- Context
- Duda addressed a press conference of the Lublin Triangle presidents in Huta, Ukraine, on December 20, 2021, to discuss regional security crises and trilateral cooperation.
- Main themes
- Lublin Triangle cooperation, Russian military threat to Ukraine, Belarus border crisis, Polish-Lithuanian-Ukrainian relations, NATO standards and membership, disinformation countermeasures, regional security, Russian aggression history, migrant weaponization, geopolitical tensions
- Duration
- ~22 min
- Words
- 2,583
- Sentences
- 102
- Readability
- 44
- Grade
- 13.3
- Syntax
- 3.30
- Vocabulary
- 2.15
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other102 sentences in 27 paragraphs
Honorable Presidents, Dear Host, Volodymyr, Ladies and Gentlemen!
First of all, I want to thank President Volodymyr Zelensky for inviting us here, to Huta, in Ukraine, in the Carpathians, to meet and discuss the current situation and cooperation between our countries together with President of Lithuania, Gitanas Nausėda.
To talk in a specific format – as President Volodymyr Zelensky just emphasized – about what we called the Lublin Triangle years ago, that is, the Polish-Lithuanian-Ukrainian cooperation, which had already militarized in some sense much earlier – in terms of military cooperation – through the establishment of a joint brigade that is improving in NATO standards and also preparing further units of the Ukrainian army for joining the North Atlantic Alliance, honing them in those standards, improving in the operational schemes that apply to all the armed forces of the North Atlantic Alliance.
But to all of this, a political format was also added a few years ago in Lublin, on the anniversary of the Lublin Union. It was born out of a meeting of three Presidents. I am glad that we are continuing it and I am pleased that we are meeting in this format, we, the Presidents, right now.
Not long ago, on December 12, in Lutsk, the coordinators for cooperation within the Lublin Triangle, Deputy Ministers of Foreign Affairs, met and signed an important document – "Joint Action Plan for Combating Disinformation for 2022-2023." And today we, the Presidents – at the invitation of President Volodymyr Zelensky – are discussing here how the situation on the international stage, also geopolitical, has looked in recent times, literally in the last weeks. As well as what actions we should take and what we can expect for the future.
And here the situation is unequivocal. Today we have – one can boldly say – in the space concerning us two crises. First, we have a border crisis caused by the Belarusian regime, but undoubtedly supported from Moscow – because no one has any doubts that these actions are coordinated there – which recently primarily meant an attack by migrants on the Polish border, the border of the European Union and the Schengen area at the same time; an attack that was repelled by our officers from both the Border Guard and the police, additionally supported by military forces that strengthened border security. This attack in its culminating phase – it must be said clearly – was repelled.
However, of course, the problem has not disappeared – it still exists. This is also a Lithuanian problem, because migrants were also gathered by the Belarusian regime at the Lithuanian border and were brutally pushed towards that border, as it appears. Unfortunately, we have repeatedly shown evidence of this circumstance in the form of video materials, where Belarusian officers, in uniform, can be clearly seen directing groups of migrants attacking the border strip.
I repeat: in every case, these were attempts to breach the border in places where it is not allowed – that is, illegal crossings. Attempts that our border services deal with practically every day. Just in the last night, there were already fewer, only 12 such attempts. Yesterday during the day, there were 69 such attempts. Therefore, as can be seen, this problem still exists. Counting from the beginning of this year, there have already been tens of thousands of attempts to cross the border.
The greatest intensification was in October, currently it is decreasing. But – as I said – in the immediate vicinity of the Polish-Belarusian border, on the Belarusian side, there is still a group of over a thousand migrants who are under the supervision of the Belarusian regime and are being directed by that regime. So here the impasse is a fact and remains current.
The second problem is purely Russian – the actions that Russia has taken recently, the intensification of military presence near the Russian-Ukrainian border, but also near the Belarusian-Polish border, because it is also an intensification of the presence of Russian troops on Belarusian territory. Of course, all these phenomena greatly concern us – not only us, but also all our NATO allies.
This was the subject of recent discussions that were held within the North Atlantic Alliance, within the Bucharest Nine, as well as international discussions, including those conducted between President Joe Biden and President Vladimir Putin of Russia.
Our position on this issue as Presidents of the Lublin Triangle is clear, namely: the security of Ukraine is a fundamental issue. Not only must we not allow any effective attack to be carried out against Ukraine, but above all, we must do everything to prevent such an attack.
I am an absolute opponent of any policy of concessions to Russia. In my opinion, it is Russia that should withdraw from the actions it has taken over the past years. I remind you that in 2008 it was an attack on Georgia, in 2014 it was an attack on Ukraine.
Today, de facto, Russia occupies part of Georgian territory, it also occupies part of Ukrainian territory: I am thinking of the Luhansk and Donetsk regions theoretically occupied by separatists – but everyone knows what those separatists mean – and the obvious occupation of Crimea, which is contrary to all rules of international law, is a blatant violation of it; which is an attempt to change borders by force in Europe after World War II, which absolutely no free, democratic states that act honestly in the international community can accept.
So if we are talking about who should step back here, I have no doubt that it is Russia, which over the past years – or rather over the last dozen years, counting from 2008 – has committed further acts of aggression, returning to imperial policy, which no one who understands the essence of Russian imperial policy – especially those who have been under Russian occupation for decades, or in the Russian or Soviet sphere of influence – will ever reconcile with.
It so happens that in this regard we have a certain community of history – both Ukraine and Lithuania were republics of the Soviet Russia, so they were not only occupied but were forcibly incorporated into the great Soviet state, and Poland was – to put it mildly – in the Soviet sphere of influence. In reality, if one takes into account that Soviet troops were stationed in my country against the will of the Polish nation, it was indeed an occupation. Therefore, we all understand what that means, and none of us can imagine that such a situation could return to our countries, to our part of Europe.
That is why we are here today in solidarity, discussing these difficult topics, talking about a community of history, but also about a community of interests and a community of security in our part of Europe, we are talking about solidarity. The expression of this solidarity and the indication of the problems that arise is precisely our declaration, which we signed today, clearly showing the direction of our cooperation.
We are also discussing what our actions for the future should be, what steps should be taken, and what steps we – Poland and Lithuania, as not only members of the great community of the European Union but above all members of the great community of the North Atlantic Alliance – should demand at the forum of the Alliance, what proposals we should put forward to ensure the greatest possible security for our part of Europe.
I also want to remind you that in this matter – as the President of the Republic of Poland – I am active. I have discussed these issues in recent weeks – first – with NATO Secretary General Jens Stoltenberg, and that twice. I also made a special visit to Brussels, to the NATO Headquarters literally in the last weeks.
With President Gitanas Nausėda, we also discussed these topics in the format of the Bucharest Nine with President of the United States Joe Biden – in a conference call format, in which all the presidents participated, where we presented our positions. We are in constant contact and conducting discussions among the Presidents of the Bucharest Nine, but we are also talking with our partners from Western Europe – including my recent discussions with President of France, Emmanuel Macron.
In this regard, this policy is active and I deeply believe that as a result, we will be able to build a sufficiently strong security platform to protect not only the states of the North Atlantic Alliance but also Ukraine from any acts of Russian aggression.
I repeat: I believe that we should act preventively and demand a decisive withdrawal from the Russian side. Because only such an attitude can lead to the absence of conflict.
Thank you.
During the press conference, journalists asked, among other things:
How do Ukraine, Lithuania, and Poland perceive the threat from Putin and Lukashenko regarding the relocation of nuclear resources to Belarusian territory? President Andrzej Duda: Ladies and gentlemen, first of all, if it were indeed to come to such a situation that part of the Russian nuclear arsenal would be relocated towards Western Europe – which I want to emphasize with all my strength – towards Western Europe and NATO, it would be an obvious, further manifestation of aggression, after all those we observe daily, for example, in the Kaliningrad region, where the Russian military potential is systematically increasing, where further – primarily Russian – missiles are systematically delivered. This would be an extremely spectacular event. I fear that in response to the question about Mr. Lukashenko in this regard, one can only smile. I think he has little to say on this matter. If Russia really wanted to relocate its missiles to Belarusian territory, it would simply do so. And the only thing that could in any way prevent this is a decisive stance from the North Atlantic Alliance and the United States. Certainly not from Mr. Lukashenko.
How can the recent ultimatum from Russia to NATO countries be interpreted, which boils down to Russia stopping its aggressive policy towards Ukraine if NATO stops its eastward expansion and the United States stops supporting the former Soviet states? I think that either President Putin is in a situation where he desperately needs to show the imperial strength of Russia – and therefore what Russia can impose on other countries to prove its hegemony – or he has concluded that the West, NATO, now has a moment of weakness in which they will be ready to submit to such an ultimatum. Nevertheless, I would like to emphasize in this context, in response to this question, that history teaches – not to mention various life lessons – that such situations, when one state with significant military potential issues a military ultimatum to other states, usually yielding to such an ultimatum ends shortly thereafter with a decisive military aggression from that state. In short, unfortunately, it leads to war. History teaches that one must not yield to such an ultimatum. History teaches that the only response to such an ultimatum can be a decisive response in the form of a de facto counter-ultimatum, calming the side that is trying to realize its military and imperial ambitions. That is also my position. Looking at it practically, one can multiply dozens of examples that can be associated with this in life. It is like this: if someone comes who starts to brutally bang on your door and threatens you with a weapon through the door that they will attack you if you do not give them money, you must think twice about whether you will open that door, even just to give them that money. Because probably if you open it, if you just crack it open, you will meet with an immediate attack that will end with the seizure of your house, your apartment. One must not allow that. Every person – I think – understands this perfectly. It is simply a life situation. One must not yield to such military, aggressive ultimatums. That is clear. I hope that for all serious leaders in the countries of the world, primarily clear for the USA, which is the largest country in the Alliance, which – I do not hesitate to say – stands at the head of NATO, but also for the other countries of the Euro-Atlantic community, this situation is clear. Absolutely one must not yield to such an ultimatum, such blackmail.
President Andrzej Duda also reminded journalists of the sequence of events since 2008, when Russia attacked Georgia, and six years later, invaded Ukraine: "A little over six years, and we have today's situation, because after all, it has only been seven years since 2014." Russia has once again gathered its forces, Russia is once again flexing its muscles. What happened in the meantime, between the attack on Georgia, when I remind you that the late President of the Republic of Poland, Professor Lech Kaczyński, warned all of Europe and the world in Tbilisi that today it is Georgia, tomorrow it is Ukraine, and then the Baltic states, and then perhaps my country, Poland. I recall these words because, unfortunately, everything shows that they have a prophetic dimension. But they have that dimension because the late President of the Republic of Poland, Professor Lech Kaczyński, simply understood geopolitics and the processes that occur within it very well. Political processes, as well as historical processes. What happened between 2008 and 2014? Essentially, the world did nothing to somehow stop Russian military, imperial ambitions. What happened after 2014? Fortunately, NATO finally managed to come together and take decisive action. These decisive actions include, among other things, the current presence of NATO forces on the eastern flank. This is a significant change compared to what it was. None of us can rule out that there has been no Russian aggression so far precisely because NATO is present here, precisely because the strip of land in Europe that separated the former Western Europe from Ukraine is now a strip where NATO is directly present. Along with allied armies, the army of the United States, and infrastructure in the Baltic states, Poland, and Romania. This is a very significant change. It shows what action is effective against blackmail. If we are to respond to this today, the biggest mistake would be to succumb to blackmail. The proper response, however, is to show that we have strength and absolutely do not yield to blackmail, and the effect is quite the opposite. And so, in my opinion, NATO should behave in a way that is consistent and reasonable, repelling Russian imperial policy, which – if given room to continue moving westward – will continue to move westward. Because in this regard, it is unstoppable. History shows that if there is no decisive resistance, then further barriers will be overcome. And if there is decisive resistance, there will be neither war nor further aggression. What is very tragic in a sense, as shown by the times of the so-called Iron Curtain, when the nuclear power of Russia – then Soviet – was enormous, but due to the strength of the West and the determination of the United States, it never dared to attack. Because it knew it would face an absolute, decisive response. A hard and unequivocal one, and deadly dangerous. And this is the only – in my opinion – way to calm Russian imperial ambitions.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Prezydenci, Drogi Gospodarzu, Wołodymyrze, Szanowni Państwo!
Przede wszystkim chcę podziękować Panu Prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu za zaproszenie tutaj, do Huty, na Ukrainie, w Karpatach, by się spotkać i we trzech, razem z Panem Prezydentem Litwy, Gitanasem Nausėdą, porozmawiać o bieżącej sytuacji i o współpracy pomiędzy naszymi krajami.
Porozmawiać w specyficznej formule – jak podkreślał to przed chwilą Pan Prezydent Wołodymyr Zełenski – tego, co przed laty nazwaliśmy Trójkątem Lubelskim, a więc współpracy właśnie polsko–litewsko–ukraińskiej, która znacznie wcześniej już w jakimś sensie zmilitaryzowała się – w znaczeniu współpracy militarnej – poprzez powstanie wspólnej brygady, która doskonali się w standardach NATO i przygotowuje także kolejne oddziały armii ukraińskiej do przystąpienia do Sojuszu Północnoatlantyckiego, doskonaląc ich właśnie w standardach, doskonaląc w schematach działania, jakie obowiązują wszystkie wojska Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Ale do tego wszystkiego przed kilkoma laty dołączył się także i ten format polityczny właśnie w Lublinie, w rocznicę unii lubelskiej. Narodził się on w wyniku spotkania trojga Prezydentów. Cieszę się, że go kontynuujemy i cieszę się, że spotykamy się w tym formacie my, Prezydenci, właśnie teraz.
Nie tak dawno, 12 grudnia, w Łucku spotkali się koordynatorzy ds. współpracy w ramach Trójkąta Lubelskiego, wiceministrowie spraw zagranicznych, którzy podpisali ważny dokument – „Wspólny plan działań w zakresie zwalczania dezinformacji na lata 2022–2023”. A dzisiaj my, Prezydenci – na zaproszenie Pana Prezydenta Włodymyra Zełenskiego – rozmawiamy tutaj o tym, jak w ciągu ostatniego czasu, dosłownie w ciągu ostatnich tygodni, wygląda sytuacja na arenie międzynarodowej, także geopolityczna. Jak również jakie działania powinniśmy podjąć i czego możemy się spodziewać na przyszłość.
I tu sytuacja jest jednoznaczna. Mamy dzisiaj – śmiało można powiedzieć – w dotyczącej nas przestrzeni dwa kryzysy. Po pierwsze, mamy kryzys graniczny wywołany przez reżim białoruski, ale bez wątpienia wspierany z Moskwy – bo nikt chyba nie ma wątpliwości, że te działania są właśnie tam koordynowane – który w ostatnim czasie przede wszystkim oznaczał atak migrantów na polską granicę, granicę Unii Europejskiej i strefy Schengen zarazem; atak, który był odpierany przez naszych funkcjonariuszy zarówno Straży Granicznej, jak i policji, wspieranych dodatkowo przez siły wojskowe, które wzmacniały bezpieczeństwo granicy. Ten atak w swojej kulminacyjnej fazie – trzeba powiedzieć jasno – został odparty.
Natomiast, oczywiście, problem nie zniknął – nadal istnieje. To jest tak samo problem litewski, bo również na litewskiej granicy migranci byli gromadzeni przez reżim białoruski i tam na tę granicę brutalnie pchani, bo tak to wygląda. Niestety, wielokrotnie pokazywaliśmy na tę okoliczność dowody w postaci materiałów wideo, gdzie wyraźnie widać białoruskich funkcjonariuszy, umundurowanych, którzy sterują grupami migrantów atakujących pas graniczny.
Powtarzam: w każdym przypadku były to próby przełamania granicy w miejscach do tego niedozwolonych – a więc nielegalnego jej przekroczenia. Próby, z którymi nasze służby graniczne mają do czynienia praktycznie codziennie. Tylko w ciągu ostatniej nocy było podejmowanych już mniej, bo 12 takich prób. Wczoraj w ciągu dnia podjęto 69 takich prób. W związku z czym – jak widać – ten problem cały czas istnieje. Licząc od początku tego roku, są to już dziesiątki tysięcy prób przekroczenia granicy.
Największa intensyfikacja była w październiku, obecnie to się zmniejsza. Ale – jak powiedziałem – w najbliższym pobliżu polsko–białoruskiej granicy po stronie białoruskiej cały czas przebywa obecnie grupa ponad tysiąca migrantów, którzy znajdują się pod nadzorem reżimu białoruskiego i są przez ten reżim sterowani. Więc tutaj impas jest faktem i cały czas jest aktualny.
Drugi problem jest już czysto rosyjski – działań, które Rosja podejmowała w ostatnim czasie, intensyfikacji obecności militarnej w pobliżu granicy rosyjsko–ukraińskiej, ale także w pobliżu granicy białorusko–polskiej, bo to także intensyfikacja obecności oddziałów rosyjskich na terenie Białorusi. Oczywiście te wszystkie zjawiska ogromnie nas niepokoją – zresztą nie tylko nas, lecz także wszystkich naszych sojuszników z NATO.
Stanowiło to przedmiot ostatnich rozmów, które były prowadzone w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego, w ramach Bukaresztańskiej Dziewiątki, a także rozmów międzynarodowych, m.in. prowadzonych pomiędzy Prezydentem Joe Bidenem a Władimirem Putinem, Prezydentem Rosji.
Nasze stanowisko w tej kwestii jako Prezydentów Trójkąta Lubelskiego jest jasne, a mianowicie: bezpieczeństwo Ukrainy jest kwestią fundamentalną. Nie tylko nie wolno pozwolić na to, by jakikolwiek skuteczny atak mógł zostać na Ukrainę przeprowadzony, ale przede wszystkim trzeba czynić wszystko, by takiemu atakowi zapobiec.
Jestem absolutnym przeciwnikiem jakiejkolwiek polityki ustępstw wobec Rosji. W moim przekonaniu to Rosja powinna wycofać się z działań, które podejmowała na przestrzeni ostatnich lat. Przypominam, że w 2008 roku był to atak na Gruzję, w 2014 roku był to atak na Ukrainę.
Dzisiaj de facto Rosja okupuje część ziem gruzińskich, okupuje także część ziem Ukrainy: myślę o okręgach ługańskim i donieckim zajętych teoretycznie przez separatystów – ale przecież wszyscy wiedzą, co to znaczy ci separatyści – i oczywistej okupacji Krymu, która jest sprzeczna z wszelkimi regułami prawa międzynarodowego, jest jego jaskrawym złamaniem; która jest próbą zmiany siłą granic w Europie po II wojnie światowej, czego absolutnie żadne z wolnych, demokratycznych państw, które uczciwie działają we wspólnocie międzynarodowej, nie może zaakceptować.
Więc jeżeli mówimy, kto tutaj powinien cofnąć się o krok, to nie mam wątpliwości, że jest to właśnie Rosja, która na przestrzeni ostatnich lat – czy nastu lat, licząc od 2008 roku – dokonuje kolejnych aktów agresji, prowadzi na powrót politykę imperialną, z którą nikt, kto rozumie istotę rosyjskiej polityki imperialnej – a zwłaszcza znajdował się czy to pod okupacją rosyjską przez dziesięciolecia, czy w rosyjskiej, czy radzieckiej strefie wpływów – nigdy się nie pogodzi.
Tak się składa, że pod tym względem akurat mamy pewną wspólnotę dziejów – zarówno Ukraina, jak i Litwa były republikami Rosji sowieckiej, więc nie tylko były okupowane, ale zostały wcielone siłą do wielkiego państwa sowieckiego, a Polska znajdowała się – najdelikatniej mówiąc – w sowieckiej strefie wpływów. W rzeczywistości, jeżeli weźmie się pod uwagę, że na terenie mojego kraju stacjonowały sowieckie wojska wbrew woli polskiego narodu, to w istocie była to okupacja. W związku z czym wszyscy rozumiemy, co to znaczy, i nikt z nas nie wyobraża sobie, by taka sytuacja mogła do naszych krajów, do naszej części Europy powrócić.
Dlatego jesteśmy tutaj dzisiaj solidarni, rozmawiamy o tych trudnych tematach, mówimy o wspólnocie dziejów, ale także o wspólnocie interesów i wspólnocie bezpieczeństwa w naszej części Europy, mówimy o solidarności. Wyrażeniu tej solidarności i wskazaniu występujących problemów służy właśnie nasza deklaracja, którą dzisiaj podpisaliśmy, wyraźnie pokazując także kierunek naszej współpracy.
Rozmawiamy także o tym, jakie powinny być nasze działania na przyszłość, jakie kroki powinny być podjęte i jakich kroków także my – choćby Polska i Litwa jako nie tylko członkowie wielkiej wspólnoty Unii Europejskiej, ale przede wszystkim członkowie wielkiej wspólnoty Sojuszu Północnoatlantyckiego – na forum Sojuszu powinniśmy się domagać, jakie propozycje powinniśmy zgłaszać, by w jak największym stopniu zapewnić bezpieczeństwo naszej części Europy.
Chcę Państwu ponadto przypomnieć, że w tej materii – jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – jestem aktywny. Rozmawiałem o tych kwestiach w ciągu ostatnich tygodni – po pierwsze – z Sekretarzem Generalnym NATO, Panem Jensem Stoltenbergiem, i to dwukrotnie. Odbyłem zresztą w tej kwestii także specjalną wizytę w Brukseli, w Kwaterze Głównej Sojuszu Północnoatlantyckiego dosłownie w ciągu ostatnich tygodni.
Z Panem Prezydentem Gitanasem Nausėdą rozmawialiśmy na te tematy także w formacie Bukaresztańskiej Dziewiątki z Prezydentem Stanów Zjednoczonych Joe Bidenem – w formacie połączenia konferencyjnego, w którym brali udział wszyscy prezydenci, gdzie przedstawiliśmy swoje stanowiska. Jesteśmy w stałym kontakcie i prowadzimy rozmowy pomiędzy Prezydentami Bukaresztańskiej Dziewiątki, ale rozmawiamy także z naszymi partnerami z zachodu Europy – choćby nie tak dawne moje rozmowy z Panem Prezydentem Francji, Emmanuelem Macronem.
W związku z powyższym ta polityka jest aktywna i wierzę głęboko, że w jej wyniku uda nam się zbudować dostatecznie silną platformę bezpieczeństwa, by uchronić nie tylko państwa Sojuszu Północnoatlantyckiego, lecz także Ukrainę, przed jakimikolwiek aktami rosyjskiej agresji.
Powtarzam: uważam, że powinniśmy działać uprzedzająco i domagać się zdecydowanego cofnięcia się ze strony rosyjskiej. Bo tylko taka postawa może doprowadzić do tego, że konfliktu nie będzie.
Dziękuję.
Podczas konferencji prasowej, dziennikarze pytali m.in.:
W jaki sposób Ukraina, Litwa i Polska postrzegają zagrożenie Putina i Łukaszenki, jeżeli chodzi o relokację zasobów nuklearnych na terytorium Białorusi. Prezydent Andrzej Duda: Proszę Państwa, przede wszystkim, jeżeli rzeczywiście miałoby dojść do takiej sytuacji, że część rosyjskiego arsenału nuklearnego będzie relokowana w kierunku Europy Zachodniej – co chcę z całą mocą podkreślić – w kierunku Europy Zachodniej i NATO, to będzie to oczywisty, kolejny przejaw agresji, po wszystkich tych, które obserwujemy na co dzień chociażby w okręgu kaliningradzkim, gdzie systematycznie wzrasta rosyjski potencjał militarny, gdzie systematycznie dostarczane są kolejne – przede wszystkim rosyjskie – rakiety. To będzie już zdarzenie niezwykle spektakularne. Obawiam się, że na pytanie o pana Łukaszenkę akurat w tym przedmiocie można tylko uśmiechnąć się w odpowiedzi. Myślę, że niewiele ma w tej kwestii do powiedzenia. Jeżeli by Rosja chciałaby rzeczywiście relokować swoje rakiety na białoruskie terytorium, to po prostu to zrobi. I jedyne, co w jakikolwiek sposób może temu zapobiec, to tylko zdecydowana postawa Sojuszu Północnoatlantyckiego i Stanów Zjednoczonych. Na pewno nie Pana Łukaszenki.
Jak można interpretować ostatnie ultimatum Rosji w stosunku do państw NATO, sprowadzające się do tego, że Rosja miałaby zaprzestać agresywnej polityki wobec Ukrainy, gdy NATO zaprzestanie rozszerzania się na Wschód, a Stany Zjednoczone zaprzestaną wspierania państw byłego Związku Radzieckiego. Myślę, że albo Prezydent Putin znajduje się w sytuacji, w której jest mu bardzo potrzebne pokazanie siły imperialnej Rosji – i w związku z tym tego, co Rosja jest w stanie wymusić na innych państwach, by udowodnić swoją hegemonię – albo też uznał, że Zachód, NATO mają teraz chwilę słabości, w której gotowe będą podporządkować się takiemu ultimatum. Niemniej chciałabym podkreślić w tym kontekście, odpowiadając na to pytanie, że historia uczy – nie wspominając już o różnych naukach życiowych – że tego typu sytuacje, kiedy jedno państwo o dużym potencjale militarnym stawia militarne ultimatum innym państwom, to zazwyczaj uleganie takiemu ultimatum kończyło się niedługo później zdecydowaną, militarną agresją tego państwa. Krótko mówiąc, niestety, doprowadzało do wojny. Historia uczy, ze takiemu ultimatum ulegać nie wolno. Historia uczy, że na takie ultimatum może być tylko zdecydowana odpowiedź w postaci de facto przeciwnego ultimatum, uspokajającego stronę, która próbuję zrealizować swe militarne i imperialne ambicje. Takie jest też moje stanowisko. Patrząc na to życiowo, można tutaj mnożyć dziesiątki przykładów, które mogą się z tym kojarzyć w życiu. To jest tak, że jeżeli przychodzi ktoś, kto zaczyna brutalnie uderzać w Twoje drzwi i przez drzwi grozi Ci bronią, że Cię zaatakuje, jeśli nie dasz mu pieniędzy, to musisz się dwa razy zastanowić czy te drzwi otworzysz, nawet choćby po to, aby mu te pieniądze podać. Bo prawdopodobnie jeżeli je otworzysz, jeżeli je tylko uchylisz, to spotkasz się z natychmiastowym atakiem, który się zakończy zajęciem Twojego domu, Twojego mieszkania. Nie wolno na to pozwolić. Każdy człowiek – myślę – rozumie to doskonale. To jest po prostu życiowa sytuacja. Nie wolno takiemu szantażowi, militarnego, agresywnemu ultimatum ulegać. To jest jasne. Mam nadzieję, że dla wszystkich poważnych przywódców w państwach świata, przede wszystkim jasne dla USA, które są największym państwem Sojuszu, które – nie waham się powiedzieć – stoją na czele NATO, ale także dla pozostałych państw wspólnoty euroatlantyckiej ta sytuacja jest jasna. Absolutnie nie wolno ulec takiemu ultimatum, takiemu szantażowi.
Prezydent Andrzej Duda przypomniał także dziennikarzom sekwencję zdarzeń od 2008 roku, gdy doszło do ataku Rosji na Gruzję, a po sześciu latach na teren Ukrainy: Nieco ponad sześć lat i mamy dzisiejszą sytuację, bo przecież od 2014 roku minęło raptem siedem lat. Rosja znowu zebrała siły, Rosja znów napina muskuły. Co się stało w międzyczasie, pomiędzy atakiem na Gruzję, kiedy przypomnę śp. Prezydent RP Prof. Lech Kaczyński w Tbilisi ostrzegał całą Europę i świat, że dzisiaj Gruzja, jutro Ukraina, a potem państwa Bałtyckie, a potem być może mój kraj, Polska. Przypominam te słowa, bo niestety wszystko pokazuje, że te słowa mają wymiar proroczy. Ale one mają taki wymiar dlatego, że śp. Prezydent RP Prof. Lech Kaczyński po prostu bardzo dobrze rozumiał geopolitykę i procesy, które w niej następują. Procesy polityczne, procesy także i historyczne. Co się stało pomiędzy rokiem 2008–2014? Właściwie świat nic nie zrobił, by rosyjskie ambicje militarne, imperialne w jakiś sposób powstrzymać. Co się stało po 2014 roku? Na szczęście NATO zdołało się wreszcie zebrać i podjąć zdecydowane działania. Tymi zdecydowanymi działaniami jest między innymi dzisiejsza obecność sił Sojuszu Północnoatlantyckiego na wschodniej flance. To jest zdecydowana zmiana w stosunku do tego, co było. Nikt z nas nie może wykluczyć, że nie ma do tej pory rosyjskiej agresji właśnie dlatego, że jest tu obecne NATO, właśnie dlatego, że pas ziemi w Europie, który oddzielał dawną Europę Zachodnią od Ukrainy, dzisiaj jest pasem, na którym Sojusz Północnoatlantycki jest bezpośrednio obecny. Wraz z sojuszniczymi armiami, armią Stanów Zjednoczonych i infrastrukturą w krajach bałtyckich, w Polsce i w Rumunii. To jest bardzo znacząca zmiana. To pokazuje, jakie działanie jest skuteczne wobec szantażu. Jeżeli dzisiaj mamy jakoś na to odpowiedzieć, to największym błędem będzie ulegnięcie szantażowi. Natomiast właściwą odpowiedzią jest pokazanie, że mamy siłę i absolutnie nie ulegamy przed szantażem, a skutek jest wręcz przeciwny. I tak, według mnie, powinien zachować się Sojusz Północnoatlantycki, by działać konsekwentnie i rozsądnie, odpierając rosyjską politykę imperialną, która – jeżeli da się jej pole do dalszego kroczenia na Zachód – dalej będzie kroczyła na Zachód. Bo pod tym względem jest niepowstrzymana. Historia to pokazuje, że jeżeli nie ma zdecydowanego oporu, to będą pokonywane kolejne bariery. A jeżeli będzie postawiony zdecydowany opór, to nie będzie ani wojny, ani dalszej agresji. Co jest bardzo tragiczne w jakimś sensie, pokazały to czasy tzw. żelaznej kurtyny, kiedy nuklearna potęga rosyjska – wtedy sowiecka – była ogromna, ale z uwagi na siłę Zachodu i determinację Stanów Zjednoczonych nigdy nie odważyła się zaatakować. Bo wiedziała, że spotka się z absolutną, zdecydowaną odpowiedzią. Twardą i jednoznaczną, i śmiertelnie groźną. I to jest jedyna – moim zdaniem – droga do uspokajania imperialnych ambicji rosyjskich.
