- Context
- Duda addressed the Arraiolos Group of non-executive EU presidents in Rome on September 15, 2021, following plenary sessions on EU strategic autonomy and multilateralism.
- Main themes
- Arraiolos Group meeting, European Union strategic autonomy, transatlantic relations and NATO, multilateralism, nation-state sovereignty, EU enlargement and open-door policy, post-pandemic international order, EU soft power, European integration, Poland's role in Europe
- Duration
- ~8 min
- Words
- 944
- Sentences
- 45
- Readability
- 38
- Grade
- 13.1
- Syntax
- 3.21
- Vocabulary
- 2.13
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other45 sentences in 14 paragraphs
Dear Mr. President, host of today’s meeting, esteemed Presidents, distinguished guests!
First of all, I would like to express my sincere gratitude to President Sergio Mattarella for bringing us together here in Rome, in this place that is so extraordinarily important for European civilization, and thus for the entire world.
I am pleased that we could meet in this format initiated in 2003 by the President of Portugal, Jorge Sampaio, whom we remembered today, and who, unfortunately, passed away a few days ago. We have mentioned him many times and extended our condolences to President Sousa. We remember. Thank you for initiating a format in which presidents have been able to discuss the most important topics for years—informal discussions that allow us to exchange views sincerely, enabling us to better fulfill our tasks throughout the following year.
I also want to express great satisfaction because President Sergio Mattarella announced that the next meeting will be in Malta—that is what we agreed upon today. The President of Malta has invited us all. But I can also reveal that we have agreed that the next meeting—in 2023, marking the 20th anniversary of the format—will take place in Portugal; we have also received an invitation. And for the following meeting in 2024, I proposed that it be held in Poland, and the Presidents accepted my invitation. So you already have an announcement of where we will be meeting in the coming years.
The meetings of the Arraiolos Group are a very valuable experience. Because—despite often differing views, it must be admitted, on integration and the future of the European Union—what certainly unites us all is a deep conviction and profound attachment to the European project as something absolutely the most perfect that has been conceived for Europe—I can boldly say—over the last centuries.
We have just concluded discussions during plenary sessions dedicated to the strategic autonomy of the European Union and our community's contribution to developing multilateralism in the post-pandemic reality. During the first plenary session, we addressed the topic of the strategic autonomy of the European Union. We wanted to answer the question: what is necessary for the Union to become an increasingly influential and important global player?
I presented the Polish perspective on this matter and focused on three issues. First— a strong global position of the European Union cannot come at the expense of transatlantic relations and the North Atlantic Alliance. The Union—if it truly wants to be European—must, second, pursue an open-door policy. It cannot be a club. All those to whom we have promised for years that—if they meet the conditions—they will become part of the European Union cannot be disappointed. These people deeply believe in their European future, strive for it, and make many sacrifices to achieve it. They cannot be let down.
And finally, thirdly, the use of terms such as "autonomy" or "strategic sovereignty" in the context of the European Union must—in my opinion—include respect for the nation-state. In short: in the face of growing geopolitical rivalry, the European Union, wanting to be an entity co-shaping the international order, should strengthen its own resources, capacity to act, and defense. But this should not come at the expense of the proven alliance that is the North Atlantic Alliance. It should happen by creating a synergy effect, thus in close connection, in close cooperation.
I also referred to my letter last year to the co-leaders of Europe, in which I wrote that Europe must again become "a great, innovative, and adequate to the demands of modernity production workshop, as it is of strategic importance for our economic subjectivity." I also emphasized that the strength of our community and its perception in the world should stem from its credibility. We will not be credible if our partners, who are making modernization efforts and want to join our community, are not given that opportunity. As for the terms "autonomy" and "sovereignty," I noted that "sovereignty" is an attribute of nation-states—they are the ones who remain the owners of the European project.
The second plenary session focused on the concept of multilateralism and the contribution that the European Union can make to its development. While the Union's policy can have a global dimension, it should always be appropriate to the character and identity of the European Union. The Union is a community of economic and geopolitical interests, as well as a community of values. But it is always also a community of nation-states.
The global role of the Union is to seek partners who share a similar view of international politics, also at the level of values. The European Union bases its strength on trust, resources, and principles. Its competitive advantage is soft power. Therefore, the Community should emphasize the importance of law as a foundation and stabilizing factor in international relations. In an era of increasing great power rivalry, supporting multilateralism is simply a necessity.
I highlighted Poland's contribution and our region's role in the development of multilateral cooperation through the Three Seas Initiative, which allows countries that are part of the European Union and once emerged from behind the Iron Curtain to stop being peripheral countries—thanks to infrastructural development, thanks to road and rail connections, which I believe we will continue to develop in the North-South space, creating better opportunities for investment and conducting business not only for the citizens of our countries but also for the citizens of the entire European market, the entire European community—also the economic community.
Thank you once again, Mr. President, for this wonderful meeting in Rome. I am immensely grateful for inviting us. And I already invite you to Poland in 2024.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Prezydencie, gospodarzu dzisiejszego spotkania, Szanowne Panie i Szanowni Panowie Prezydenci, Wszyscy Szanowni Państwo!
Przede wszystkim bardzo dziękuję, że Pan Prezydent Sergio Mattarella zebrał nas tu, w Rzymie, w tym miejscu tak niezwykle ważnym dla cywilizacji europejskiej, a tym samym właściwie dla całego świata.
Cieszę się, że mogliśmy się spotkać w tym formacie zapoczątkowanym w 2003 roku przez Prezydenta Portugalii, Jorge Sampaio, którego wspomnieliśmy dziś, a który – niestety – kilka dni temu odszedł. Wspominaliśmy go wielokrotnie, złożyliśmy kondolencje Panu Prezydentowi Sousie. Pamiętamy. Dziękujemy, że zainicjował format, w którym prezydenci od lat mogą odbywać dyskusje na najważniejsze tematy – dyskusje nieformalne, które pozwalają nam w związku z tym szczerze wymienić poglądy, dzięki którym później możemy lepiej realizować swoje zadania przez cały kolejny rok.
Chcę też wyrazić wielką satysfakcję, bo Pan Prezydent Sergio Mattarella zapowiedział, że następne spotkanie będzie na Malcie – tak dziś uzgodniliśmy. Pan Prezydent Malty zaprosił nas wszystkich. Ale mogę także zdradzić, że ustaliliśmy, że kolejne – w 2023 roku, na 20–lecie istnienia formatu – odbędzie się w Portugalii; też dostaliśmy zaproszenie. A kolejne, w 2024 roku, zaproponowałem, by odbyło się w Polsce, i Państwo Prezydenci też przyjęli moje zaproszenie. Więc już mają Państwo zapowiedź, gdzie będziemy się spotykali przez najbliższe lata.
Spotkania Grupy Arraiolos to bardzo cenne doświadczenie. Dlatego że – mimo często odmiennych poglądów, nie ma co kryć, na integrację i przyszłość Unii Europejskiej – z całą pewnością wszystkich nas łączy głębokie przekonanie i głębokie przywiązanie do projektu europejskiego jako czegoś absolutnie najdoskonalszego, co zostało wymyślone dla Europy – śmiało mogę powiedzieć – na przestrzeni ostatnich stuleci.
Właśnie zakończyliśmy dyskusje podczas sesji plenarnych poświęconych autonomii strategicznej Unii Europejskiej oraz wkładowi naszej wspólnoty w rozwijanie multilateralizmu w popandemicznej rzeczywistości. Podczas pierwszej sesji plenarnej podjęliśmy temat autonomii strategicznej Unii Europejskiej. Chcieliśmy sobie odpowiedzieć na pytanie: co jest niezbędne, by Unia stawała się w coraz większym stopniu wpływowym i ważnym graczem globalnym?
Przedstawiłem polski punkt widzenia w tej sprawie i skupiłem się na trzech kwestiach. Po pierwsze – silna globalna pozycja Unii Europejskiej nie może się odbywać kosztem relacji transatlantyckich i Sojuszu Północnoatlantyckiego. Unia – jeśli naprawdę chce być europejska – musi, po drugie, prowadzić politykę otwartych drzwi. Nie może być klubem. Wszyscy, którym obiecywaliśmy przez lata, że – jeśli spełnią warunki – staną się częścią Unii Europejskiej, nie mogą zostać zawiedzeni. Ci ludzie wierzą głęboko w swoją unijno–europejską przyszłość, starają się o to, ponoszą wiele wyrzeczeń, by to uzyskać. Nie można ich zawieść.
I wreszcie po trzecie, używanie terminów, takich jak „autonomia” czy „suwerenność strategiczna”, w kontekście Unii Europejskiej musi – w moim przekonaniu – obejmować szacunek wobec państwa narodowego. W skrócie: wobec narastającej rywalizacji geopolitycznej Unia Europejska, chcąc być podmiotem współkształtującym ład międzynarodowy, powinna wzmacniać własne zasoby, zdolność do działania i obronność. Ale nie powinno się to odbywać kosztem sprawdzonego sojuszu, jakim jest Sojusz Północnoatlantycki. Powinno się to odbywać, tworząc efekt synergii, a więc w ścisłym powiązaniu, w ścisłej kooperacji.
Nawiązałem także do mojego ubiegłorocznego listu do współliderów Europy, w którym napisałem, że Europa znów musi się stać „wielkim, innowacyjnym i adekwatnym do wymogów współczesności warsztatem produkcyjnym, ponieważ ma to znaczenie strategiczne dla naszej podmiotowości gospodarczej”. Podkreśliłem też, że siła naszej wspólnoty i jej percepcja na świecie powinna wynikać z jej wiarygodności. Nie będziemy wiarygodni, jeśli nasi partnerzy, którzy podejmują wysiłki modernizacyjne i chcą dołączyć do naszej wspólnoty, nie dostaną takiej możliwości. Co do samych terminów „autonomia” i „suwerenność”, zaznaczyłem, że „suwerenność” to atrybut państw narodowych – to właśnie one pozostają właścicielami projektu europejskiego.
Druga sesja plenarna dotyczyła pojęcia multilateralizmu i wkładu, jaki w jego rozwój może wnieść Unia Europejska. O ile polityka Unii może mieć wymiar globalny, to powinien on być zawsze adekwatny do charakteru i tożsamości Unii Europejskiej. Unia to wspólnota interesów gospodarczych i geopolitycznych, również wspólnota wartości. Ale to zawsze także wspólnota państw narodowych.
Globalną rolą Unii jest poszukiwanie partnerów podobnie postrzegających politykę międzynarodową, także na poziomie wartości. Unia Europejska opiera swoją siłę na zaufaniu, zasobach i zasadach. Jej przewaga konkurencyjna to siła miękka. Dlatego Wspólnota powinna podkreślać znaczenie prawa jako fundamentu i czynnika stabilizującego relacje międzynarodowe. W dobie narastającej rywalizacji mocarstw wspieranie multilateralizmu jest po prostu koniecznością.
Podkreśliłem wkład Polski i naszego regionu w rozwój współpracy wielostronnej za pośrednictwem inicjatywy Trójmorza, która pozwala państwom, które są częścią Unii Europejskiej, a wyszły kiedyś zza żelaznej kurtyny, przestać być państwami peryferyjnymi – dzięki rozwojowi infrastrukturalnemu, dzięki połączeniom drogowym, kolejowym, które będziemy, wierzę w to głęboko, nadal rozwijać w przestrzeni Północ–Południe, stwarzając lepsze możliwości do inwestowania, prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko obywatelom naszych państw, ale przecież obywatelom całego europejskiego rynku, całej europejskiej wspólnoty – także wspólnoty gospodarczej.
Dziękuję jeszcze raz, Panie Prezydencie, za to wspaniałe spotkanie w Rzymie. Ogromnie dziękuję za zaproszenie nas. I już w tej chwili zapraszam Państwa do Polski w 2024 roku.
Dziękuję bardzo.
