President: We can seek claims against the Russian state for the Katyń crime.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a meeting at the Katyń Museum on May 9, 2022, urging pursuit of legal claims against Russia for the 1940 Katyń massacre.
- Main themes
- Katyń massacre, Russian state responsibility, legal claims against Russia, Soviet crimes, historical truth and justice, Russian imperial ambitions, Bucha massacre parallels, international justice, Polish-Russian relations, historical memory, war crimes prosecution
- Duration
- ~9 min
- Words
- 1,050
- Sentences
- 44
- Readability
- 54
- Grade
- 11.5
- Syntax
- 3.31
- Vocabulary
- 1.90
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other44 sentences in 17 paragraphs
Dear Presidents, Ladies and Gentlemen, Directors!
Thank you very much for meeting here, in this special place, at the Katyn Museum, regarding a very special matter, despite various attempts over decades, one could say – because since 1989 we have decades, so one could say that for decades; as it was de facto impossible before – still unresolved.
Of course, many years ago, the authorities of Russia admitted that they indeed committed the Katyn crime. They showed, even made documents available, from which it clearly follows where decisions were made and where orders were issued. But we also know very well that today’s Russia, which is trying to once again make itself an empire – and certainly has imperial ambitions, and has had them for a long time; perhaps not through the mouths of its highest authorities, but through the mouths of various historians with significant influence in the Kremlin – has repeatedly denied the Katyn crime and the Soviet responsibility for that terrible murder.
From our Polish point of view, one thing is clear and obvious. First: the truth, for which there has been a struggle for long decades, de facto for 82 years, since the time when that terrible crime occurred, in which your loved ones perished. So – first – the truth. And second: the issue of responsibility clearly defined and enforced.
Of course, there is the question: from whom, after all these years, can this responsibility be enforced in a situation where the direct and indirect perpetrators are no longer alive? They are not among the living. As we said, 82 years have passed – in human terms, their presence among the living is simply impossible.
However, they were not private individuals. They were officials of the Soviet state, politicians, members of the Soviet administration, soldiers, so – to put it briefly – it was an organized apparatus of Soviet power, which the current authorities of Russia absolutely recognize as their continuation. In this regard, there is no doubt that the present Russia can also be fully called the successor of the Soviet Union.
Especially since – as we see – today the Russian army parades on Red Square in Moscow under the banners of the Soviet Union, under the red stars so characteristic of the Red Army, under which those red stars 82 years ago their fathers murdered our officers and Poles in general.
In this regard, I have no doubt that the Russian state today is indeed the one that bears the inherited responsibility for the Katyn crime. And if we can pursue any claims today, we can indeed pursue them against the Russian state. I believe that this is the path we must take.
Is there a chance for this? Paradoxically, there is because of what is happening at this moment. But mainly because Russia and the Russians – I say this with regret – have shown their true face, which was seen by those who were murdered in Katyn. Today, the same face is seen by innocent civilians, Ukrainians murdered by Russian soldiers, as the whole world has seen.
How terrible and reminiscent – what struck the Poles – are the images of kneeling murdered people in some basement in Bucha. This is the reality that the world has seen today. This is in some sense a repetition of those images that were not recorded, but certainly occurred, at the moment when our officers were murdered and many other people as well.
When we talk about this today, there is no longer what was just a few years ago: that we are returning to some old matters, that we are anti-Russian, that we have Russophobia, that we are returning to a very painful period of World War II, when many were murdered. No! Recently, in the last decades, many did not murder. And if they did, international tribunals were immediately activated and crimes were prosecuted – even the crimes committed in the former Yugoslavia during that war. We know very well that many perpetrators, many responsible for those crimes had their trials and many of them also ended up in prison.
In this regard, I believe that this is a time when the world has somewhat opened its eyes. I had the feeling that it is my moral, in some sense historical duty, also towards you, but also towards the Republic of Poland simply as a whole, to renew the attempt – although it failed a few years ago – to obtain the approval of international justice entities, so that this crime would simply be acknowledged and that responsibility for this crime would also be acknowledged.
Of course, the possibilities are today significantly limited from a formal side, and this is the basic problem at the moment. However, I believe that this matter has two dimensions – and you are well aware of this. It has a purely legal and historical dimension, but it also has an international dimension in a political sense and in the sense of historical memory; that we, Poles, should show history as it was.
And there are various possibilities – this is what I have gathered from my conversations with experts: with my experts from the President's Chancellery led by the Minister, with experts from the Ministry of Foreign Affairs, with experts dealing with international law, with scholars – even those that would allow us at least to attempt both a legal and political elevation of this topic.
And this is exactly what I wanted to discuss with you today. I wanted you to hear personally what – in our opinion – the possibilities are, what paths can potentially be taken. We simply also wanted to ask what you think about this, precisely as those who are personally connected to the whole matter, as well as to the issue of pursuing claims – also in an emotional sense; not political, not state, but rather in a very personal, familial sense.
So I thank you immensely for this meeting today to everyone who attended. I hope we will have a good conversation on this topic, which will lead us to move forward. Some preparatory work has already been done, and we would like to continue this work in a direction that you will accept.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Prezesi, Szanowni Państwo Dyrektorzy!
Bardzo dziękuję za spotkanie tutaj, w tym szczególnym miejscu, w Muzeum Katyńskim, w sprawie bardzo szczególnej, mimo różnych prób od dziesięcioleci, można powiedzieć – bo już od 1989 roku mamy dziesięciolecia, więc można powiedzieć, że od dziesięcioleci; jako że wcześniej de facto się nie dało – cały czas niezałatwionej.
Oczywiście wiele lat temu władze Rosji przyznały, że rzeczywiście dokonały zbrodni katyńskiej. Pokazali, nawet udostępnili dokumenty, z których jednoznacznie wynika, gdzie zapadły decyzje i gdzie zostały wydane rozkazy. Ale doskonale wiemy również, że dzisiaj obecna Rosja, która próbuje ponownie czynić z siebie imperium – a w każdym razie z całą pewnością ma imperialne ambicje, i to już od dawna; może nie ustami swoich najwyższych władz, ale ustami różnych historyków o dużych wpływach na Kremlu – wielokrotnie po raz kolejny zaprzeczała zbrodni katyńskiej i sprawstwu sowieckiemu tego straszliwego mordu.
Z naszego polskiego punktu widzenia jedna rzecz jest jasna i oczywista. Po pierwsze: prawda, o którą walczono przez długie dziesięciolecia, de facto od 82 lat, od czasu, kiedy doszło do tamtej straszliwej zbrodni, w której zginęli Państwa najbliżsi. A więc – po pierwsze – prawda. A po drugie: kwestia odpowiedzialności jasno i wyraźnie określonej i wyegzekwowanej.
Oczywiście jest pytanie: od kogo po tych wszystkich latach można tę odpowiedzialność egzekwować w sytuacji, kiedy bezpośredni i pośredni sprawcy już nie żyją? Nie ma ich wśród żywych. Jak powiedzieliśmy, minęły 82 lata – na ludzką miarę ich obecność wśród żyjących jest po prostu niemożliwa.
Natomiast nie były to osoby prywatne. Byli to funkcjonariusze państwa sowieckiego, politycy, członkowie sowieckiej administracji, żołnierze, a więc – krótko mówiąc – był to zorganizowany aparat władzy sowieckiej, co do której obecne władze Rosji absolutnie uznają swoją kontynuację. W związku z powyższym nie ma wątpliwości, że w pełni można również i obecną Rosję nazwać spadkobiercą Związku Sowieckiego.
Tym bardziej że – jak widzimy – dzisiaj armia rosyjska defiluje na placu Czerwonym w Moskwie pod sztandarami Związku Radzieckiego, pod czerwonymi gwiazdami tak charakterystycznymi dla Armii Czerwonej, pod którymi to czerwonymi gwiazdami 82 lata temu ich ojcowie mordowali naszych oficerów i w ogóle Polaków.
W związku z powyższym nie mam wątpliwości, że w istocie państwo rosyjskie jest dzisiaj tym, które dźwiga na sobie spadkowziętą odpowiedzialność za zbrodnię katyńską. I jeżeli wobec kogoś możemy dochodzić dzisiaj jakichkolwiek roszczeń, to rzeczywiście możemy ich dochodzić wobec państwa rosyjskiego. Uważam, że tą drogą trzeba pójść.
Czy jest na to szansa? Paradoksalnie [jest] przez to, co w tej chwili się dzieje. Ale głównie przez to, że Rosja i Rosjanie – z przykrością to mówię – pokazali swoją prawdziwą twarz, którą widzieli ci, których mordowano w Katyniu. Dzisiaj tę samą twarz widzą niewinni cywile, Ukraińcy mordowani przez rosyjskich żołnierzy, co zobaczył cały świat.
Jakże straszne i przypominające – to, co uderzyło Polaków – obrazy klęczących pomordowanych ludzi w jakiejś piwnicy w Buczy. To jest rzeczywistość, którą świat dzisiaj zobaczył. To jest w jakimś sensie powtórzenie tych obrazów, które nie zostały zarejestrowane, ale z pewnością działy się, w momencie kiedy mordowano naszych oficerów i także wielu innych ludzi.
Gdy mówimy o tym dzisiaj, nie ma już tego, co było jeszcze kilka lat temu: że wracamy do jakichś starych spraw, że jesteśmy antyrosyjscy, że mamy rusofobię, że wracamy do bardzo bolesnego okresu II wojny światowej, kiedy wielu mordowało. Nie! W ostatnim czasie, w ostatnich dziesięcioleciach wielu nie mordowało. A jeżeli mordowali, to natychmiast były uruchamiane trybunały międzynarodowe i zbrodnie były ścigane – choćby zbrodnie, których dokonywano w byłej Jugosławii w czasie tamtej wojny. Wiemy doskonale, że wielu sprawców, wielu odpowiedzialnych za tamte zbrodnie miało swoje procesy i wielu z nich trafiło także do więzienia.
W związku z powyższym uważam, że jest to czas, kiedy świat w jakimś stopniu przejrzał na oczy. Miałem takie poczucie, że jest moim moralnym, w jakimś sensie historycznym obowiązkiem, także wobec Państwa, ale również wobec Rzeczypospolitej Polskiej po prostu jako całości, żebyśmy ponowili próbę – chociaż kilka lat temu się nie udała – uzyskania aprobaty międzynarodowych podmiotów wymiaru sprawiedliwości, by ta zbrodnia po prostu została stwierdzona i by odpowiedzialność za tę zbrodnię również została stwierdzona.
Oczywiście możliwości są dzisiaj mocno ograniczone od strony formalnej, i tu jest w tej chwili jakby podstawowy kłopot. Natomiast uważam, że ta sprawa ma dwa wymiary – zresztą Państwo doskonale o tym wiedzą. Ona ma wymiar czysto prawny i historyczny, ale również ma wymiar międzynarodowy w znaczeniu politycznym i w znaczeniu pamięci historycznej; tego, że my, Polacy, powinniśmy pokazywać historię taką, jaka była.
I są tam różne możliwości – tak wynika z moich rozmów z ekspertami: z moimi ekspertami z Kancelarii Prezydenta na czele z Panią Minister, z ekspertami z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, z ekspertami zajmującymi się prawem międzynarodowym, z naukowcami – nawet takie, które by nam pozwoliły przynajmniej podjąć próbę jednocześnie zarówno prawnego, jak i politycznego podniesienia tego tematu.
I właśnie o tym chciałem dzisiaj z Państwem rozmawiać. Chciałem, by Państwo usłyszeli osobiście, jakie – naszym zdaniem – są możliwości, jakimi drogami ewentualnie można zmierzać. Chcieliśmy po prostu też zapytać, co Państwo na ten temat sądzą, właśnie jako ci, którzy osobiście są związani z całą sprawą, a także z kwestią dochodzenia roszczeń – właśnie także w znaczeniu emocjonalnym; nie politycznym, nie państwowym, tylko właśnie takim bardzo osobistym, rodzinnym.
Tak że ogromnie dziękuję za to dzisiejsze spotkanie wszystkim, którzy na nie przybyli. Mam nadzieję, że będziemy mieli dobrą rozmowę na ten temat, która spowoduje, że będziemy mogli iść dalej. Pewna przygotowawcza praca już została wykonana, my tę pracę chcielibyśmy kontynuować w takim kierunku, który Państwo zaakceptują.
Bardzo dziękuję.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie