- Context
- Duda addressed a domestic expert panel on climate policy while simultaneously participating in President Biden's international climate conference on April 23, 2021.
- Main themes
- Climate policy, Just Transition, energy transformation, coal dependency, renewable energy, Paris Agreement, COP24 Katowice Rulebook, EU emissions targets, sustainable development, Polish energy mix, economic development, research and innovation
- Duration
- ~18 min
- Words
- 2,125
- Sentences
- 80
- Readability
- 45
- Grade
- 13.1
- Syntax
- 3.22
- Vocabulary
- 2.08
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other80 sentences in 31 paragraphs
Good morning!
I welcome the Prime Minister,
I welcome the Ministers,
I warmly welcome the Voivode,
I warmly welcome the Marshal,
all our experts – esteemed Professors!
I am very pleased and I thank you for your presence and for the opportunity to engage in a conversation with you, which is very important to me, especially at this moment when I am participating in the climate conference convened by the President of the United States, Mr. Joe Biden, where we have been discussing the challenges of climate policy since yesterday; this fundamental challenge that all responsible, serious countries and their authorities face today – namely, preventing the increase of the Earth's temperature above 1.5 degrees Celsius – essentially to fully implement the Paris Agreements. We say that we are at the forefront of this.
It is true that during the COP24 conference in Katowice, we prepared the "Katowice Rulebook." It is – one can boldly say – our work. As well as the principle of Just Transition, which is not only extremely important for us as a country in a specific situation but also for countries in our part of Europe and other countries around the world in similar situations, adopted by many countries at that time in Katowice, which means a fair and solidarity-based transformation, one that takes into account the needs of people, considers the situation in which the country finds itself.
[It takes into account] the actual realities of such changes, which – on the one hand – fulfill the need to protect the climate, the need to protect the environment, to implement policies aimed at achieving sustainable development in the long-term, multi-decade perspective, but one that also takes into account the needs of those who live here and now. Therefore, those whom these changes will directly affect, or those who are directly affected by these changes. It concerns the standard of living, jobs – all those elements that determine whether we can say that we are a highly developed country, a country that provides certain social minima, that ensures its citizens a decent standard of living and has ambitions for economic development.
These elements are very difficult to reconcile. This is not an easy matter, especially in our situation, given how historical processes have unfolded. Because it is not the fault of anyone at this table – I am referring to our meeting today; although we are connecting via the internet, we have a remote meeting, I assume we are at the same table – none of us is to blame for this. These are decades of Poland's development under the systemic conditions that existed, with the limited sovereignty that it had. We did not decide that our entire energy industry was essentially based solely on coal.
One could say – fortunately. We do not have any nuclear power plants in the Chernobyl model, so we do not have such a legacy from the Soviet Union. But today we have an undeniable problem that indeed, the majority of our electricity comes from very recently unpopular coal, and there is no doubt that we must make a change in this regard.
This change, however – in my opinion – is not only a burden but in some sense is also a great developmental opportunity, a great chance to enter a truly innovative economic and industrial reality. It compels us not only to utilize these innovations but – I deeply believe – also to seek these innovations. This means supporting research and development work that aims at these innovations. And I very much hope that one of the benefits that will flow to our country from this transformation will also be a benefit for Polish science, for Polish universities, which will carry out various research tasks in this area.
However, one thing is certain: today we are part of the European Union, we have agreed to European regulations, to emission limits for 2030 and 2050, and our de facto obligation today is to do everything to meet these challenges – because these are very serious challenges today.
At the moment, we have 70 percent of our energy coming from coal. When I spoke yesterday with Minister Michał Kurtyka, he told me: "Last year it was a little less, because it was 69 something, we went below the 70 percent threshold." The share of renewable energy has significantly increased, because programs organized and implemented by the government recently, such as "My Electricity," have indeed yielded results. The number of photovoltaic panels on homes and agricultural buildings is increasing in our country – it is becoming increasingly popular.
The funding offered by the government under the program is – as can be seen – effective. One could say that this is very encouraging. This number is increasing significantly – it is already over 14 percent in our overall energy mix. But compared to Germany, which – if I remember correctly – has about 38 percent of its electricity coming from renewable sources, it is still relatively low. It should be noted that Germany is above the European average – I am thinking of the European Union – so they are absolutely a decisive leader here.
But we must remember that we are a large country, and if we are indeed to move away from coal – and we are expected to reduce our use of coal-derived energy by at least 35 percent by 2030 and, if I remember correctly, by 95 percent by 2050 – we must somehow replace that energy.
We certainly will not replace it with energy generated from water, that is, from our rivers, because we are mostly a lowland country, we do not have the natural geographical conditions to expect that this energy can be generated here. Today we have only 1.8 percent of this energy in our energy mix coming from hydropower plants. So we need to find another source.
That source of stable, reliable electricity supply, which is essential for a 38-million society and over 312,000 square kilometers of country, a developing industry, a growing economy, which will likely have an increasing demand for power in the coming years – the only solution is nuclear energy. And in this regard, we must take action.
We have already taken these actions. I have personally participated in them. The agreement with the United States – first a letter of intent, then the agreement we concluded – clearly leads us in this direction to implement a nuclear energy program in Poland. And in this way, to replace to the greatest extent what we will have to give up, namely coal energy.
Personally, I believe that the only solution for us during this time, which Europe must agree to – because we have no other option, and we must deal with this issue – is simply to use gas energy. That is why I consider it a correct decision that the power plant in Ostrołęka was transformed – from the original idea of creating a coal-fired power plant to a gas-fired one. I think it is very good that the Dolna Odra power plant is now being modernized in the same way, and there will be more.
Because we built a gas terminal in Świnoujście and are currently expanding it to 7.5 billion cubic meters per year. We will probably be building a gas terminal – I say "building," because it will be floating – in Gdańsk, in the port of Gdańsk. We are currently building a gas pipeline from the Norwegian shelf through Denmark, through the Baltic Pipe to Poland. Therefore, we want to have full diversification of supplies and more options for using gas. And this, of course, will also give us the opportunity to use gas for energy purposes – gas that is much more favorable for climate protection than is the case with coal.
However, I must tell you that – as, I smile to myself, a child of AGH, that is, the Krakow University of Science and Technology, where both my parents worked throughout their professional lives, where I was practically constantly involved in coal-chemical topics, listening at home to what was being discussed – I can say this: I am convinced that our universities need to work on methods of utilizing coal in such a way that it is as least harmful or even completely neutral for the climate.
I believe that this is certainly a direction that, in a research sense, we – as a country with the largest coal resources in Europe – absolutely cannot abandon. I believe that by securing our coal in this regard, so that it is also available as an energy resource for the future, we must continue to conduct research on modern technologies in this area, because I have no doubt that this is also the future and a matter of building a certain architecture of energy security for our country.
However, beyond the issue of climate protection as such, of limiting emissions, we have the problem of Just Transition, that is, the problem of those areas where the mining industry currently operates, where hundreds of thousands of people are employed. And now the question is: what about them? This must be a process. It certainly will not happen overnight. No responsible person will close mines in Poland overnight, no responsible person will say that we must do this.
First of all – we would not have electricity immediately, secondly – and perhaps more importantly – we would condemn tens, hundreds of thousands of Polish families to poverty, to a threat to their basic living conditions, which is absolutely unacceptable. In a fair country, in a rule-of-law state, stable, democratic, like ours, which wants to develop and has ambitions, this is something that should not even be thought of.
Therefore, our primary obligation today is to create such solutions – both legal, industrial, technological, and economic – to ensure to the greatest extent possible that these people have the opportunity to retrain, acquire new skills, perform new professions, to plan for the future development of the Polish economy, Polish industry, so that precisely in those places where the threat is greatest, we can place the greatest emphasis on filling this developmental gap and providing new developmental opportunities. Finally – education also in new directions in those centers where perhaps until now people have traditionally been trained for professions related to mining, which will gradually be phased out in the future.
So I say: a multi-decade process – that is how we should approach it. But a process that is absolutely a challenge for the future not only from the point of view of climate protection as such – the Earth, the future, sustainable development, preserving all that is necessary for life in normal conditions for future generations – but also for the economic development of Poland, which, thanks to modern technologies, innovative solutions, is to lead Poland to the ranks of the best-functioning economies, where the standard of living is the highest.
Because I do not hide that this is indeed my ambition as a politician – and I think it is not only mine, but also all of us. This is indeed an intention that deeply guides us somewhere in the back of our minds when we meet today and discuss these topics.
I sincerely thank you once again for this meeting. In these matters, I am extremely curious about your perspectives, your opinions. How do you see this in terms of timing realities, financial realities? Because we are talking about 1.6 trillion zlotys that we will need for industrial and economic transformation to meet the requirements of climate-friendly transformation – so these are unimaginable amounts.
But what is most important? If this money will be – and I believe it will be in various ways, because the process is indeed multi-decade; at the beginning, as experts say, this money will be needed a little less, by 2030 about 250 billion, then more – so that it is simply well, optimally spent. Precisely to achieve these two great assumptions: on the one hand – to ensure wonderful economic development and a very decent, at the highest level standard of living for our society, and on the other – to ensure to the greatest extent possible climate protection and our country's membership among modern states that respond to the challenges of the present and the future.
I am glad that I can talk about this with you today. And we will probably also discuss this shortly at the climate summit organized by President Biden in just two hours. So thank you very much for the opportunity to meet with you, and I will also be very curious about your opinions.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry!
Witam Panią Premier,
witam Panów Ministrów,
bardzo serdecznie witam Pana Wojewodę,
bardzo serdecznie witam Pana Marszałka,
wszystkich naszych ekspertów – Szanownych Panów Profesorów!
Jest mi bardzo miło i bardzo dziękuję za obecność i za możliwość skorzystania z rozmowy z Państwem, która jest dla mnie bardzo ważna zwłaszcza w tym momencie, gdy uczestniczę w konferencji klimatycznej zwołanej przez Prezydenta Stanów Zjednoczonych, pana Joe Bidena, na której od wczoraj dyskutujemy właśnie na temat wyzwań polityki klimatycznej; tego zasadniczego wyzwania, które stawiają sobie dziś wszystkie odpowiedzialne, poważne państwa, ich władze – czyli niedopuszczenia do wzrostu temperatury na Ziemi powyżej 1,5 proc. – tak naprawdę do tego, by wdrożyć całkowicie Porozumienia paryskie. Mówimy, że jesteśmy tu w awangardzie.
To prawda, że w czasie konferencji COP24 w Katowicach to my przygotowaliśmy „Katowice Rulebook”. Jest to – śmiało można powiedzieć – nasze dzieło. Jak również niezwykle ważna nie tylko dla nas jako państwa w pewnej specyficznej sytuacji, lecz także dla państw naszej części Europy i innych państw na świecie znajdujących się w podobnej sytuacji i przyjęta przez bardzo wiele państw wówczas w Katowicach zasada Just Transition, czyli sprawiedliwej i solidarnej transformacji, a więc takiej, która uwzględnia potrzeby człowieka, uwzględnia sytuację, w jakiej znajduje się państwo.
[Uwzględnia] rzeczywiste realia takich zmian, które – z jednej strony – realizują potrzebę ochrony klimatu, potrzebę ochrony środowiska, realizowania polityki uzyskania efektu zrównoważonego rozwoju w długofalowej, wielodziesięcioletniej perspektywie, ale takiej, która także uwzględnia potrzeby tych, którzy żyją tu i teraz. A więc których te zmiany będą bezpośrednio dotyczyły, czy też tych, których te zmiany bezpośrednio dotyczą. Chodzi o poziom życia, o miejsca pracy – o wszystkie te elementy, które stanowią o tym, czy można mówić, że jesteśmy państwem wysoko rozwiniętym, państwem, które zapewnia pewne minima socjalne, które zapewnia swoim obywatelom godziwy poziom życia i ma ambicje realizacji rozwoju gospodarczego.
Te elementy bardzo trudno połączyć. To nie jest łatwa sprawa zwłaszcza w naszej sytuacji, gdy tak się potoczyły procesy historyczne. Bo nie jest to wina nikogo z tych, którzy znajdują się dziś, umownie, przy tym stole – mówię o naszym dzisiejszym spotkaniu; chociaż łączymy się za pośrednictwem internetu, mamy zdalne posiedzenie, zakładam, że jesteśmy przy jednym stole – nikt z nas za to winy nie ponosi. To są dziesięciolecia rozwoju Polski w takich warunkach ustrojowych, jakie one były, przy takiej ograniczonej suwerenności, jaka ona była. To nie my decydowaliśmy o tym, że cały nasz przemysł energetyczny został oparty w zasadzie wyłącznie na węglu.
Można powiedzieć – na całe szczęście. Nie mamy u nas żadnej elektrowni atomowej w modelu czarnobylskim, więc nie została nam taka pamiątka po Związku Radzieckim. Ale dziś mamy niewątpliwy problem, że rzeczywiście mamy pochodzącą z bardzo ostatnio niepopularnego węgla większość energii elektrycznej w naszym kraju i nie ma żadnych wątpliwości, że musimy w tym zakresie dokonać zmiany.
Ta zmiana jednak – w moim przekonaniu – jest nie tylko obciążeniem, ale w jakimś sensie jest też wielką szansą rozwojową, wielką szansą wejścia w rzeczywistość gospodarczą, przemysłową, prawdziwie innowacyjną. Ona niejako wymusza na nas nie tylko korzystanie z tych innowacji, ale – wierzę w to głęboko – także szukanie tych innowacji. To znaczy wspieranie prac badawczo-rozwojowych, które do tych innowacji zmierzają. I bardzo liczę na to, że jedną z korzyści, jakie popłyną dla naszego kraju z tej transformacji, będzie także korzyść dla polskiej nauki, dla polskich uczelni, które będą prowadziły w tym zakresie różne zadania badawcze.
Natomiast jedno jest pewne: dziś jesteśmy częścią Unii Europejskiej, zgodziliśmy się na unormowania europejskie, na ograniczenia emisyjne do 2030 i 2050 roku i naszym dzisiaj de facto obowiązkiem jest uczynić wszystko, byśmy tym wyzwaniom – bo to są dziś bardzo poważne wyzwania – sprostali.
Mamy w tej chwili 70 proc. energii, która pochodzi rzeczywiście z węgla. Gdy rozmawiałem wczoraj z panem ministrem Michałem Kurtyką, powiedział mi: „W zeszłym roku troszeńkę mniej, bo to było 69 z czymś, zeszliśmy poniżej progu 70 proc.”. Bardzo znacząco zwiększył się udział energii odnawialnej, bo takie programy organizowane i realizowane przez rząd w ostatnim czasie, jak „Mój prąd”, przyniosły jednak efekty. Tych paneli fotowoltaicznych na domach, na budynkach gospodarczych jest coraz więcej w naszym kraju – jest to coraz bardziej popularne.
Dofinansowanie, które jest oferowane przez rząd w ramach programu, jest – jak widać – skuteczne. Można powiedzieć, że to bardzo cieszy. Ta liczba bardzo znacząco wzrasta – to już ponad 14 proc. w tej chwili w naszym ogólnym miksie energetycznym. Ale w porównaniu z Niemcami, którzy – o ile dobrze pamiętam – mają chyba 38 proc. energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych, to jednak cały czas mało. Przy czym trzeba zaznaczyć, że Niemcy mają ponad średnią europejską – myślę o Unii Europejskiej – więc są tu absolutnie zdecydowanym liderem.
Ale my musimy pamiętać, że jesteśmy dużym krajem, i jeżeli mamy rzeczywiście odchodzić od węgla – a oczekuje się od nas, że ograniczymy korzystanie z energii pochodzącej z węgla o co najmniej 35 proc. do 2030 roku i, o ile dobrze pamiętam, o 95 proc. do 2050 roku – musimy w jakiś sposób tę energię zastąpić.
Na pewno nie zastąpimy jej energią wytwarzaną z wody, czyli z naszych rzek, ponieważ jesteśmy krajem w większości jednak nizinnym, nie mamy takich naturalnych warunków geograficznych, byśmy mogli liczyć, że ta energia da się u nas wytworzyć. Mamy dziś raptem 1,8 proc. w miksie energetycznym tej energii właśnie pochodzącej z elektrowni wodnych. Więc musimy znaleźć inne źródło.
Tym źródłem stabilnych, pewnych dostaw energii elektrycznej, które są nam niezbędne jak na 38-milionowe społeczeństwo i ponad 312 tys. km kw. powierzchni kraju, rozwijający się przemysł, rozwijającą się gospodarkę, coraz większą, która będzie miała najprawdopodobniej coraz większy pobór mocy w najbliższych latach – jedynym rozwiązaniem jest energia atomowa, nuklearna. I w tym zakresie musimy prowadzić działania.
Te działania już podjęliśmy. Sam w nich uczestniczyłem. Porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi – najpierw list intencyjny, później porozumienie, które zawarliśmy – jednoznacznie prowadzi nas w tym kierunku, by zrealizować w Polsce program budowy energetyki atomowej. I w ten sposób w najistotniejszym stopniu zastąpić to, z czego będziemy musieli zrezygnować, czyli energię węglową.
Osobiście uważam, że jedynym rozwiązaniem dla nas przez ten czas, na które musi się zgodzić Europa – bo nie mamy innego wyjścia, a musimy sobie z tym tematem dać radę – jest po prostu korzystanie z energii gazowej. Dlatego uważam za słuszną decyzję, że elektrownia w Ostrołęce została przekształcona – z pierwotnego pomysłu stworzenia tam elektrowni węglowej na gazową. Uważam, że bardzo dobrze, że w ten sam sposób modernizowana jest teraz elektrownia Dolna Odra, i będą kolejne.
Dlatego że zbudowaliśmy gazoport w Świnoujściu i rozbudowujemy go w tej chwili do 7,5 mld metrów sześc. rocznie. Będziemy prawdopodobnie stawiali gazoport – mówię „stawiali”, bo będzie on pływający – w Gdańsku, w porcie gdańskim. Budujemy w tej chwili gazociąg z szelfu norweskiego przez Danię, przez Baltic Pipe do Polski. A więc chcemy mieć pełną dywersyfikację dostaw i więcej możliwości korzystania z gazu. A to, oczywiście, da nam także możliwość korzystania z gazu do celów energetycznych – gazu, który jest znacznie bardziej sprzyjający ochronie klimatu, niż ma to miejsce w przypadku węgla.
Aczkolwiek muszę Państwu powiedzieć, że – jako, jak to trochę uśmiecham się do siebie, dziecko AGH, czyli krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, gdzie obydwoje moi rodzice pracowali przez całe swoje życie zawodowe, gdy właściwie bez przerwy poruszałem się w tematach węglowo-chemicznych, słuchając w domu tego, o czym się rozmawia – mogę powiedzieć tak: jestem przekonany, że na naszych uczelniach trzeba pracować nad metodami wykorzystania węgla w taki sposób, aby to było wykorzystanie jak najmniej szkodliwe czy wręcz całkowicie neutralne dla klimatu.
Uważam, że jest to na pewno kierunek, z którego w sensie badawczym nam – jako krajowi, który ma największe zasoby węgla w Europie – absolutnie nie wolno zrezygnować. Uważam, że zabezpieczywszy nasz węgiel pod tym względem, aby był także na przyszłość na wszelki wypadek surowcem energetycznym do wykorzystania, należy cały czas prowadzić badania nad nowoczesnymi technologiami w tym zakresie, bo nie mam wątpliwości, że jest to także przyszłość i kwestia budowania pewnej architektury bezpieczeństwa energetycznego dla naszego kraju.
Natomiast poza kwestią samej ochrony klimatu jako takiej, samego ograniczania emisji mamy problem właśnie Just Transition, czyli problem choćby tych obszarów, na których dzisiaj działa przemysł wydobywczy, gdzie zatrudnione są setki tysięcy ludzi. I teraz jest pytanie: co z nimi? Otóż to musi być proces. To na pewno nie nastąpi z dnia na dzień. Nikt odpowiedzialny nie zamknie w Polsce z dnia na dzień kopalń, nikt odpowiedzialny nie powie, że musimy to zrobić.
Po pierwsze – nie mielibyśmy energii elektrycznej natychmiast, po drugie – a może właśnie ważniejsze – skazalibyśmy dziesiątki, setki tysięcy polskich rodzin na nędzę, na zagrożenie ich podstawowych spraw bytowych, co jest absolutnie niedopuszczalne. W kraju uczciwym, w państwie praworządnym, stabilnym, demokratycznym, takim jak nasze, które chce się rozwijać i ma ambicje, jest to czymś, o czym nawet w ogóle nie wolno myśleć.
W związku z powyższym naszym podstawowym obowiązkiem dzisiaj jest stworzyć takie rozwiązania – i prawne, i przemysłowe, i technologiczne, gospodarcze – by w jak największym stopniu zapewnić tym ludziom możliwość przebranżowienia się, uzyskania nowych kompetencji, wykonywania nowych zawodów, takiego rozplanowania na przyszłość rozwoju polskiej gospodarki, polskiego przemysłu, by właśnie w tych miejscach, gdzie to zagrożenie jest największe, położyć jak największy nacisk na wypełnienie tej luki rozwojowej i dać nowe możliwości rozwojowe. Wreszcie – kształcenie także w nowych kierunkach właśnie w tych ośrodkach, gdzie być może do tej pory tradycyjnie byli kształceni ludzie do wykonywania zawodów związanych z górnictwem, które w przyszłości powoli będą wygasały.
Więc mówię: proces wielodziesięcioletni – tak należy do tego podejść. Ale proces, który absolutnie jest wyzwaniem przyszłości nie tylko z punktu widzenia ochrony klimatu jako takiego – Ziemi, przyszłości, zrównoważonego rozwoju, zachowania tego wszystkiego dla przyszłych pokoleń, co jest niezbędne do życia w normalnych warunkach – ale także rozwoju gospodarczego Polski, który właśnie dzięki nowoczesnym technologiom, dzięki innowacyjnym rozwiązaniom ma zaprowadzić Polskę do grona najlepiej funkcjonujących gospodarczo krajów, w których poziom życia jest najwyższy.
Bo nie ukrywam, że taka właśnie jest moja ambicja jako polityka – i myślę, że nie tylko moja, bo także nas wszystkich. Jest to przecież intencja, która przyświeca nam głęboko gdzieś z tyłu głowy, gdy dzisiaj się spotykamy i dyskutujemy na te tematy.
Bardzo serdecznie jeszcze raz dziękuję Państwu za to spotkanie. W tych kwestiach jestem niezwykle ciekaw Państwa spojrzenia, Państwa opinii. Jak widzicie to w sensie realiów terminowych, realiów finansowych? Bo mowa o bilionie 600 mld zł, które będą nam potrzebne na transformację przemysłową, gospodarczą, by zrealizować wymogi transformacji proklimatycznej – więc to w ogóle są kwoty niewyobrażalne.
Ale co jest najważniejsze? Jeżeli te pieniądze będą – a wierzę, że będą na różne sposoby, bo jednak proces jest wielodziesięcioletni; na początku, jak mówią eksperci, te pieniądze będą potrzebne troszkę mniejsze, do 2030 roku ok. 250 mld, później większe – żeby po prostu zostały dobrze, w optymalny sposób wydane. Właśnie po to, by zrealizować te dwa wielkie założenia: z jednej strony – zapewnić wspaniały rozwój gospodarczy i bardzo godziwy, na najwyższym poziomie byt naszego społeczeństwa, a z drugiej – zapewnić w jak największym stopniu ochronę klimatu i przynależność naszego kraju do grona państw nowoczesnych, odpowiadających wyzwaniom współczesności i przyszłości.
Cieszę się, że mogę dziś o tym z Państwem rozmawiać. I o tym będziemy też pewnie za chwilę rozmawiali na szczycie klimatycznym organizowanym przez Pana Prezydenta Bidena raptem za dwie godziny. Tak że bardzo dziękuję za możliwość spotkania z Państwem i będę też bardzo ciekawy Państwa opinii.
