The President's speech during the meeting with scouts on the occasion of the Day of Brotherly Thought.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed Polish scouts at the presidential lodge in Wisła on the Day of Brotherly Thought, marking the centenary of Polish independence in February 2018.
- Main themes
- Polish scouting, centenary of Polish independence, Day of Brotherly Thought, patriotic values and youth upbringing, Baden-Powell and scouting heritage, Polish scouts' contribution to independence, Andrzej Małkowski and Polish scouting identity, community and solidarity, presidential residence in Wisła, Polish scouts abroad, hospice support and civic action
- Duration
- ~15 min
- Words
- 1,853
- Sentences
- 77
- Readability
- 56
- Grade
- 11.2
- Syntax
- 3.24
- Vocabulary
- 2.15
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other77 sentences in 19 paragraphs
Sisters and Brothers!
I am very pleased that once again we can meet on this very important day, one of the most important days of the year for scouts – the Day of Brotherly Thought – when we traditionally connect spiritually with our friends, scouts around the world. The Day of Brotherly Thought is a scouting day commemorating the birthday of Baden-Powell, the founder of scouting, and his wife.
But we are indeed meeting today in a unique place, because unlike before, when we gathered in the Presidential Palace, lighting a bonfire in the courtyard of the Palace – today we meet in Wisła, in a special place. In the Lodge, a gift from the Silesian people – Poles living in Silesia, Silesian highlanders – for the President of the Republic, which was of course built for President Ignacy Mościcki, because it was President Mościcki who held the office of the President of the Republic at that time. But generally, it was built for the President of the Republic – for that great entity that the President is in terms of office.
This is a place where, among others, President Ignacy Mościcki met with young people. In fact, the photographs that hang here in the Lodge adorn the walls of this beautiful building, the presidential residence, and are proof of that. These are historical photographs showing the meetings of President Ignacy Mościcki with the youth. And that is why I decided to invite you here today, to this special place for the Republic – because it is a gift for the President, but also special because just nearby, here behind my back, there is a view of Barania Góra, from which flow the springs of the most beautiful Polish river, the Vistula, which is also a symbol of our country, a symbol of Polishness.
And we meet here this year because it is special. 2018 is the centenary of Poland regaining independence. It is a year that has also been established by the Polish Senate as the year of scouting. It is a year that is extremely important for our nation, for all citizens of the Republic, for the entire society. A year in which we commemorate, remember, once again thank, and pay tribute to all those who contributed to Poland regaining independence after 123 years of partitions. Also to Polish scouts.
I want to strongly emphasize here: you are all heirs of this great idea, which Andrzej Małkowski, when asked what the difference is between scouting and scouting – because why not scouting, but scouting, something specifically Polish – smiled and said: “Because scouting is scouting plus independence.” And probably that is why the year of the centenary of regaining independence is also the year of Polish scouting. Because on the road to independence, and later its maintenance and struggle for it, Poland owes a great deal to its scouts. Because they have always been there, they have always responded to the call, they have never let their homeland down. And for that too – as the President of the Republic – today, precisely in the year of the centenary of regaining independence, I wanted to warmly thank you all.
It is a great joy for me that scouting exists in Poland. I myself had the great adventure of my life that I could participate in scouting, I could be an active scout during very important years of my life, when as a young person I matured, grew up to become a full-fledged citizen of the Republic. It was scouting that taught me how to be a good Pole – alongside what I learned at home. I have no doubt that scouting is an extremely important place for the upbringing of youth. For their upbringing to adulthood, to cooperation, solidarity, collaboration – to everything that builds, creates, and forms a community.
At the same time, it is a place where youth receives an extraordinary dose of patriotic values – because that is what Polish scouting is. And it does not matter what each of the scouting organizations is called. They are all very similar in this rite. That is why I am so pleased that you have entrusted me with the patronage over Polish scouting in this broad sense of the word – over the most important scouting organizations in Poland, but it is also a patronage over Polish scouting beyond the borders.
Here today we have our brothers and sisters from Belarus, Ukraine, and Lithuania, where my wife and I were recently and had a beautiful meeting with Polish scouts in a place that is very important for Poles, because there, where the mother of Marshal Józef Piłsudski rests and the heart of his son – in the cemetery at Ross. Thank you once again for that meeting – I must say that it made a great impression on me, it was a very moving moment. Thank you for everything you do, because it is very important, especially when it comes to thinking about others, about building community. I think here, for example, of the action of the Vilnius scouts related to supporting the construction of a hospice for children in Vilnius – that is exactly what scouting educates: to think about others, about the other person, to stand guard over the homeland.
This year has been shaped in a very specific way by the Polish parliament – the Polish Sejm and Senate. Because on one hand, it is the year of scouting, but on the other hand, it is also the year of women. So decided the Polish Sejm. Why? To express respect for Polish women, to emphasize that Poland was at the absolute forefront when it came to women gaining full voting rights. Someone might say: “Women were granted full voting rights.” But it can be said differently: women, together with independence, fought for their full voting rights in this independent, free country.
Polish women are so highly respected and we all know well – especially in scouting organizations – that girls, women have their place and their extremely important role, which they play through their specific rituals, through the specificity of their scouting work, the specificity of building a community of girls in scouting organizations, teaching what is most important: independence, responsibility, life – that is what is so incredibly important in scouting. But – I emphasize once again – it is standing guard over the homeland.
And now when we look at what I have said, at the way the Polish parliament approached the year of independence – in fact, all its elements in some sense are connected with scouting ideals. Because the Senate also decided that 2018 would be the year of the Greater Poland Uprising, which, as one of the few uprisings that took place in Poland, was a victorious uprising. As we know, there were many uprisings. Also those where people fought for regaining independence and those where they fought to be in Poland – like the Silesian uprisings. Few of them were successful, victorious uprisings.
Of course, one could say that every uprising was ultimately victorious, because in the end we regained independence and Polish blood never went to waste because of that. But the Greater Poland Uprising will certainly be a symbol of great victory – and it began precisely in December 1918 to ultimately end in victory the following year.
But it is also the year of a great Polish woman – Irena Sendlerowa – so decided the Polish Senate. An extraordinary figure, who is and should always be very important for scouts, because she is a woman, a witness, and a great figure of humanity, solidarity, mercy, respect for the other person. As you all know well, Sisters and Brothers, during World War II, Mrs. Irena Sendlerowa saved thousands of Jewish children, working within the tasks carried out by Żegota.
This year we commemorate the 10th anniversary of her death. She passed away in May 2008. And this is a figure I would like us to always remember as a particularly vivid symbol of the Republic of Friends. Where there is a place for every person – regardless of their nationality. Where every person is worthy of respect. Where life is a value for which it is worth sacrificing oneself. That was Mrs. Irena Sendlerowa, that was her great struggle for humanity, for freedom – because humanity is, after all, an element of freedom – which she fought quietly during that war not with a gun in hand, but by leading children by the hand, leading them to life, to freedom, to salvation. That is her great merit.
This is also an extremely important element of scouting life – that scouts always want friendship, brotherhood, freedom, but combined with respect for the other person. That is what scouts build. I would like Polish scouting in all its organizations to always build that. I would like you to take care of this, especially you – instructors, who are examples for the young, for those who come to scouting. They look at you like a star. I remember the times when I was a little scout – who the older brothers were for me, who had already been through three, two, or even one scouting camp when I was at my first camp. How much their example influenced me. I would like us to always carry that.
I would like you, in the year of the centenary of regaining independence, to talk about these matters with your brothers, sisters, your friends, your charges. So that this is an important element of the stories that will be told by you around the campfires, still now in winter, but soon in spring already at scouting bonfires in various places, at camps, and then in summer at camps – remember then about all those issues that are important. That the struggle for independence was not just a struggle with weapons in hand. The struggle for independence has many dimensions and each of them is worthy of respect, just as every person is worthy of respect.
Thank you once again for coming. Thank you for being here in this special year, here in Wisła, at the sources of the Vistula, in this Lodge – a gift from the Silesian highlanders, the Silesian people for the Presidents of the Republic – that I can host you today as one who patronizes Polish scouting.
I have here the “Book on the occasion of the centenary of the regaining of independence of the Republic of Poland,” which I will entrust today to the Commandant Sister with a request to pass it on to the next organizations, so that you can sign this book – so that every scout who wishes to leave their mark on the centenary of the regaining of independence by the Republic can sign it. We will agree that next year – 2019 – when this book has visited all organizations, I will receive it back and it can rest together with other similar volumes, where entries are made, it can rest in the presidential archive.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Druhny i Druhowie!
Bardzo się cieszę, że po raz kolejny możemy się spotkać w tym tak ważnym, dla harcerzy jednym z najważniejszych dni w roku – Dniu Myśli Braterskiej ‒ kiedy to tradycyjnie łączymy się w sensie duchowym z naszymi przyjaciółmi, skautami na całym świecie. Dzień Myśli Braterskiej jest dniem skautowym, upamiętniającym urodziny Baden-Powella, twórcy skautingu, i jego żony.
Ale spotykamy się dzisiaj rzeczywiście w wyjątkowym miejscu, bo nie tak jak do tej pory, gdy widywaliśmy się w Pałacu Prezydenckim, paliliśmy watrę na dziedzińcu Pałacu – dzisiaj spotykamy się w Wiśle, w miejscu szczególnym. W Zameczku, darze ludu śląskiego – Polaków żyjących na Śląsku, górali śląskich – dla Prezydenta Rzeczypospolitej, który oczywiście został wybudowany dla prezydenta Ignacego Mościckiego, bo to właśnie pan prezydent Mościcki pełnił wtedy urząd Prezydenta Rzeczypospolitej. Ale generalnie został wybudowany dla Prezydenta Rzeczypospolitej – dla tego wielkiego bytu, jakim jest Prezydent w sensie urzędu.
Jest to miejsce, gdzie m.in. pan prezydent Ignacy Mościcki spotykał się z młodymi ludźmi. Zresztą zdjęcia, które wiszą tutaj, w Zameczku, zdobią ściany tej pięknej budowli, rezydencji prezydenckiej, są tego dowodem. To zdjęcia historyczne pokazujące właśnie spotkania prezydenta Ignacego Mościckiego z młodzieżą. I dlatego postanowiłem zaprosić Was dzisiaj tu, w to szczególne miejsce dla Rzeczypospolitej ‒ bo to jest dar dla Prezydenta, ale także szczególne dlatego, że tuż-tuż obok, tu, za moimi plecami, rozpościera się widok na Baranią Górę, z której wypływają źródła najpiękniejszej polskiej rzeki, Wisły, będącej przecież także symbolem naszego kraju, symbolem polskości.
A spotykamy się tu w tym roku, bo jest on szczególny. 2018 to rok stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości. To rok, który został przez polski Senat ustanowiony także rokiem harcerstwa. To rok, który dla naszego narodu, dla wszystkich obywateli Rzeczypospolitej, dla całego społeczeństwa jest rokiem niezwykle ważnym. Rokiem, w którym upamiętniamy, wspominamy, jeszcze raz dziękujemy i składamy hołd wszystkim, dzięki którym Polska odzyskała niepodległość po 123 latach zaborów. Także polskim harcerzom.
Bardzo mocno chcę tutaj zaakcentować: wszyscy jesteście spadkobiercami tej wielkiej idei, o której Andrzej Małkowski pytany, jaka jest różnica pomiędzy harcerstwem a skautingiem ‒ bo dlaczego nie skauting, tylko harcerstwo, coś specyficznie polskiego ‒ uśmiechnął się i powiedział: „Bo harcerstwo to skauting plus niepodległość”. I właśnie pewnie dlatego rok stulecia odzyskania niepodległości jest także rokiem polskiego harcerstwa. Ponieważ na drodze do niepodległości, a później jej utrzymywania i walki o nią Polska swoim harcerzom, swoim skautom ogromnie wiele zawdzięcza. Bo zawsze byli, zawsze stawali na wezwanie, nigdy nie zawiedli swojej ojczyzny. I za to także ‒ jako Prezydent Rzeczypospolitej ‒ dzisiaj, właśnie w roku stulecia odzyskania niepodległości, chciałem Wam wszystkim gorąco podziękować.
Jest dla mnie ogromną radością, że w Polsce harcerstwo istnieje. Sam miałem tę wielką przygodę mojego życia, że mogłem w harcerstwie uczestniczyć, mogłem być harcerzem w sensie czynnym przez bardzo ważne lata mojego życia, gdy jako młody człowiek dojrzewałem, dorastałem do tego, by się stać pełnoprawnym obywatelem Rzeczypospolitej. To właśnie harcerstwo uczyło mnie, jak być dobrym Polakiem – obok tego, czego nauczyłem się w domu. Nie mam żadnych wątpliwości, że harcerstwo jest niezwykle ważnym miejscem wychowania młodzieży. Wychowania jej do dorosłości, do współpracy, solidarności, współdziałania – do wszystkiego, co buduje, kreuje i tworzy wspólnotę.
A jednocześnie miejscem, w którym młodzież otrzymuje niezwykłą dawkę wartości patriotycznych – bo właśnie takie jest polskie harcerstwo. I nieważne, jak która z organizacji harcerskich się nazywa. Wszystkie są w tym rycie bardzo podobne. Dlatego tak bardzo się cieszę, że powierzyliście mi protektorat nad polskim harcerstwem w tym właśnie szerokim tego słowa rozumieniu – nad najważniejszymi organizacjami harcerskimi w Polsce, ale jest to też przecież patronat nad polskim harcerstwem poza granicami.
Mamy tutaj dzisiaj naszych druhów i druhny z Białorusi, Ukrainy i Litwy, gdzie byliśmy ostatnio z małżonką i mieliśmy piękne spotkanie właśnie z polskimi harcerzami w miejscu tak bardzo dla Polaków ważnym, bo tam, gdzie spoczywa matka marsz. Józefa Piłsudskiego i serce syna – na cmentarzu Na Rossie. Dziękujemy jeszcze raz za to spotkanie – muszę powiedzieć, że zrobiło ono na mnie duże wrażenie, to był bardzo wzruszający moment. Dziękuję Wam za wszystko, co robicie, bo jest to bardzo ważne, także jeżeli chodzi właśnie o myślenie o bliźnich, o budowanie wspólnoty. Myślę tu chociażby o akcji wileńskich harcerzy związanej ze wsparciem budowy hospicjum dla dzieci w Wilnie – to jest właśnie to, do czego wychowuje harcerstwo: do myślenia o bliźnim, o drugim człowieku, do stania na straży ojczyzny.
Ten rok w bardzo specyficzny sposób został ukształtowany przez polski parlament – polski Sejm i Senat. Bo z jednej strony jest on rokiem harcerstwa, ale z drugiej jest też rokiem kobiet. Tak zdecydował polski Sejm. Dlaczego? Dlatego żeby wyrazić szacunek dla polskich kobiet, by podkreślić, że Polska była w absolutnej awangardzie, jeżeli chodzi o uzyskanie przez kobiety pełnych praw wyborczych. Ktoś powie: „Kobietom nadano pełne prawa wyborcze”. A można powiedzieć inaczej: kobiety razem z niepodległością wywalczyły sobie pełne prawa wyborcze w tym niepodległym, swoim wolnym kraju.
Polki są tak bardzo szanowane i wszyscy doskonale wiemy – zwłaszcza właśnie w organizacjach harcerskich – że dziewczyny, kobiety mają swoje miejsce i swą niezwykle istotną rolę, którą odgrywają poprzez swoją specyficzną obrzędowość, poprzez specyfikę swej pracy harcerskiej, specyfikę budowania wspólnoty dziewcząt w organizacjach harcerskich, uczenia tego, co najważniejsze: samodzielności, odpowiedzialności, życia – to jest to, co tak niezwykle ważne w harcerstwie. Ale – podkreślam jeszcze raz – to stanie na straży ojczyzny.
I teraz gdy popatrzymy na to, co mówiłem, na ten sposób, w jaki polski parlament podszedł do roku niepodległości ‒ właściwie wszystkie jego elementy w jakimś sensie wiążą się z ideałami harcerskimi. Bo Senat zdecydował też o tym, że 2018 będzie rokiem powstania wielkopolskiego, które jako jedno z nielicznych powstań, które miały miejsce w Polsce, było powstaniem zwycięskim. Powstań, jak wiemy, było wiele. Także tych, gdzie walczono o odzyskanie niepodległości i tych, gdzie walczono o to, żeby być w Polsce – tak jak powstania śląskie. Niewiele z nich było powstaniami udanymi, zwycięskimi.
Oczywiście można powiedzieć, że każde powstanie ostatecznie było zwycięskie, bo w końcu odzyskaliśmy niepodległość i polska krew nigdy nie poszła w związku z tym na marne. Ale powstanie wielkopolskie na pewno będzie symbolem wielkiego zwycięstwa – a przecież rozpoczęło się właśnie w grudniu 1918 roku po to, by ostatecznie zakończyć się zwycięstwem w roku kolejnym.
Ale to także rok wielkiej Polki – Ireny Sendlerowej – tak zdecydował polski Senat. Postaci niezwykłej, która dla harcerzy jest i powinna być zawsze bardzo ważna, bo to kobieta świadek i wielka postać człowieczeństwa, solidarności, miłosierdzia, szacunku dla drugiego człowieka. Jak wszyscy doskonale wiecie, Druhny i Druhowie, w czasie II wojny światowej pani Irena Sendlerowa uratowała tysiące żydowskich dzieci, pracując w ramach zadań realizowanych przez Żegotę.
W tym roku obchodzimy 10. rocznicę jej śmierci. Zmarła w maju 2008 roku. I to jest postać, o której chciałbym, żebyśmy zawsze pamiętali jako właśnie pewnym takim niezwykle wyrazistym symbolu Rzeczypospolitej Przyjaciół. Gdzie dla każdego człowieka jest miejsce – niezależnie od tego, jakiej jest narodowości. Gdzie każdy człowiek jest godny szacunku. Gdzie życie jest wartością, za którą warto poświęcić siebie. To była właśnie pani Irena Sendlerowa, to była właśnie jej wielka walka o człowieczeństwo, o wolność – bo człowieczeństwo to przecież element wolności – którą ona toczyła po cichu w czasie tej wojny nie z karabinem w ręku, tylko prowadząc dzieci za rękę, prowadząc je do życia, do wolności, do ocalenia. To jest jej wielka zasługa.
To jest także ten niezwykle ważny element harcerskiego życia – że to harcerze zawsze chcą przyjaźni, braterstwa, wolności, ale połączonej z szacunkiem dla drugiego człowieka. To właśnie harcerze to budują. Chciałbym, żeby polskie harcerstwo we wszystkich jego organizacjach zawsze to budowało. Chciałbym, żebyście dbali o to zwłaszcza Wy – instruktorzy, którzy jesteście przykładem dla młodych, dla tych, którzy do harcerstwa przychodzą. Oni patrzą na Was jak w gwiazdę. Sam pamiętam czasy, gdy byłem małym harcerzem – kim dla mnie byli starsi druhowie, którzy mieli już za sobą trzy, dwa czy nawet jeden obóz harcerski, gdy ja byłem na pierwszym obozie. Jak bardzo oddziaływał na mnie ich przykład. Chciałbym, żebyśmy to zawsze nieśli.
Chciałbym, żebyście właśnie w roku stulecia odzyskania niepodległości mówili o tych sprawach swoim druhom, druhnom, swoim przyjaciołom, podopiecznym. Żeby to był ważny element gawęd, które będą przez Was wygłaszane na kominkach, jeszcze teraz zimą, ale wkrótce wiosną już przy harcerskich watrach w różnych miejscach, na biwakach, potem w lecie na obozach – pamiętajcie wtedy o tych wszystkich kwestiach, które są ważne. Że walka o niepodległość to nie była tylko walka z bronią w ręku. Walka o niepodległość ma bardzo wiele wymiarów i każdy z nich jest godny szacunku, tak jak godny jest szacunku każdy człowiek.
Dziękuję jeszcze raz za to, że przybyliście. Dziękuję, że w tym szczególnym roku tu właśnie, w Wiśle, u źródeł Wisły, w tym Zameczku – darze górali śląskich, ludu śląskiego dla Prezydentów Rzeczypospolitej – mogę Was dzisiaj gościć jako ten, który patronuje polskiemu harcerstwu.
Mam tu „Księgę z okazji stulecia odzyskania niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej”, którą powierzę dzisiaj Druhnie Komendantce z prośbą o przekazanie dalej do kolejnych organizacji, żebyście się do tej księgi wpisali – żeby wpisał się każdy harcerz, który oczywiście będzie chciał zostawić w niej swój ślad na stulecie odzyskania niepodległości przez Rzeczpospolitą. Umówimy się tak, że w przyszłym roku – 2019 – gdy ta księga obejdzie już wszystkie organizacje, otrzymam ją z powrotem i będzie mogła spocząć razem z innymi takimi samymi tomami, gdzie dokonywane są wpisy, będzie mogła spocząć w archiwum prezydenckim.