Speech at the forum dedicated to the development of environmental social services
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a presidential forum in Warsaw on February 26, 2021, dedicated to developing environmental social services and Poland's deinstitutionalization strategy for social care.
- Main themes
- Deinstitutionalization of social services, personalization of care, empowerment of disabled and elderly persons, socialization and community inclusion, civil society building, solidarity, COVID-19 pandemic impact on social support, EU deinstitutionalization strategy, environmental social services reform, volunteer and community support initiatives, disability policy in Poland
- Duration
- ~9 min
- Words
- 1,063
- Sentences
- 43
- Readability
- 37
- Grade
- 14.2
- Syntax
- 3.38
- Vocabulary
- 2.21
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other43 sentences in 19 paragraphs
Honorable Ministers, Esteemed Guests, Participants of our meeting today!
First of all, I would like to sincerely thank you for your presence. In particular, I would like to thank those who are here with me in the hall of the Presidential Palace, but also all of you who are joining us via the internet.
And I would like to express my heartfelt gratitude right from the outset for this initiative. The open letter that you sent to me and the Prime Minister concerned a very important issue, which has become even more evident during the coronavirus pandemic.
It concerns a very important issue, because it is a human issue. Of course, there is a very important aspect of European policy and the fact that by implementing the strategy of deinstitutionalization, we will be able to benefit from aid funds from the European Union.
But above all, it is important because it is a pro-human, pro-social, pro-citizen action. The implementation of such an action is a very significant element in building what I call a civil society, which also has this extremely important characteristic – perhaps especially for us, Poles – namely: solidarity, a certain mutual recognition of one another, in a sense, serving the other person.
Deinstitutionalization – to clarify and show what it really is, we have summarized this word in three others, namely: socialization, empowerment, personalization.
Socialization in the sense that a person remains in their environment, their surroundings, and at the same time gains contact with new people – especially that person who, for various reasons, is confined to their home, whether due to advanced disability or due to age, which limits their circle of contacts to their family on a daily basis. New people come to that person, and as a result, they gain new social contacts.
At the same time, they are not uprooted from their environment, their nest. Very often, this older person is not moved to another place – precisely to some institution that serves to accommodate those with disabilities or those needing assistance due to advanced age.
Empowerment – because it serves to meet the needs of that very person; so that everything is directed towards them; so that it happens in accordance with their will; so that it is not done to them in a compulsory manner. Not even literally compulsory, but through the compulsion of necessity to move to some institution, the necessity to leave their home, the necessity to interact with people who are present at that moment, without the possibility of de facto co-deciding whether there will be contact or not.
And finally, personalization – because everything is directed precisely at that person, and not at the institution. It is not the person who adapts to the institution – because we know that this is how it is. Institutions exist, they have their structure, their operational schemes, and those who come into contact with the institution usually have to adapt to the schemes created there, to the existing procedures that are implemented there – and thus must act in the way dictated by that institution.
Here, on the contrary – personalization means precisely the focus on the person; that the benefits, services must be tailored to the person, and not the person tailored to the services. This is what deinstitutionalization is truly about.
Thank you for bringing this to your attention. As I said at the outset – the time we have during the coronavirus pandemic has particularly highlighted the great need for various types of services and support to be provided in this way.
And it has often been provided. By volunteers, scouts, the Territorial Defense Forces – by many people of good will who helped, for example, seniors by delivering various products; who often assisted parents in caring for their children. A multitude of different initiatives that not only took place but are currently happening throughout Poland and are being implemented. This is indeed a specific kind of deinstitutionalization.
I am very pleased that there are 170 representatives of various social organizations and different environments – including some that we already know from our cooperation with the Office of the President and from previous meetings when we gathered at the forum of helping professions; when we met at the counseling forum. Many signatories of this open letter are indeed individuals known to us as those who professionally engage in providing deinstitutionalized, social support, but precisely in the empowering and personalizing sense.
I am glad that we will be able to discuss these topics today. I am pleased that Minister Paweł Wdówik, the Government Plenipotentiary for Persons with Disabilities, is with us. The preparation of this strategy rests on his shoulders from the government side. I am convinced that not only its preparation but above all its implementation will change the quality of life for many people in our country.
Here, at the Office of the President, we have been dealing with the issue of deinstitutionalization for some time now by bringing closer and facilitating access to various types of services, primarily social services. Professor Marek Rymsza and his team have prepared a draft law on social service centers, which is currently being implemented throughout Poland.
I am pleased to say that yesterday I received information from the mayor of Myślenice in Małopolska that they are indeed creating a social service center in their city and municipality. So, there are more and more of these centers despite the difficult times, because the law came into effect on January 1, 2020. One could say that it coincided with the pandemic, which, of course, does not make its implementation easier.
But I am glad that despite this, local governments are taking on this challenge – and it is happening – because I am convinced that it will improve the provision of social services, significantly enhance accessibility, making these services closer to citizens. This aligns with the idea of deinstitutionalization, and I hope that now we will be able to build this entire system in an even more efficient way and improve it. And this meeting, today’s forum is certainly a significant step in that direction.
So, I invite you to the discussion and once again thank you very much for your participation and support. I deeply believe that together we will manage to address this very important and necessary issue for people.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Państwo Ministrowie, Wszyscy Szanowni Goście, Uczestnicy naszego dzisiejszego spotkania!
Przede wszystkim chcę bardzo serdecznie podziękować Państwu za obecność. W szczególności tym, którzy są ze mną tu, na sali w Pałacu Prezydenckim, ale także wszystkim tym z Państwa, którzy łączą się z nami za pośrednictwem internetu.
I bardzo serdecznie – od razu na wstępie – chcę podziękować za tę inicjatywę. List otwarty, który Państwo przesłali do mnie i Pana Premiera, dotyczył kwestii bardzo ważnej, która w szczególności unaoczniła się jeszcze dodatkowo w okresie pandemii koronawirusa.
Dotyczy kwestii bardzo ważnej, bo kwestii ludzkiej. Oczywiście, jest tam bardzo ważny aspekt polityki europejskiej i tego, że realizując strategię deinstytucjonalizacji, wdrażając ją, będziemy mogli korzystać ze środków pomocowych z Unii Europejskiej.
Ale przede wszystkim jest to ważne, dlatego że jest to działanie proludzkie, prospołeczne, proobywatelskie. Wdrożenie takiego działania jest bardzo istotnym elementem budowy czegoś, co nazywam społeczeństwem obywatelskim, czyli takim, które zarazem ma tę niezwykle ważną – może zwłaszcza dla nas, Polaków – cechę, a mianowicie: solidarność, pewne wzajemne dostrzeganie się nawzajem, w jakimś sensie służba drugiemu człowiekowi.
Deinstytucjonalizacja – by ją przybliżyć, a zarazem ukazać, czym ona w istocie jest, streściliśmy to słowo w trzech innych, a mianowicie: uspołecznienie, upodmiotowienie, personalizacja.
Uspołecznienie w tym znaczeniu, że człowiek pozostaje w swoim środowisku, swoim otoczeniu i jednocześnie zyskuje kontakt z nowymi ludźmi – a więc zwłaszcza ten człowiek, który np. z takich czy innych przyczyn jest zamknięty w domu, czy z uwagi na daleko posuniętą niepełnosprawność, czy przebywa w domu ze względu na wiek, w związku z czym krąg jego kontaktów jest na co dzień bardzo wąski, ograniczony do rodziny. Do tego człowieka przybywają nowi ludzie, w związku z tym zyskuje nowe kontakty społeczne.
Jednocześnie nie jest wyrwany ze swojego środowiska, swojego gniazda. Bardzo często ta starsza osoba nie jest przenoszona w inne miejsce – właśnie do jakiejś instytucji, która służy do tego, by mogły tam przebywać i aby była sprawowana opieka nad osobami czy to z niepełnosprawnością, czy właśnie potrzebującymi pomocy z uwagi na daleko posunięty wiek.
Upodmiotowienie – dlatego że to służy realizacji potrzeb tego właśnie człowieka; aby wszystko było ukierunkowane na niego; by działo się to także zgodnie z jego wolą; aby nie było to wobec niego realizowane w sposób przymusowy. Nawet nie dosłownie przymusowo, ale przez przymus konieczności przeniesienia się właśnie do jakiejś instytucji, konieczności opuszczenia swego domu, konieczności stykania się z osobami, które są w danym momencie, bez możliwości de facto współdecydowania, czy kontakt będzie, czy nie.
I wreszcie personalizacja – dlatego że wszystko jest ukierunkowane właśnie na tego człowieka, a nie na instytucję. To nie człowiek dopasowuje się do instytucji – bo przecież wiemy, że tak jest. Instytucje są, mają swoją strukturę, swoje schematy działania i ten, kto styka się z instytucją, z reguły musi się dopasować do stworzonych tam schematów, do istniejących procedur, które są tam wdrażane – a więc musi działać w taki sposób, jaki dyktuje ta instytucja.
A tu wręcz przeciwnie – personalizacja oznacza właśnie ukierunkowanie na człowieka; to, że te świadczenia, usługi mają być dopasowane do człowieka, a nie człowiek dopasowany do usług. Na tym w istocie ma polegać deinstytucjonalizacja.
Dziękuję, że zwrócili Państwo na to uwagę. Jak powiedziałem na wstępie – czas, gdy mamy pandemię koronawirusa, w sposób szczególny uwidocznił nam wielką potrzebę tego, by w taki właśnie sposób różnego rodzaju usługi i różnego rodzaju wsparcie było realizowane.
I ono było bardzo często realizowane. Przez wolontariuszy, harcerzy, Wojska Obrony Terytorialnej – przez wielu ludzi dobrej woli, którzy pomagali choćby seniorom, dostarczając im różne produkty; którzy często pomagali rodzicom w opiece nad dziećmi. Mnóstwo różnych inicjatyw, które nie tylko działy się, ale dzieją się w tej chwili w całej Polsce i są realizowane. To właśnie jest swoisty rodzaj deinstytucjonalizacji.
Bardzo się cieszę, że jest 170 przedstawicieli różnych organizacji społecznych i różnych środowisk – w tym część, którą znamy już ze współpracy z Kancelarią Prezydenta i ze spotkań, które mieliśmy wcześniej, gdy spotkaliśmy się na forum zawodów pomocowych i profesji; gdy spotkaliśmy się na forum poradnictwa. Wielu sygnatariuszy tego listu otwartego to właśnie osoby znane nam jako ci, którzy profesjonalnie zajmują się niesieniem wsparcia zdeinstytucjonalizowanego, społecznego, ale właśnie w znaczeniu upodmiotowiającym i personalizującym.
Cieszę się, że będziemy mogli dziś te tematy przedyskutować. Cieszę się, że jest z nami pan minister Paweł Wdówik, pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych. Na jego barkach – od strony rządowej – spoczywa przygotowanie tej strategii. Jestem przekonany, że nie tylko jej przygotowanie, ale przede wszystkim wdrażanie zmieni jakość życia wielu ludzi w naszym kraju.
Tu, w Kancelarii Prezydenta, już od dłuższego czasu zajmujemy się właśnie kwestią deinstytucjonalizacji przez przybliżenie i ułatwienie dostępu do różnego rodzaju usług, przede wszystkim społecznych. Pan prof. Marek Rymsza z zespołem przygotował projekt ustawy o centrach usług społecznych, który w tej chwili jest wdrażany w całej Polsce.
Z przyjemnością mogę powiedzieć, że wczoraj od burmistrza Myślenic w Małopolsce dostałem informację, że właśnie tworzą u siebie centrum usług społecznych w mieście i gminie. Więc tych centrów jest coraz więcej mimo trudnego czasu, bo przecież ustawa weszła w życie 1 stycznia 2020 roku. Można powiedzieć, że akurat na pandemię, co – rzecz jasna – nie ułatwia jej realizacji.
Ale cieszę się, że mimo to samorządy lokalne podejmują to wyzwanie – i to się dzieje – bo jestem przekonany, że udoskonali to właśnie świadczenie usług społecznych, znacząco poprawi dostępność, dzięki czemu te usługi staną się bliższe obywatelom. Wpisuje się to właśnie w ideę deinstytucjonalizacji i mam nadzieję, że teraz będziemy mogli budować cały ten system w jeszcze sprawniejszy sposób i udoskonalać go. A to nasze spotkanie, dzisiejsze forum na pewno jest znaczącym krokiem w tym kierunku.
Tak że zapraszam do dyskusji i jeszcze raz bardzo dziękuję za udział i wsparcie. Wierzę głęboko, że właśnie razem poradzimy sobie z tym bardzo ważnym i potrzebnym ludziom zagadnieniem.