniach – od konfederacji, poprzez powstanie kościuszkowskie, poprzez powstanie listopadowe, styczniowe, aż do tego zrywu prowadzonego przez – jak dzisiaj mówimy – ojców niepodległości: Romana Dmowskiego, Wincentego Witosa, Ignacego Paderewskiego, Wojciecha Korfantego, ale przede wszystkim Józefa Piłsudskiego, późniejszego Marszałka. Tej walki, w której przez te 123 lata zginęło tysiące naszych rodaków. Walki często beznadziejnej, walki, która kończyła się często tragicznie dla rodzin, konfiskatą majątków ‒ tak jak to było choćby po powstaniu styczniowym – ale walki, której Polacy nigdy nie przerywali.
I wreszcie trzecia płaszczyzna: nieustannej działalności, nieustannego trwania społeczeństwa ‒ społeczeństwa, które stanowiło naród. Naród, który się nigdy nie poddał. Naród, w którym oczywiście były różne poglądy, przekonania, było i zwątpienie, ale w którym cały czas pracowano. To właśnie ta praca wszystkich: polskich artystów, polskich profesorów, polskich lekarzy, ludzi, którzy prowadzili po prostu zwykłą działalność społeczną, tych, którzy organizowali różnego rodzaju ogniska, stowarzyszenia, potem zorganizowali Sokoła, tych, którzy organizowali polskie harcerstwo, tych, którzy organizowali różnego rodzaju akcje podziemne, tych, którzy protestowali przeciwko temu, że chciano im odebrać język polski, zmuszać ich do modlenia się w języku obcym, tych dzieci, które we Wrześni twardo mówiły: „Nie!” wobec germanizacji, tych wszystkich, którzy ‒ prowadząc tę działalność, którą często nazywamy działalnością organiczną – budowali naród, prowadzili do niepodległości. Nie byłoby jej bez ich działalności. I ktoś powie: dziś Polska znów jest niepodległa, dziś Polska znów sama stanowi o sobie, dziś Polska znów jest państwem suwerennym. Tak – ale, jak wiemy wszyscy doskonale, niepodległość nie jest dana raz i na zawsze. O niepodległość trzeba w jakimś sensie walczyć każdego dnia, niepodległość trzeba budować każdego dnia.
I dziś mam ten zaszczyt, że w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej jako prezydent mogłem odznaczyć Państwa, czyli tych właśnie, którzy swoją pracą, swoją działalnością – czy to naukową, czy badawczą, czy to działalnością sportową, czy wreszcie działalnością w dziedzinie kultury i sztuki ‒ budują tę polską niepodległość, działając w samorządach, prowadząc sprawy lokalne, budują Rzeczpospolitą u jej podstaw, wzmacniają ją, działają na rzecz społeczeństwa, na rzecz budowy tych najsilniejszych struktur, które pozwalają przetrwać narodowi, a w efekcie – stanowią w dużym stopniu o państwowości tkanki społecznej.
Ogromnie się cieszę i z całego serca Państwu gratuluję tych odznaczeń. I na zakończenie powiem jeszcze jedno: szanowni Państwo, proszę o jeszcze, Rzeczpospolita takiej działalności, jaką Państwo do tej pory prowadzili i prowadzą, nadal ogromnie potrzebuje. Proszę, żebyście działali, proszę, żebyście kształcili, wspierali młode pokolenia, tak żeby się młodzi ludzie wzorowali na Was, żebyście cały czas byli dla nich tym autorytetem – może i niedoścignionym, ale takim, do którego warto dążyć, do którego warto się zbliżać, że warto tak działać dla Rzeczypospolitej.
I wreszcie, proszę Państwa, nominacja generalska dla pana ‒ generała już ‒ Ryszarda Kuklińskiego, nieżyjącego, a więc świętej pamięci. W jakimś sensie, można powiedzieć, sprawiedliwość historyczna. To z całą pewnością człowiek, który był rycerzem naszej niepodległości. Tej niepodległości najnowszej, którą tak naprawdę znów odzyskaliśmy na przełomie lat 1989-1990, a więc wtedy, kiedy udało nam się wyjść z sowieckiej strefy wpływów ‒ między innymi dzięki jego odwadze, między innymi dzięki jego determinacji to właśnie było możliwe. Także dzięki wsparciu naszych sojuszników i naszego wielkiego ojca świętego Jana Pawła II. Ale dzieło pułkownika Kuklińskiego, dziś generała, jest w tym zakresie niepodważalne i było niezbędne.
Szanowni Państwo, jak wszyscy wiemy, zapłacił za to wysoką cenę – zapłacił cenę nie tylko wygnania, zapłacił cenę nie tylko wyroku śmierci, który komunistyczny sąd wydał na niego, zapłacił nie tylko cenę degradacji, ale zapłacił także cenę życia swoich najbliższych ‒ do dziś w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach. Dlatego z całą pewnością pan generał Kukliński był wielką postacią naszej historii i z całą pewnością był człowiekiem niepodległości.
Jeszcze raz bardzo serdecznie wszystkim Państwu gratuluję i jeszcze raz z całego serca dziękuję.