President: The Day of Polonia has a dimension of special connection.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremony marking the Day of Polonia and Poles Abroad and the Day of the Polish Flag on May 2, 2021, in Poland.
- Main themes
- Day of Polonia and Poles Abroad, Polish national flag and its symbolism, global Polish community and diaspora, Polish national identity, historical roots of Polish colors, Third Silesian Uprising centenary, Poland's international standing and prosperity, Poland's EU and NATO membership, patriotism and sacrifice, Commonwealth of Both Nations heritage
- Duration
- ~20 min
- Words
- 2,415
- Sentences
- 87
- Readability
- 51
- Grade
- 12.8
- Syntax
- 3.33
- Vocabulary
- 2.07
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other87 sentences in 43 paragraphs
Dear Madam Deputy Marshal of the Sejm, Dear Madam Deputy Marshal of the Senate, Dear Minister, Distinguished Guests, Esteemed Presidents, Dear Friends, Ladies and Gentlemen!
May 2nd is traditionally a day of an important and always very symbolic meeting for us – both for me and for my wife; for us as the Presidential couple. This Day of Polonia and Poles Abroad has a dimension of special connection.
On one hand, it is a longing, but on the other – a memory, and above all a great bond, something I call the community of Poles around the world: a community of thought, a community of mentality, a community of worldview, sometimes a community of concerns. But I think that there is always also a certain common aspiration for Poland to exist, because for many years there was a striving for Poland to exist, to return to the maps of Europe and the world.
And now, when it exists – for Poland to be as strong as possible, to occupy the strongest position in the international space, to be as prosperous as possible, to be as well-equipped in terms of infrastructure, to belong to the group of leading countries both in Europe and in the world.
This concern is palpable, and I am immensely grateful for it. For me, the Day of Polonia and Poles Abroad, this connection, this May 2nd – for 19 years now has been an extremely symbolic day. That is why, always from the very beginning, when I carry out the tasks of the President of the Republic of Poland, I try to hand out these Polish flags. I have an inner feeling that they are a great symbol.
Moreover – as you all know perfectly well – May 2nd is also a specific day, as it is the Day of the Flag of the Republic of Poland, our colors, which have a very Polish character; Polish in the deepest sense of the word.
Because if we look historically, we will notice that they date back to the times of the Commonwealth of Both Nations and actually derive – on one hand – from the colors of the Great Banner of the Land of Kraków, our ancient standard, under which Polish warriors, Polish knights rushed into battle, also during the Battle of Grunwald, where there was the White Eagle on a red field; but these are also the colors of the Lithuanian Pahonia – a white knight on a red field.
And these colors together – since the state was common – constitute the white and red, with the advantage that the heraldic colors, the colors of the coat of arms are in the first place. So white – just as the eagle is white – is at the top, and red below on our white and red, as we very often and popularly say.
Today I was asked during an interview what this white and red means. I said that I am immensely happy that people proudly display it today on their homes, that they sometimes put up masts in front of their houses to symbolically hoist this white and red flag and show this sign of Polishness.
Just as sometimes, being in the United States, I have seen next to the flag of the United States, the Polish flag also hoisted. It has always been very moving for me. I am glad that today so many of our compatriots use our national colors with dignity, with great respect – by displaying them at their homes, in their windows. This is very important.
But this flag has immense significance. Because we must remember that it is not just a symbol – that these are colors, this is a banner for which people died. Today we also celebrate the 100th anniversary of the outbreak of the Third Silesian Uprising. So that the white and red could freely flutter over Silesia, over Upper Silesia, so that the White Eagle could be present there, so that these colors could be worn with pride, with heads held high, but also safely – people fought, gave their lives.
They were ready to sacrifice everything we have here, in our earthly life on earth – so to simply give it for the cause of the Republic, for the cause of these white and red colors. How many of them fell on this banner somewhere during the fight, staining it with their blood? It has immense value for us over the centuries, because it has been with us – just like this, white and red – since, we can boldly say, the end of the 18th century, so these are already centuries.
And when we look at this connection of ours, when we look at Polishness around the world, when we look at the relations between those who do not live in Poland and those who are here, and Poland as such, then – first of all – these colors have immense significance, but – secondly – this relationship with Poland also has immense significance. It is much easier today in the United States, in Western Europe.
Today, when Poland is a member of the European Union, of NATO; today, when Poland is becoming increasingly prosperous, when it is developing beautifully, when the borders are open – most of these people can actually come to Poland at any moment, as soon as their professional and family obligations allow, to visit it, to enjoy this homeland, that it exists, that it is changing for the better practically with every – one could say – minute, that so much is happening here.
But there are also those who cannot come to their homeland so easily, who have found themselves outside the borders of the country – in the sense of their families – not at all through their own fault. They were born there because their parents, their grandparents were simply left there due to the tempests of history, due to exile, imprisonment, deportation, or due to changes in borders. And the situation – whether political or material – does not allow for such easy visits to our Poland, to enjoy it.
I am primarily talking about our compatriots who live to the east of the Polish border, in the territories of the former Soviet Union. They found themselves there for various reasons, as I just mentioned. I am pleased with every gesture we can make in that direction, I am pleased with every tear of joy I can see, I am pleased with every meeting when they can come here, I am pleased with every moment when they can be with us, but above all I am pleased with the moment when they can choose whether they want to stay there, very often at their ancestral home, because the borders have changed, and the ancestral home remains, just in another country, or whether they want to come here, to their homeland, to Poland.
I am immensely happy, dear friends, that you are with us today and that your mother's dream is coming true. For me, this is a great joy.
First Lady Agata Kornhauser-Duda:
My Dear Young Friends,
we are very happy with your presence here today at the Presidential Palace. We know that as young people you have experienced a very difficult experience, which is the death of your parents, but the incredibly strong bond and love that connects you, as well as the help of many people with great hearts, have made it possible for you to come to Poland, thus fulfilling your parents' testament to start a new life here, in the homeland of your ancestors.
We know that the process of repatriation was not easy, but it has succeeded, and since August 2019 you have been living in Łochów. I think that today’s ceremony is also a good opportunity to thank all those who helped you in this. Among them, I would like to mention the Archbishop of Lviv, His Excellency Mieczysław Mokrzycki, the Senator Maria Koc, who is also here with us today, as well as Mr. Władysław Grochowski, a member of the board of the Lena Grochowska Foundation, an organization that has brought 19 families from the former Soviet republics to Poland over the last six years, and also the Mayor of Łochów, Mr. Robert Gołaszewski. But there were also other people who provided good words, good advice, and support.
Dear Wasilina, I remember our meeting in Żółkiew during my visit, that is when we got to know each other, and I also fondly remember our meeting last year at your place in Łochów, when we had the opportunity to talk about your daily life in Łochów, about your concerns, as well as about your studies, your work, but of course also about your plans and desires.
I am immensely happy that one of them has been realized today. Until now, you were holders of the Polish Card, and from today you are proud citizens of the Republic of Poland. We sincerely congratulate you on this. We wish you to be happy here, to find your haven here, to find friendly people around you.
Dear ones, welcome home.
President Andrzej Duda:
This is indeed a very moving moment for both of us, for Agata, for me, especially since we know that your mother, until her last days, throughout her life, not only nurtured Polishness in the home and family, as both parents obviously did, but your mother also nurtured Polishness in her environment, she simply acted for the sake of Poland and Polishness.
We know that her dream was for you to one day come to Poland and be able to settle here, to live here. I am glad that you are here, and as I told you when handing you the acts of granting Polish citizenship, I believe that they will bring happiness to your entire family and that you will be here, moving forward into adult life, simply happy, that you will find your place in your country, in your homeland, and that you will lead a life that will in some sense fulfill the dreams of your parents as well. We wish you this from the bottom of our hearts.
I also thank all those who supported you and those who continue to support you. These are indeed joyful moments.
As far back as I can remember, looking here at Minister Adam Kwiatkowski, this is probably the first time we are handing out acts of granting Polish citizenship in connection with this ceremony. This is such an extremely pleasant and very symbolic moment. We have also handed out school IDs, we always hand out white and red flags to students. They have this special dimension, they carry such a message to the whole world, which I am immensely happy about, that today I could symbolically honor these two foundations, and such a highly esteemed association founded by Marshal Stelmachowski, with these flags. Thank you very much for all the activities you carry out.
We also have with us today the Pisalnik family – Mr. Andrzej, Mrs. Iness, with their son Marcin. I am very happy that you are with us, I am glad that you are in the Presidential Palace, although your presence in Poland is related to the difficult moment that Belarus is currently experiencing, which Poles in Belarus are currently experiencing. The fact that you are currently in the territory of the Republic is related to your activities, which you have never renounced and which you did not want to renounce despite persecution, despite all hardships.
I deeply believe that the peaceful realization of the aspiration for freedom and the freedom of democracy, the sovereignty of the country, just as the people of Solidarity did in Poland in the 1980s, will lead to the fact that all those who live in Belarus, both Belarusians and Poles, and all other nationalities will be able to enjoy freedom, democracy, and true freedom, which they certainly deserve.
Just as it is important to get closer to Western Europe, to enter into international structures that are structures of the free world. I wish you all this from the bottom of my heart.
Once again, ladies and gentlemen, I extend my warmest wishes to all our compatriots around the world, to those who are to the east of us, who live there, and to those who are in the West, and to those who are across the ocean. On all continents, there are over 20 million of us scattered outside the borders of the Republic, of which over 10 million are in the United States. We are a huge international community.
I thank everyone who, through their activities outside the country, contributes to building a good opinion about our country, contributes to strengthening Poland, are its ambassadors, feel their Polishness, and support us in making Poland grow stronger in every respect.
I thank you for this from the bottom of my heart and ask for more.
First Lady:
Esteemed Presidents,
I would also like to address you. May this white and red flag, which you received today in recognition of your merits for our compatriots living outside the borders of Poland, whose holiday we celebrate today, guide, strengthen, and assist you in serving our compatriots outside the borders of Poland.
I would also like to sincerely thank you for your commitment to our compatriots. Thank you for all the projects, both cultural, educational, and historical. They contribute not only to developing interest in Poland among compatriots who were often born outside the borders of the country, but also encourage them to engage in activities.
We have often been able to witness the fruits of your work during our foreign visits and meetings with the Polish diaspora or during my visits to Polish schools and various Polish centers. We also know that our compatriots are extremely grateful for the support you provide them and we are also aware that many Polish organizations could simply not function without your support.
I wish that all the projects that are underway can be realized, and I also wish for many new, interesting ideas and initiatives.
To all our compatriots scattered around the world, I wish good health, because at this moment, during the pandemic, that is probably the most important thing, and also an unwavering faith that through our joint efforts, through international solidarity, we will overcome the pandemic and return to reality.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowna Pani Wicemarszałek Sejmu, Szanowna Pani Wicemarszałek Senatu, Szanowny Panie Ministrze, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Szanowni Państwo Prezesi, Drodzy Przyjaciele, Szanowni Państwo!
2 maja tradycyjnie jest dla nas dniem ważnego i zawsze bardzo symbolicznego spotkania – i dla mnie, i dla mojej małżonki; dla nas, jako pary Prezydenckiej. Dlatego że ten Dzień Polonii i Polaków za Granicą ma wymiar szczególnej łączności.
Z jednej strony tęsknoty, ale z drugiej – pamięci, a nade wszystko wielkiego związku, czegoś, co nazywam wspólnotą Polaków na całym świecie: wspólnotą myśli, wspólnotą mentalności, wspólnotą sposobu patrzenia na świat, czasem wspólnotą trosk. Ale myślę, że zawsze także pewnego wspólnego dążenia do tego, żeby Polska była, bo przecież przez wiele lat było dążenie właśnie do tego, żeby Polska była, żeby wróciła na mapy Europy i świata.
A teraz, gdy jest – żeby Polska była jak najmocniejsza, żeby zajmowała jak najsilniejszą pozycję w przestrzeni międzynarodowej, żeby była jak najzamożniejsza, żeby była jak najlepiej wyposażona infrastrukturalnie, żeby należała do grona państw przodujących i w Europie, i w świecie.
Ta troska jest odczuwalna i ogromnie za nią dziękuję. Dla mnie Dzień Polonii i Polaków za Granicą, tej łączności, ten 2 maja – już od 19 lat jest dniem niezwykle symbolicznym. Dlatego zawsze, od samego początku, gdy realizuję zadania Prezydenta Rzeczypospolitej, staram się wręczać te polskie flagi. Mam takie wewnętrzne poczucie, że są one wielkim symbolem.
Zresztą – jak doskonale wiecie – 2 maja jest także dniem specyficznym, albowiem to Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, naszych barw, które mają bardzo polski charakter; polski w najgłębszym tego słowa znaczeniu.
Bo jeżeli spojrzymy historycznie, to zauważymy, że one sięgają do czasów Rzeczpospolitej Obojga Narodów i tak naprawdę wywodzą się – z jednej strony – od barw Wielkiej Chorągwi Ziemi Krakowskiej, naszego prastarego sztandaru, pod którym polscy wojowie, polscy rycerze pędzili do walki, także w czasie bitwy pod Grunwaldem, gdzie był Biały Orzeł na czerwonym polu; ale to także barwy litewskiej Pogoni – biały jeździec na czerwonym polu.
I te barwy wspólnie – jako że państwo było wspólne – stanowią biało–czerwoną z tą przewagą, że barwy herbowe, barwy godła są na pierwszym miejscu. A więc biały – tak jak orzeł jest biały – na górze, a czerwony poniżej na naszej biało–czerwonej, jak to bardzo często i popularnie mówimy.
Dzisiaj pytano mnie w czasie wywiadu, co znaczy ta biało–czerwona. Powiedziałem, że ogromnie się cieszę, że ludzie z dumą wywieszają ją dzisiaj na swoich domach, że stawiają czasem maszty przed domami po to, by tę biało–czerwoną móc sobie na maszt symbolicznie wciągać i pokazywać ten znak polskości.
Tak jak czasem, będąc choćby w Stanach Zjednoczonych, widziałem przy domach obok flagi Stanów Zjednoczonych wciągniętą także właśnie polską flagę. Zawsze było to dla mnie bardzo wzruszające. Cieszę się, że dzisiaj tylu naszych rodaków używa naszych barw narodowych z godnością, z wielkim szacunkiem – właśnie wywieszając je przy swoich gospodarstwach, w swoich oknach. To bardzo ważne.
Ale ta flaga ma ogromne znaczenie. Bo trzeba pamiętać, że to nie tylko symbol – że są to barwy, to jest sztandar, za który ludzie umierali. Dzisiaj obchodzimy także 100. rocznicę wybuchu trzeciego powstania śląskiego. Po to, by biało–czerwona mogła swobodnie łopotać ponad Śląskiem, ponad Górnym Śląskiem, aby mógł być tam obecny Orzeł Biały, aby można było te barwy z dumą, z podniesionym czołem, ale i bezpiecznie nosić – ludzie walczyli, oddawali życie.
Byli gotowi poświęcić wszystko, co mamy tu, w naszym doczesnym życiu na ziemi – a więc oddać je po prostu dla sprawy Rzeczypospolitej, dla sprawy tych biało–czerwonych barw. Ilu z nich padło na ten sztandar gdzieś w trakcie walki, skrapiając go swoją krwią? Ma on dla nas przez wieki ogromną wartość, bo jest z nami – taki właśnie, biało–czerwony – już, śmiało można powiedzieć, od końca XVIII wieku, a więc to już są stulecia.
I gdy patrzymy właśnie na tę naszą łączność, gdy patrzymy na polskość na całym świecie, gdy patrzymy na relacje między tymi, którzy w Polsce nie mieszkają, a tymi, którzy tu są, i Polską jako taką, to – po pierwsze – te barwy mają ogromne znaczenie, ale – po drugie – ogromne znaczenie ma także ta relacja z Polską. Ona dzisiaj jest znacznie łatwiejsza w Stanach Zjednoczonych, na zachodzie Europy.
Dzisiaj, gdy Polska należy do Unii Europejskiej, do NATO; dzisiaj, gdy Polska jest coraz zamożniejsza, gdy pięknie się rozwija, gdy granice są otwarte – większość z tych ludzi może de facto w każdej chwili, jak tylko obowiązki zawodowe i rodzinne pozwolą, przyjechać do Polski, odwiedzić ją, cieszyć się tą ojczyzną, że ona jest, że zmienia się na lepsze właściwie z każdą – można powiedzieć – minutą, że tyle się tutaj dzieje.
Ale są i tacy, którzy do ojczyzny tak łatwo przyjechać nie mogą, którzy znaleźli się poza granicami kraju – w sensie ich rodzin – wcale nie ze swojej winy. Urodzili się tam, dlatego że ich rodzice, ich dziadkowie po prostu zostali tam pozostawieni na skutek wichrów historii, na skutek zsyłki, uwięzienia, deportacji czy na skutek zmiany granic. A sytuacja – czy to polityczna, czy materialna – nie pozwala, by tak łatwo tę naszą Polskę odwiedzać, by się nią cieszyć.
Mówię przede wszystkim o tych naszych rodakach, którzy mieszkają na wschód od polskiej granicy, na terenach dawnego Związku Sowieckiego. Znaleźli się tam z różnych przyczyn, tak jak przed chwilą powiedziałem. Cieszy mnie każdy gest, który możemy w tamtym kierunku wykonać, cieszy mnie każda łza radości, którą mogę zobaczyć, cieszy mnie każde spotkanie, kiedy mogą tutaj przyjechać, cieszy mnie każdy moment, kiedy mogą być z nami, ale przede wszystkim cieszy mnie ten moment, kiedy mogą wybrać, czy chcą pozostać tam, bardzo często przy swojej ojcowiźnie, bo granice się zmieniły, a ojcowizna została, tylko w innym kraju, czy też chcą przyjechać tutaj, do swojej ojczyzny, do Polski.
Cieszę się ogromnie, kochani, że dzisiaj jesteście z nami i że spełnia się marzenie Waszej mamy. Dla mnie to jest wielka radość.
Małżonka Prezydenta Agata Kornhauser–Duda:
Moi Drodzy Młodzi Przyjaciele,
bardzo cieszymy się z Waszej dzisiejszej obecności tutaj, w Pałacu Prezydenckim. Wiemy, że jako młodzi ludzie doświadczyliście bardzo trudnego przeżycia, jakim jest śmierć rodziców, ale łącząca Was niezwykle mocna więź i miłość, a także pomoc wielu ludzi o wielkich sercach sprawiły, że przyjechaliście do Polski, wypełniając tym samym testament swoich rodziców, by tutaj, w ojczyźnie Waszych przodków zacząć nowe życie.
Wiemy, że proces repatriacji nie był łatwy, ale udało się i od sierpnia 2019 roku mieszkacie w Łochowie. Myślę, że dzisiejsza uroczystość jest też dobrą okazją do tego, by podziękować wszystkim tym osobom, które pomogły Wam w tym. Wśród nich chciałabym wymienić arcybiskupa lwowskiego Jego Ekscelencję Mieczysława Mokrzyckiego, obecną tutaj dzisiaj z nami panią senator Marię Koc, także pana Władysława Grochowskiego, członka zarządu Fundacji Leny Grochowskiej, organizacji, która przez ostatnie sześć lat sprowadziła do Polski już 19 rodzin z byłych republik radzieckich, a także burmistrza Łochowa pana Roberta Gołaszewskiego. Ale to byli też inni ludzie, którzy służyli dobrym słowem, dobrą radą i wsparciem.
Droga Wasilino, pamiętam nasze spotkanie w Żółkwi podczas mojej wizyty, wtedy się poznałyśmy, natomiast bardzo miło też wspominam nasze ubiegłoroczne spotkanie u Was w Łochowie, kiedy mieliśmy okazję porozmawiać o wWaszej codzienności w Łochowie, o Waszych troskach, a także o Waszej nauce, o Waszej pracy, ale oczywiście też o Waszych planach i pragnieniach.
Ogromnie cieszę się, że jedno z nich udało się dzisiaj zrealizować. Do tej pory byliście posiadaczami Karty Polaka, a od dzisiaj jesteście dumnymi obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej. Bardzo serdecznie Wam tego gratulujemy. Życzymy, byście byli tutaj szczęśliwi, byście znaleźli tutaj swoją przystań, byście znaleźli wokół siebie przyjaznych wam ludzi.
Kochani, witajcie w domu.
Prezydent Andrzej Duda:
To jest rzeczywiście bardzo wzruszający moment dla nas obydwojga, dla Agaty, dla mnie, tym bardziej, że wiemy o tym, że mama Wasza właściwie do ostatnich swoich dni, przez cały czas krzewiła nie tylko polskość w domu i w rodzinie, bo to oczywiście robili obydwoje rodzice, ale mama także krzewiła polskość w swoim środowisku, po prostu działała na rzecz Polski i polskości.
Wiemy, że jej marzeniem było to, żebyście kiedyś przyjechali do Polski i mogli się tutaj osiedlić, mogli tutaj żyć. Cieszę się, że jesteście i tak, jak powiedziałem Wam, wręczając te akty nadania obywatelstwa polskiego, wierzę w to, że przyniosą one szczęście całej Waszej rodzinie i że będziecie tutaj, idąc dalej w dorosłe życie, zwyczajnie szczęśliwi, że znajdziecie w swoim kraju, w swojej ojczyźnie swoje miejsce i będziecie wiedli takie życie, które będzie w jakimś sensie spełnieniem marzeń także Waszych rodziców. Tego z całego serca Wam życzymy.
Ja również dziękuję wszystkim tym, którzy Was wsparli i tym, którzy Was wspierają. To są właśnie te radosne momenty.
O ile sięgnę pamięcią, patrzę tutaj na pana ministra Adama Kwiatkowskiego, to jest chyba pierwszy raz, kiedy wręczamy w związku z tą uroczystością akty nadania obywatelstwa polskiego. To jest taki niezwykle miły i bardzo symboliczny moment. Wręczaliśmy już też legitymacje szkolne, uczniom zawsze wręczamy biało–czerwone flagi. One mają ten szczególny wymiar, niosą takie posłanie na cały świat, z czego ogromnie się cieszę, że dzisiaj mogłem te dwie fundacje, i to tak niezwykle szacowne, stowarzyszenie założone jeszcze przez pana marszałka Stelmachowskiego, tymi flagami symbolicznie uhonorować. Bardzo Państwu dziękuję za całą działalność, którą państwo realizujecie.
Są też dzisiaj z nami Państwo Pisalnikowie – pan Andrzej, pani Iness, z synem Marcinem. Bardzo się cieszę, że jesteście Państwo z nami, cieszę się, że jesteście w Pałacu Prezydenckim, choć Wasza obecność w Polsce jest związana z trudnym momentem, jaki przeżywa w tej chwili Białoruś, jaki przeżywają w tej chwili Polacy na Białorusi. To, że dzisiaj przebywacie na terenie Rzeczypospolitej jest związane z Waszą działalnością, której nigdy się nie wyrzekliście i której wyrzec się nie chcieliście mimo prześladowania, mimo wszelkich trudów.
Wierzę w to głęboko, że właśnie spokojne, pokojowe realizowanie dążenia do wolności i swobody demokracji, suwerenności kraju, tak jak czynili to ludzie Solidarności w Polsce w latach 80., doprowadzi do tego, że także wszyscy ci, którzy mieszkają na Białorusi, i Białorusini, i Polacy, i wszystkie inne narodowości będą mogli cieszyć się wolnością, demokracją i prawdziwą swobodą, na którą z całą pewnością zasługują.
Podobnie jak tym, aby zbliżać się do Europy Zachodniej, by wchodzić w struktury międzynarodowe, które są strukturami wolnego świata. Tego Państwu także z całego serca życzę.
Jeszcze raz, proszę Państwa, składam wszystkim najserdeczniejsze życzenia, wszystkim naszym rodakom na całym świecie, i tym, którzy są na wschód od nas, tam mieszkają, i tym, którzy są na Zachodzie, i tym, którzy są za oceanem. Na wszystkich kontynentach jest nas rozsianych poza granicami Rzeczypospolitej ponad 20 milionów na całym świecie, z czego ponad 10 w Stanach Zjednoczonych. Jesteśmy ogromną międzynarodową wspólnotą.
Dziękuję wszystkim, którzy swoją działalnością także poza granicami kraju przyczyniają się do budowania dobrej opinii o naszym kraju, przyczyniają się do wzmacniania Polski, są jej ambasadorami, czują swoją polskość i wspierają nas w tym, aby Polska wzrastała w siłę pod każdym względem.
Z całego serca za to dziękuję i proszę o jeszcze.
Pierwsza Dama:
Szanowni Państwo Prezesi,
jeszcze chciałam się do Państwa zwrócić. Niech ta biało–czerwona flaga, którą otrzymali Państwo dzisiaj w uznaniu zasług na rzecz naszych rodaków mieszkających poza granicami Polski, której święto dzisiaj obchodzimy, prowadzi, umacnia i pomaga Państwu w służbie naszym rodakom poza granicami Polski.
Ja chciałabym też bardzo serdecznie podziękować za Państwa zaangażowanie na rzecz naszych rodaków. Dziękuję za wszystkie projekty, i te kulturalne, i te edukacyjne, i te historyczne. One przyczyniają się nie tylko do rozwijania zainteresowania Polską wśród rodaków, którzy często urodzili się już przecież poza granicami kraju, ale też zachęcają ich do działalności.
My niejednokrotnie podczas naszych wizyt zagranicznych i spotkań z Polonią czy też moich wizyt w szkołach polonijnych i w różnego rodzaju ośrodkach polonijnych mogliśmy się przekonać o owocach Państwa pracy. Wiemy też, że nasi rodacy są niezwykle wdzięczni za wsparcie, jakiego Państwo im udzielają i zdajemy sobie też sprawę z tego, że wiele organizacji polonijnych bez Państwa wsparcia po prostu nie mogłoby funkcjonować.
Życzę, aby udało się zrealizować wszystkie te projekty, które są w toku, a także życzę wielu nowych, ciekawych pomysłów i inicjatyw.
Wszystkim naszym rodakom rozsianym na całym świecie życzę dobrego zdrowia, bo to w tej chwili, w czasie pandemii jest chyba najważniejsze, a także takiej niezachwianej wiary w to, że dzięki wspólnym działaniom, dzięki międzynarodowej solidarności uda nam się pandemię pokonać i wrócimy do rzeczywistości.
Bardzo dziękuję.