President: We are Poles and our duties are Polish. From right to left.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremonial gathering in Warsaw's Piłsudski Square on November 11, 2019, marking the 101st anniversary of Poland's regaining of independence.
- Main themes
- Polish independence anniversary, national identity and patriotism, historical memory and struggle, post-partition restoration of statehood, interwar Polish Republic, Greater Poland Uprising, Silesian Uprisings, Battle of Warsaw 1920, Polish military heritage, generational sacrifice for freedom, modern Poland's achievements, unity across political divides
- Duration
- ~20 min
- Words
- 2,374
- Sentences
- 109
- Readability
- 50
- Grade
- 11.7
- Syntax
- 2.92
- Vocabulary
- 2.13
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other109 sentences in 43 paragraphs
Dear Countrymen,
Esteemed Madam Speaker of the Sejm,
Honorable Mr. Senior Marshal,
Honorable Mr. Speaker of the Senate,
Esteemed Madam Senior Marshal of the Senate,
Most Honorable Mr. Prime Minister,
Esteemed Ladies and Gentlemen Ministers,
Esteemed Ladies and Gentlemen Parliamentarians,
Honorable Generals,
Esteemed Ladies and Gentlemen Officers,
Soldiers,
Members of the Diplomatic Corps,
Revered Bishops, Chaplains of the Polish Army,
Revered Clergy,
Most Honorable Ladies and Gentlemen,
All Distinguished Guests, led by our wonderful Veterans, defenders of the homeland,
All Most Honorable Ladies and Gentlemen!
As we stand here on November 11th, in the square named after Marshal Józef Piłsudski in Warsaw – a square that has witnessed so many extraordinary historical events, a great, sometimes difficult, but incredible, joyful history of our country; as we look at the beautiful Polish soldiers standing here; as we see the Polish weapons shining – like golden ears of grain in the November sun; as the white and red banners flutter above them, brought here by happy and smiling compatriots; as we look at Marshal Józef Piłsudski gazing down from his pedestal, looking with a thoughtful expression at the square today bearing his name, at the Tomb of the Unknown Soldier, at the symbolic grave of his boys, the legionnaires, volunteers who gave their lives for an independent, free, sovereign Poland; as we reflect on these 101 years since regaining independence, and earlier on those over 123 years of partitions and the struggle of successive generations to regain Poland, an independent homeland, freedom; as we look at the Second Polish Republic; as we observe its fall; as we then witness betrayal and Soviet enslavement, and victory – that bloodless victory from 30 years ago; as we finally look at our present-day Poland in that, over two-century perspective since 1772 – one wants to say, for the words of a song come to mind: “I am lucky to live at this moment in the land by the Vistula. I am lucky.”
Historians say that today’s Poland is the freest, wealthiest, and safest Poland since the 17th century. It is hard to believe. I do not know if they are entirely right or not, but looking superficially at our history, it seems highly probable. Whole generations did not have the luck we have, especially those young people born after 1989 – who do not remember the times when Poland was not fully independent, free, sovereign, when one could not say what one wanted in Poland, meet with whomever and wherever one wanted, when what today belongs to fundamental, completely natural, and basic rights was forbidden.
30 years and 101 years in that great perspective of regaining independence. We celebrated so beautifully last year – for which I thank everyone once again from the bottom of my heart – the centenary of regaining independence. That great day, November 11th, when all of Europe celebrated the end of World War I, and we celebrated that our state was returning to the map.
But this is not the end of our great celebration; it was the beginning. For we know that Poland took a long time to shape, that it was not so simple, that it was not easy to achieve stable borders, that much blood had to be shed after that November 11th for Poland to stabilize and firmly stand within its borders.
First, there was the Greater Poland Uprising – beautiful, magnificent, victorious, well-planned, which regained Greater Poland for us and shaped that part of the western border. Then there was also the celebrated this year Silesian Uprising – the first of three uprisings that allowed the border to be shaped in the west, but lower, to the south. It regained for us that very important part of the later Second Polish Republic – the industrial part with a great tradition of work, but also a part that contained such extraordinary and important natural resources, thanks to which the Second Polish Republic could rebuild faster, thanks to which one could later think about building the Central Industrial Region.
But we must also remember that there were later struggles in defense of the Republic against the Soviet invasion. The great victory near Warsaw, which we call the Miracle on the Vistula – above all, it was a miracle of the genius of Polish commanders, but we deeply believe that it was also the protection of the Blessed Mother over our homeland. And the heroism of the Polish soldier from all layers of the then Polish society. All together they stood to defend Poland – so that it would be on the map, sovereign, independent, and not communist. They were ready to give their lives for it, and they did. We will celebrate this great anniversary next year – 2020.
And then we will continue to honor our heroes in the years 2021 and 2022, until we regained all of Poland for us – when finally Polish troops could also enter Upper Silesia, making it part of the Republic thanks to the heroism of Poles living on that Silesian land, who could not imagine not living in Poland after so many years of defense against Germanization. This is a great time for our state and nation. We look at it also from the perspective of the last 30 years.
I am immensely pleased that we are maturing as a state and society. That we are increasingly understanding our history with all its complexities, including those very difficult ones. An expression of understanding the complexities – including those very difficult ones – of the Second Polish Republic, which we do not speak of too willingly today, sometimes bowing our heads in shame, were those enormous political conflicts that caused the heroes of independent Poland to go to prison, to be locked up, interned, and forced to emigrate abroad. So it was.
Those whom we today call the fathers of independence could not come to an agreement; they had different visions for the future of the Polish state, and after regaining independence, even in the most important matters, it was difficult for them to reach an agreement again. Somehow they could not return in memory to that common time when they could stand as a shield for Poland against the communist onslaught, not looking back at conflicts and different visions.
Today, remembering this, we have placed them in a common avenue, which we can boldly call the avenue of the fathers of independence – although it is indeed the Three Crosses Square, Ujazdowskie Avenue, Na Rozdrożu Square, and finally the Belvedere. This is indeed the avenue of the fathers of independence, which begins for the President of the Republic of Poland coming from the Presidential Palace at Three Crosses Square at the monument of Wincenty Witos – the prime minister who abandoned the plow to stand in defense of Poland, calling Polish boys from village homes to defend the Republic in 1920. They were the ones who stopped the Soviet onslaught.
Then there is Ignacy Jan Paderewski in Ujazdowski Park, quietly sitting and looking today at the Republic for which he fought so hard, which he discussed with the then President of the United States – Wilson, who, thanks in part to his diplomatic efforts, placed this independent Poland in Europe among his theses.
Then there is Na Rozdrożu Square, and beside it Ignacy Daszyński, and beside him Roman Dmowski, and finally Wojciech Korfanty, who has recently adorned this important place in the capital with his presence so symbolically – next to the pedestal, in a pose of discussion about important Polish matters, a calm discussion among politicians, important, serious.
And finally, the Belvedere, with Marshal Józef Piłsudski in front of it. Today, all together on one avenue. This is so important for us, and let it be an important lesson for us and for all future generations that Poland develops best and is strongest when we understand that we must conduct the most important Polish matters together, collectively, and without looking back at divisions and without looking back at different visions in detail.
May they all together today signify for us this extremely important message, which, I think, if one looks closely, is objectively present in all of them and in all of these words so strongly expressed and clearly, I would say, succinctly by Roman Dmowski: “I am a Pole and I have Polish duties.” Yes, we are Poles and we have Polish duties. From right to left.
Let this be for decades and centuries of our further history the most important message for us: that we are Poles because we have grown from these over one thousand fifty-year roots, from our great tradition. We are Poles because we have grown from this land, regardless of the details of what nationality we are. We are Poles when Poland lives within us. And when Polishness of this very tradition lives within us. Sometimes of different religions, but still all rooted in that one trunk, growing from that one historical root: a tradition, a culture shaped by various currents, but so precious and fiercely defended by successive generations who did not allow it to be taken from them.
Without going into details, let this be enough for us. How fiercely it was defended and what they were willing to give for it over decades, centuries. Even their lives. All those mentioned today in the roll call of the fallen, in the roll call of the heroes of an independent, free, sovereign Republic.
Yes, today it is developing. Yes, I believe that today it is becoming increasingly wise, increasingly enlightened precisely by us, compatriots, its citizens.
Why do I say this? Because you all give testimony to it: that you respect it as it is today. Increasingly white and red, increasingly aware of its place, its strength, and its role. This role, which our Holy Father John Paul II spoke to us about for so many years, even when we were joining the European Union. A role important for us, a European nation rooted here for over a thousand years. A role that cannot be underestimated, which must be understood, and which is being understood better and better. A role of a state where democracy grew in times when others did not even think about democracy, did not even dream of it, did not even understand what it was. Here, on this land, it grew – in its then first growths, in its then first meanings. Of course, not like today. But modern, for those times. Even growing out of that May Constitution of that, annually commemorated, May 3, 1791.
Ladies and Gentlemen, today we understand this democracy better and better, this contemporary one, and we are increasingly realizing it. I thank all those who went to the polls this year: first for the European Parliament, and then for our Polish Parliament. That nearly 62%, that nearly 46% earlier in the European elections, is a clear testimony that we are increasingly understanding the significance of our decision and our responsibility for Polish matters. And I will say this: this is exactly what the Fathers of Independence certainly expect from us. That we understand our responsibility for Poland in such a way that we go and choose. That we go and take a stand. That we go because we are ready to take this responsibility into our own hands.
I ask that it continue to be so. I thank you for that, but I also demand that it remain so, that there be more and more of us, that the number of our compatriots who choose power in Poland, who choose power in the European Union, increases from election to election. So that we can speak with our heads held high: yes, we choose consciously; yes, our authorities, whether delegated to the European Union or working here in the Republic, have a strong mandate. They are elected by the nation, they are elected by a decisive majority.
Poland needs this, and Poland is becoming this. I am immensely pleased with so many of our successes over the last thirty years. The economic situation we have today is a success, despite all the problems that have arisen, despite all the stumbles, despite many tears that have been shed over the last 30 years, especially at the beginning, when incomprehensible and often unfathomable processes were taking place, when unfortunately many mistakes were also made; that today we know how to emerge from this and how to build an increasingly stronger Poland, that we are today a member of the North Atlantic Alliance, which guarantees our security, that we have been members of the European Union for 15 years. That we celebrate all these anniversaries this year, including the 80th anniversary of the outbreak of World War II, to which so many state leaders came to us, with dozens of delegations from around the world. That we are a state and a nation that counts, not only here in Poland, but that our representatives also count beyond our borders, which is emphasized in many places.
That when we become a subject of international votes – just as when we were elected to the United Nations Security Council, 190 countries voted for Poland. This is a testament to who we are and what kind of state we are today.
For all this, I want to thank my dear compatriots in the country and beyond its borders. This is your great merit. Today’s Poland would not be as it is without your hard work and effort. But I also thank everyone who has worked for Poland over these 30 years and thank everyone who has led Polish affairs over these 30 years.
I want to say this clearly, I have no doubts and I believe deeply that everyone has led them to ensure that Poland develops as best as possible, from deep patriotic motives. And I believe that this will continue.
There is one Poland, it will be one, and we all serve it. And I believe deeply that we will serve it, we and the next generations.
Honor and glory to the heroes! Eternal glory to the fallen! Long live the independent, sovereign, free Republic! Long live the Polish nation!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Drodzy Rodacy,
Wielce Szanowna Pani Marszałek Sejmu,
Szanowny Panie Marszałku Seniorze,
Szanowny Panie Marszałku Senatu,
Szanowna Pani Marszałek Senior Senatu,
Wielce Szanowny Panie Premierze,
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Ministrowie,
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Parlamentarzyści,
Szanowni Panowie Generałowie,
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Oficerowie,
Żołnierze,
Członkowie Korpusu Dyplomatycznego,
Czcigodni Księża Biskupi, Kapelani Wojska Polskiego,
Czcigodni Duchowni,
Wielce Szanowni Państwo,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście na czele z naszymi wspaniałymi Weteranami, obrońcami ojczyzny,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!
ENGLISH VERSION>>
Gdy stoimy 11 listopada tu, na placu im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie – placu świadku tylu niezwykłych historycznych wydarzeń, wielkiej, czasem trudnej, ale niesamowitej, radosnej historii naszego kraju; gdy patrzymy na stojących tu pięknych polskich żołnierzy; gdy patrzymy, jak lśni polska broń – jak złotych kłosów łan w listopadowym słońcu; gdy nad nimi łopoczą biało-czerwone sztandary przyniesione tu przez szczęśliwych i uśmiechniętych rodaków; gdy patrzymy, jak spogląda na to ze swego postumentu Marszałek Józef Piłsudski, patrząc z zasumowaną miną na plac dziś swego imienia, na Grób Nieznanego Żołnierza, na symboliczny grób jego chłopców, legionistów, ochotników, którzy oddali życie za niepodległą, wolną, suwerenną Polskę; gdy patrzymy na te 101 lat od czasu uzyskania niepodległości, a wcześniej na te ponad 123 lata zaborów i walkę kolejnych pokoleń o odzyskanie Polski, niepodległej ojczyzny, wolności; gdy patrzymy na II Rzeczpospolitą; gdy patrzymy na jej upadek; gdy potem patrzymy na zdradę i sowieckie zniewolenie, i na zwycięstwo – to bezkrwawe sprzed 30 lat; gdy wreszcie patrzymy na tę naszą dzisiejszą Polskę w tamtej, tej ponad dwuwiekowej od 1772 roku perspektywie – to chce się powiedzieć, bo na usta cisną się słowa piosenki: „Ja to mam szczęście, że w tym momencie żyć mi przyszło w kraju nad Wisłą. Ja to mam szczęście”.
Historycy mówią, że dzisiejsza Polska to najbardziej wolna, najzamożniejsza i najbezpieczniejsza Polska od XVII wieku. Aż trudno w to uwierzyć. Nie wiem, czy tak do końca mają rację, czy nie, ale patrząc powierzchownie na naszą historię, wydaje się, że jest to wielce prawdopodobne. Całe pokolenia nie miały takiego szczęścia jak my, a zwłaszcza jak mają ci młodzi, którzy urodzili się po 1989 roku – którzy nie pamiętają czasów, gdy Polska nie była w pełni niepodległa, wolna, suwerenna, gdy nie można było w Polsce mówić tego, co się chce, spotykać się z kim i gdzie się chce, gdy zabraniano tego, co dzisiaj należy do praw fundamentalnych, całkowicie naturalnych i podstawowych.
30 lat i 101 lat w tamtej wielkiej perspektywie odzyskania niepodległości. Świętowaliśmy w zeszłym roku tak pięknie – za co wszystkim jeszcze raz z całego serca dziękuję – stulecie odzyskania niepodległości. Tamten wielki dzień 11 listopada, gdy cała Europa świętowała zakończenie I wojny światowej, a my – że nasze państwo wracało na mapę.
Ale to nie koniec naszej wielkiej celebracji, to był początek. Bo przecież wiemy, że Polska kształtowała się długo, to wszystko nie było takie proste, że nie było jej tak łatwo uzyskać stabilne granice, że jeszcze wiele krwi po tamtym 11 listopada musiało się polać, by Polska mogła się ustabilizować i twardo oprzeć się w swoich granicach.
To przecież najpierw powstanie wielkopolskie – piękne, wspaniałe, zwycięskie, dobrze zaplanowane, które odzyskało dla nas Wielkopolskę i kształtowało tę część granicy zachodniej. To wreszcie także świętowane w tym roku I powstanie śląskie – pierwszy z trzech zrywów, który pozwolił ukształtować granicę na zachodzie, ale niżej, na południe. Który odzyskał dla nas tę tak ważną część późniejszej II Rzeczypospolitej – część przemysłową o wielkiej tradycji pracy, ale też część, która zawierała tak niezwykłe i ważne bogactwa naturalne, dzięki którym II Rzeczpospolita mogła się odbudowywać szybciej, dzięki którym można było później myśleć o budowie Centralnego Okręgu Przemysłowego.
Ale przecież musimy pamiętać, że to także późniejsze walki w obronie Rzeczypospolitej przed sowiecką napaścią. To wielkie zwycięstwo pod Warszawą, które nazywamy Cudem nad Wisłą – przede wszystkim był to cud geniuszu polskich dowódców, ale głęboko wierzymy, że i opieka Matki Najświętszej nad naszą ojczyzną. I bohaterstwo polskiego żołnierza ze wszystkich warstw ówczesnego polskiego społeczeństwa. Wszyscy razem stanęli, by bronić Polski – by była na mapie, suwerenna, niepodległa, a nie komunistyczna. Byli gotowi oddać za to życie i oddawali je. Tę wielką rocznicę będziemy świętowali w przyszłym roku – 2020.
I potem będziemy nadal czcili naszych bohaterów w latach 2021 i 2022, aż nie uzyskaliśmy całej Polski dla nas – gdy wreszcie także na Górny Śląsk mogły wejść polskie oddziały, by stał się on częścią Rzeczypospolitej dzięki bohaterstwu Polaków mieszkających na tamtej śląskiej ziemi, którzy nie wyobrażali sobie, że mogliby nie mieszkać w Polsce po tylu latach obrony przed germanizacją. To wielki dla naszego państwa i narodu czas. Patrzymy na niego także z perspektywy właśnie ostatniego 30-lecia.
Ogromnie się cieszę, że cały czas dojrzewamy jako państwo i społeczeństwo. Że coraz lepiej rozumiemy naszą historię wraz ze wszystkimi jej zaszłościami, także tymi bardzo trudnymi. Wyrazem zrozumienia zaszłości – także tych bardzo trudnych – II Rzeczypospolitej, o których przecież niezbyt chętnie dziś mówimy, czasem ze wstydem pochylając głowę, były te olbrzymie konflikty polityczne, które powodowały, że bohaterowie niepodległej Polski szli do więzienia, byli zamykani, internowani, musieli wyjeżdżać za granicę na przymusową emigrację. Tak też było.
Ci, których dzisiaj nazywamy ojcami niepodległości, nie umieli się porozumieć, mieli odmienne wizje co do przyszłości polskiego państwa i po tym, jak odzyskali niepodległość, nawet w tych najważniejszych sprawach trudno im było znów uzyskać porozumienie. Jakoś nie potrafili powrócić wspomnieniem do tamtego wspólnego czasu, gdy umieli piersią zastawiać Polskę przed komunistyczną nawałą, nie oglądając się na konflikty i różne wizje.
Dziś, pamiętając o tym, postawiliśmy ich we wspólnej alei, którą śmiało możemy nazywać aleją ojców niepodległości – choć to przecież plac Trzech Krzyży, Aleje Ujazdowskie, plac Na Rozdrożu, wreszcie Belweder. To jest właśnie ta aleja teraz ojców niepodległości, która rozpoczyna się dla jadącego z Pałacu Prezydenckiego Prezydenta Rzeczypospolitej na placu Trzech Krzyży przy pomniku Wincentego Witosa – premiera, który porzucił pług, by stanąć w obronie Polski, wzywając polskich chłopców z wiejskich chat do obrony Rzeczypospolitej w 1920 roku. To oni zatrzymali sowiecką nawałę.
To dalej Ignacy Jan Paderewski w parku Ujazdowskim spokojnie siedzący i patrzący dzisiaj na Rzeczpospolitą, o którą tak zabiegał, o której rozmawiał przecież z ówczesnym prezydentem Stanów Zjednoczonych – Wilsonem, który dzięki m.in. jego zabiegom dyplomatycznym umieścił tę niepodległą Polskę w Europie wśród swoich tez.
To dalej Plac Na Rozdrożu, a przy nim Ignacy Daszyński, a przy nim Roman Dmowski, a przy nim wreszcie Wojciech Korfanty od tak niedawna zdobiący to ważne miejsce stolicy swoją osobą tak symbolicznie – obok postumentu, w pozie dyskusji o ważnych polskich sprawach, dyskusji spokojnej, w gronie polityków, ważnej, poważnej.
I wreszcie Belweder, a przed nim marszałek Józef Piłsudski. Dziś wszyscy razem na jednej alei. Tak ważne to dla nas i tak ważna niech to będzie lekcja dla nas i dla wszystkich następnych pokoleń, że Polska najlepiej się rozwija i Polska jest najsilniejsza wtedy, kiedy rozumiemy, że te najważniejsze sprawy polskie musimy prowadzić razem, wspólnie i bez oglądania się na podziały i bez oglądania się na różne wizje w szczegółach.
Niech oni wszyscy razem znaczą dzisiaj dla nas to niezwykle ważne przesłanie, które, myślę, że gdyby spojrzeć uważnie, to obiektywnie dla nich wszystkich i w nich wszystkich było także w tych słowach tak mocno wyrażonych i jasno i, powiedziałbym, lapidarnie przez Romana Dmowskiego: „Jestem Polakiem i obowiązki mam polskie”. Tak, jesteśmy Polakami i obowiązki mamy polskie. Od prawa do lewa.
Niechże to będzie na dziesięciolecia i stulecia naszej dalszej historii dla nas to najważniejsze przesłanie: że jesteśmy Polakami, bośmy wyrośli z tych ponad tysiąc pięćdziesięcioletnich korzeni, z tej naszej wielkiej tradycji. Jesteśmy Polakami, bośmy wyrośli z tej ziemi, niezależnie od tego w szczegółach, jakiej narodowości jesteśmy. Jesteśmy Polakami, gdy mieszka w nas Polska. I gdy mieszka w nas polskość tej właśnie tradycji. Czasem różnych religii, ale jednak wszystko obrośnięte na tym jednym pniu, wyrastające z tego jednego historycznego korzenia: tradycji, kultury ukształtowanej przez różne prądy, ale jakże cennej i jakże zażarcie bronionej przez kolejne pokolenia, które nie dały sobie jej odebrać.
Nie wchodząc w szczegóły, niechże samo to nam wystarczy. Jak bardzo mocno jej broniono i co byli gotowi przez całe dziesięciolecia, stulecia dla niej oddać. Nawet i życie. Ci wszyscy wspominani dzisiaj a apelu poległych, w apelu bohaterów niepodległej, wolnej, suwerennej Rzeczypospolitej.
Tak, dzisiaj się rozwija. Tak, wierzę w to, że dzisiaj jest coraz mądrzejsza, coraz światlejsza właśnie nami, rodakami, swoimi obywatelami.
Dlaczego to mówię? Dlatego, że dajecie Państwo wszyscy tego świadectwo: że ja szanujecie, taką, jaka dzisiaj jest. Coraz bardziej biało-czerwona, coraz bardziej świadoma swojego miejsca, swojej siły i swojej roli. Tej roli, o której mówił do nas przez tyle lat nasz Ojciec Święty Jan Paweł II także wtedy, kiedy szliśmy do Unii Europejskiej. Roli ważnej nas, europejskiego narodu tu zakorzenionego od ponad tysiąca lat. Roli, której nie można nie doceniać, a która trzeba rozumieć, i która rozumiana jest coraz lepiej. Roli państwa, w którym demokracja wyrastała w czasach, w których inni o demokracji nawet jeszcze nie myśleli, nawet o niej nie śnili, nawet jeszcze nie rozumieli, co to jest. Tu, na tej ziemi, ona wzrastała – w swoich ówczesnych pierwszych wzrostach, w ówczesnych swoich pierwszych znaczeniach. Oczywiście, nie taka, jak dzisiaj. Ale nowoczesna, jak na tamte czasy. Choćby wyrastająca z tej majowej konstytucji tamtego, wspominanego co roku, 3 maja 1791 roku.
Szanowni Państwo, dzisiaj tę demokrację rozumiemy coraz lepiej, tę współczesną, i coraz bardziej ją urzeczywistniamy. Dziękuję wszystkim tym, którzy poszli w tym roku do wyborów: najpierw tych do Parlamentu Europejskiego, a potem do naszego, polskiego Parlamentu. Te prawie 62%, te prawie 46% wcześniej w wyborach europejskich, to jasne świadectwo tego, że coraz lepiej rozumiemy znaczenie naszej decyzji i naszej odpowiedzialności za polskie sprawy. I powiem tak: to tego właśnie z całą pewnością oczekują od nas Ojcowie Niepodległości. Żebyśmy tak właśnie rozumieli naszą odpowiedzialność za Polskę, że idziemy i wybieramy. Że idziemy i opowiadamy się. Że idziemy, bo jesteśmy gotowi brać tą właśnie odpowiedzialność w swoje ręce.
O to proszę, żeby dalej tak było. Za to dziękuję, ale i zarazem domagam się, aby tak pozostało, aby było nas coraz więcej, aby ta liczba naszych rodaków, którzy wybierają w Polsce władzę, którzy wybierają władzę w Unii Europejskiej, z wyborów na wybory wzrastała. Żebyśmy mogli mówić z podniesioną głową: tak, my wybieramy świadomie; tak, nasze władze, czy to delegowane do Unii Europejskiej, czy pracujące tutaj, w Rzeczpospolitej, mają silną legitymację. Są wybrane przez naród, są wybrane przez zdecydowaną większość.
Polska tego potrzebuje i Polska taka się staje. Cieszę się ogromnie z tak wielu naszych sukcesów ostatniego trzydziestolecia. Jest sukcesem ta sytuacja gospodarcza, którą dzisiaj mamy, mimo wszystkich problemów, które były, mimo wszystkich potknięć, mimo wielu łez, które się wylały przez te ostatnie 30 lat, zwłaszcza na początku, kiedy działy się procesy niezrozumiałe i często niepojęte, kiedy niestety popełniono też wiele błędów; że dzisiaj umiemy z tego wychodzić i umiemy budować Polskę coraz silniejszą, że jesteśmy dzisiaj członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego, który gwarantuje nasze bezpieczeństwo, że jesteśmy członkami Unii Europejskiej od 15 lat. Że wszystkie te rocznice świętujemy w tym roku, włącznie z 80. rocznicą wybuchu II wojny światowej, na którą przybyło do nas tak wielu przywódców państw, z kilkudziesięcioma delegacjami z całego świata. Że jesteśmy państwem i narodem liczącym się, nie tylko u nas, tu w Polsce, ale że nasi przedstawiciele liczą się także poza granicami, co w wielu miejscach jest podkreślane.
Że kiedy stajemy się podmiotem międzynarodowych głosowań – tak, jak wtedy, kiedy wybierano nas do Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, to 190 państw głosuje za Polską. To jest świadectwo, kim jesteśmy i jakim dzisiaj jesteśmy państwem.
Za to wszystko chcę podziękować moim drogim rodakom w kraju i poza jego granicami. To jest wielka Wasza zasługa. Nie byłaby dzisiejsza Polska taka, gdyby nie Wasza ciężka praca i Wasz wysiłek. Ale dziękuję też wszystkim, którzy przez te 30 lat pracowali dla Polski i dziękuję wszystkim, którzy przez te 30 lat prowadzili polskie sprawy.
Chcę to jasno powiedzieć, nie mam żadnych wątpliwości i wierzę w to głęboko, że wszyscy prowadzili je po to, by Polska rozwijała się jak najlepiej, z głębokich pobudek patriotycznych. I wierzę w to, że tak będzie nadal.
Jedna jest Polska, będzie jedna, i my wszyscy jej służymy. I wierzę w to głęboko, że będziemy jej służyć my i następne pokolenia.
Cześć i chwała bohaterom! Wieczna chwała poległym! Niech żyje niepodległa, suwerenna, wolna Rzeczpospolita! Niech żyje naród polski!