- Context
- Duda addressed the Polish diaspora in Astana, Kazakhstan on September 7, 2017, presenting state awards and honoring their heritage and resilience.
- Main themes
- Polish diaspora in Kazakhstan, historical deportations to Kazakhstan, preservation of Polish identity abroad, awards ceremony for distinguished Poles, two homelands concept, Polish-Kazakh relations, cultivating Polish language and tradition, memory of suffering under Soviet rule, community and belonging
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,631
- Sentences
- 73
- Readability
- 63
- Grade
- 9.9
- Syntax
- 3.11
- Vocabulary
- 2.06
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other73 sentences in 15 paragraphs
Honored Awardees, Esteemed Ministers, Distinguished Ladies and Gentlemen, Honorable Chairwoman, Esteemed Clergy, All Distinguished Guests, Honorable Ambassador, Esteemed Ambassadors!
This is a very moving moment for me for many reasons. First of all, because I am meeting with Poles and the Polish diaspora living here in Kazakhstan, ten years after you – or at least most of you – met with President Professor Lech Kaczyński. The office of President Lech Kaczyński was, a bit later, starting from 2008, the place of my service to the Republic, and it was there that I first had the honor and opportunity to meet with my compatriots living in Kazakhstan.
It was to the President's Office that Polish students born in Kazakhstan, who studied in Warsaw and other cities, came for meetings, among others, with my friend Minister Paweł Wypyh. Paweł traveled to Kazakhstan, met with you, with Polish youth. Perhaps there are people in the room who once participated in those meetings and do not even remember that I also took part in them. At that time, I was simply an ordinary Undersecretary of State in the Office of the President of the Republic of Poland.
Today, as the President of the Republic, I meet with you here and have the honor to present, on behalf of our homeland, on behalf of the Polish state, awards to those who have distinguished themselves in their work, in their service to fellow citizens, to their compatriots, to Poles living here in Kazakhstan. That is why this is a very moving moment for me. Also for the reason that there are so many of you here in this hall, that you have come to Astana sometimes from very far away, because Kazakhstan is a vast country, and you are scattered across its various parts. That you are in this hall, that we are here together as a community of Poles who want to be with each other and mutually enjoy each other's presence. I am immensely grateful for that; it is truly moving for me.
You are the descendants of those who were once most often brought here. Of course, there was a wave of Poles – that was the first wave – who came here voluntarily, seeking new opportunities for life, opportunities for development. That was their life choice – but they constituted a small group. Later, Kazakhstan, these steppes, became a symbol of Polish agony ‒ of people who were forced, most often loaded into wagons like animals, crammed in with some meager belongings that they were allowed to take. Sometimes families were separated, brought here, and often thrown out of the wagons in winter onto the empty snow-covered steppe, where there was not even the smallest shed – and left. Thousands of people simply died. Those who survived were the strongest, who simply had more luck, more strength, were healthier, stronger. And you are their descendants.
You live in this country and, in a sense, consider it your homeland. One might ask: why? Is it only because it was difficult to leave during the Soviet times? If someone really wanted to, they probably could have found various ways. But perhaps also because of what I often heard while in Kazakhstan: that the people who come from this land and who did not contribute to the terrible fate of the Poles brought here turned out to be kind and, in many cases, helped – that simply among such people one wanted to live, and that is why you stayed here, because you had the feeling that although you are in a foreign country, you are living on land that is friendly to you, because it is the land of kind people.
I am immensely grateful for this as the President of the Republic of Poland to the Kazakh nation, which consists of so many ethnic groups, as there are 130 of them. Among them, Poles are thus one of many. But there are over 36,000 of you here, as it is currently estimated, which is a lot. I am very happy that we can meet, because I would like you to have that inner feeling that you not only remember each other, that not only does the Polish Church remember you by sending clergy here, but that the Republic also remembers you ‒ just as you remember the Republic, just as you carry on the Polish tradition in your families, even if they are now mixed families. Sometimes it is good that they are mixed. And probably as a result, you have that feeling of having two homelands: that old homeland, let’s call it – ancestral, that is Poland, from which your parents, perhaps grandparents, came, and that homeland where you were most often born, which is here.
I am immensely grateful to you for cultivating Polishness. This – from my point of view – is the most important thing. That parents send their children to learn the Polish language – whether in school, in Sunday school, at the parish, or in various associations. That you are constantly organizing this, that you – to put it simply – want to dedicate time, often struggling with fate, because, for example, you have to travel. I am immensely grateful that Polishness is preserved in families together with the language, with customs, with everything that is so important to us, Poles, and that constitutes what makes us Poles and makes us feel like them. I am grateful to all who actively participate in this process; it is multi-layered.
I am grateful to the parents who send their children to learn the Polish language, and I bow deeply to them. I am grateful to those children who want to dedicate their time to learn Polish. I am grateful to the teachers who – to teach the Polish language – often travel, even though it is difficult. They often come here specifically from Poland to teach this language. The Ministry will again be sending an additional group of teachers, and I am very happy about that. I hope that even more Polish children, Polish youth, Poles will be able to benefit from Polish language lessons here. Currently, as far as I know, 1,500 people are learning Polish in 33 places. That is a lot by the standards of teaching Polish outside the borders. Thank you very much for that.
Ladies and Gentlemen, yesterday in a place where Polish is taught here in Astana ‒ specifically at V Gymnasium ‒ my wife met with teachers and students. We brought them gifts ‒ school supplies for Polish students. I would also like to sincerely thank Mr. Piotr Woźniak, the President of the Polish Oil and Gas Company, for joining this initiative. For the fact that this company also contributed to the creation of these school supplies.
Ladies and Gentlemen, but there is a group present in the hall ‒ primarily represented by a distinguished representative ‒ to whom I would like to express special thanks: Polish priests and Polish consecrated persons, religious fathers, and sisters. For what? For the fact that they have always been with Poles here, practically from the very beginning, they have been with you. For the fact that they provided spiritual support that was often necessary to survive. Faith often allowed one to endure the most difficult moments – not only physical strength but also spiritual strength. I am immensely grateful for that.
I know that last year you participated very solemnly in the beatification of Father Władysław Bukowiński ‒ a person who was so important to the Polish community, who gave so much of himself to ensure that Poles maintained their spirit here, to be strong in faith and strong in Polish tradition, and thus strong in their community – the community of Poles, the community of believers. I sincerely thank you for that – thank you for everything you do every day for the survival of Polishness and also for building a good name for the Republic.
I hope that the good relations that have existed between Poland and Kazakhstan for years – which were so strongly built by President Professor Lech Kaczyński, which I am currently trying to continue, as I consider it extremely important – will continue to improve, that you will increasingly see Polish companies here in Kazakhstan, that you will increasingly see the Polish flag, that you will increasingly hear the Polish language in Kazakhstan, and that Polish businessmen, representatives of the Republic here, will carry the best testimony about Poland and thus will support you – one could say – in this endeavor. Thank you very much.
And finally, I would like to say one more thing. Perhaps some of you still think about the homeland of your fathers, grandfathers, about the Republic as a place where you would like to live. Both I and the Polish government are trying to create better conditions for what is called repatriation. I hope that if you wish, you will be able to – that such opportunities will be created and that Poland will be able to accept Poles living abroad to a much greater extent than before. Especially those who did not find themselves abroad of their own volition and want to connect with their homeland also in such a way that they simply live in it.
And today I wish you all the best. I bow deeply and thank you for the Polishness you have in your hearts. Thank you, your parents, and grandparents, even if they are no longer alive. Please bow from me at their graves. Thank you for taking care of these Polish graves – not only family ones but all of them – here. Because I know that you do take care. I am immensely grateful for that.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Czcigodni Odznaczeni, Wielce Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowni Państwo Ministrowie, Szanowna Pani Poseł Przewodnicząca, Czcigodni Księża, Wszyscy Dostojni Zgromadzeni Goście, Szanowny Panie Ambasadorze, Szanowni Panowie Ambasadorowie!
To dla mnie bardzo wzruszający moment z wielu powodów. Po pierwsze dlatego, że spotykam się z Polakami i Polonią mieszkającą tutaj, w Kazachstanie, po 10 latach od czasu, gdy spotkali się Państwo – a przynajmniej pewnie większość z Was – z panem prezydentem prof. Lechem Kaczyńskim. Kancelaria pana prezydenta Lecha Kaczyńskiego trochę później, bo od 2008 roku, była miejscem mojej służby dla Rzeczypospolitej i tam po raz pierwszy miałem ten zaszczyt i możliwość spotkać się właśnie z moimi rodakami, którzy mieszkają w Kazachstanie.
To do Kancelarii Prezydenta na spotkania m.in. z moim przyjacielem ministrem Pawłem Wypychem przychodzili polscy studenci urodzeni w Kazachstanie, którzy studiowali w Warszawie i innych miastach. Paweł jeździł do Kazachstanu, spotykał się z Państwem, z polską młodzieżą. Być może są na sali osoby, które kiedyś w tych spotkaniach uczestniczyły i nawet nie pamiętają, że ja także brałem w nich udział. Byłem wtedy po prostu zwykłym podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej.
Dzisiaj jako Prezydent Rzeczypospolitej spotykam się tu z Państwem i mam ten zaszczyt, żeby wręczyć w imieniu naszej ojczyzny, w imieniu polskiego państwa, odznaczenia tym, którzy zasłużyli się w swojej pracy, w swojej służbie dla współobywateli, dla swoich rodaków, dla Polaków mieszkających tutaj, w Kazachstanie. Dlatego jest to właśnie dla mnie bardzo wzruszający moment. Także z tej przyczyny, że jest Państwa tak wiele tu, na tej sali, że zechcieli Państwo przyjechać do Astany czasem z bardzo daleka, bo Kazachstan jest olbrzymim krajem, a Państwo są rozrzuceni po różnych jego częściach. Że są Państwo na tej sali, że jesteśmy tu razem jako wspólnota Polaków, którzy chcą być z sobą i wzajemnie cieszą się swoją obecnością. Jestem za to ogromnie wdzięczny, naprawdę jest to dla mnie wzruszające.
Są Państwo spadkobiercami tych, którzy kiedyś tutaj najczęściej zostali przywiezieni. Oczywiście była taka fala Polaków – to była ta pierwsza fala – która przyjechała tutaj dobrowolnie, szukając dla siebie nowych szans na życie, szans rozwoju. To był ich życiowy wybór – ale stanowili oni niewielką grupę. Potem Kazachstan, te stepy, był już tylko symbolem polskiej gehenny ‒ ludzi, którzy byli przymuszani, ładowani najczęściej do wagonów jak zwierzęta, upychani, z jakimś drobnym dobytkiem, który pozwolono im zabrać. Czasem rozdzielano rodzinę, przywożono tutaj i niejednokrotnie wyrzucano z wagonów zimą na pusty zaśnieżony step, gdzie nie było nawet najmniejszej szopy – i zostawiano. Tysiące ludzi po prostu umarło. Przeżyli ci, którzy byli najsilniejsi, którzy mieli po prostu więcej szczęścia, więcej siły, byli zdrowsi, mocniejsi. I Państwo są właśnie ich potomkami.
Żyjecie w tym kraju i w jakimś sensie uważacie go za swoją ojczyznę. Można zadać pytanie: dlaczego? Czy tylko dlatego, że trudno było stąd wyjechać w czasach sowieckich? Jak ktoś bardzo chciał, to pewnie się dało różnymi sposobami. Ale być może także dlatego, co często słyszałem, będąc w Kazachstanie: że ci ludzie, którzy z tej ziemi się wywodzą i którzy nie przyłożyli swojej ręki do tego strasznego losu Polaków przywożonych tutaj, okazali się życzliwi i w wielu przypadkach pomogli – że po prostu wśród takich ludzi chciało się żyć i dlatego zostali Państwo tutaj, bo mieliście to poczucie, że chociaż jesteście w obcym kraju, to jednak żyjecie na ziemi, która jest Wam życzliwa, bo to jest ziemia życzliwych ludzi.
Jestem za to ogromnie wdzięczny jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej narodowi kazachskiemu, który składa się z tak wielu grup etnicznych, bo przecież jest ich 130. Wśród nich Polacy są w związku z tym jedną z bardzo wielu. Ale jest Państwa tutaj – jak szacuje się w tej chwili – ponad 36 tys., to bardzo dużo. Cieszę się ogromnie, że możemy się spotkać, bo chciałbym, żeby mieli Państwo to wewnętrzne poczucie, że nie tylko pamiętacie o sobie nawzajem, że nie tylko pamięta o Was polski Kościół, przysyłając tutaj duchownych, ale że pamięta o Was także Rzeczpospolita ‒ tak jak Wy o Rzeczypospolitej pamiętacie, tak jak Wy w swoich rodzinach przenosicie cały czas tę polską tradycję, nawet jeżeli w tej chwili są to już rodziny mieszane. Czasem dobrze, że one są mieszane. I pewnie w związku z tym mają Państwo takie poczucie posiadania dwóch ojczyzn: tej dawnej ojczyzny, nazwijmy to – rodowej, czyli Polski, z której przyjechali rodzice, może dziadkowie, i tej ojczyzny, w której najczęściej się urodziliście, czyli już tutaj.
Jestem Państwu ogromnie wdzięczny za to, że kultywujecie polskość. To ‒ z mojego punktu widzenia ‒ rzecz najważniejsza. Że rodzice wysyłają dzieci po to, by uczyły się języka polskiego – czy to w szkole, czy w szkółce niedzielnej, czy przy parafii, czy przy różnego rodzaju stowarzyszeniach. Że cały czas to organizujecie, że Wam się – krótko mówiąc – chce poświęcać czas, często zmagać się z losem, bo np. trzeba dojechać. Jestem ogromnie wdzięczny, że polskość jest w rodzinach przechowywana razem w miarę możliwości z językiem, z obyczajem, z tym wszystkim, co dla nas, Polaków, jest tak ważne, i co stanowi o tym, że jesteśmy Polakami i czujemy się nimi. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy w tym procesie czynnie biorą udział, on jest wielowarstwowy.
Jestem wdzięczny rodzicom, którzy wysyłają dzieci, żeby uczyły się języka polskiego, i składam im głęboki ukłon. Jestem wdzięczny tym dzieciom, że chcą, że poświęcają swój czas, żeby się uczyć polskiego. Jestem wdzięczny nauczycielom, którzy ‒ żeby uczyć języka polskiego ‒ bardzo często dojeżdżają, mimo że jest to trud. Często przyjeżdżają tu specjalnie z Polski, żeby tego języka uczyć. Ministerstwo znowu będzie wysyłało dodatkową grupę nauczycieli i bardzo się z tego cieszę. Mam nadzieję, że jeszcze więcej polskich dzieci, polskiej młodzieży, Polaków będzie mogło skorzystać tutaj z lekcji języka polskiego. W tej chwili, o ile mi wiadomo, 1500 osób uczy się polskiego w 33 miejscach. To bardzo dużo jak na standardy uczenia języka polskiego poza granicami. Bardzo za to dziękuję.
Szanowni Państwo, wczoraj w takim miejscu, gdzie uczy się języka polskiego tutaj, w Astanie ‒ a dokładnie w V Gimnazjum ‒ była moja żona, spotkała się z nauczycielami i uczniami. Przywieźliśmy im podarunki ‒ wyprawki dla polskich uczniów. Bardzo serdecznie chciałem też podziękować panu prezesowi Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa, panu Piotrowi Woźniakowi, za przyłączenie się do tej akcji. Za to, że ta firma również dołożyła się do tego, aby te wyprawki powstały.
Szanowni Państwo, ale jest na sali obecna ‒ przede wszystkim w osobie dostojnego przedstawiciela ‒ grupa, której chciałem podziękować szczególnie: polskim księżom i polskim osobom konsekrowanym, ojcom zakonnym, zakonnicom. Za co? Za to, że tu zawsze, praktycznie od samego początku, byli z Polakami, byli z Państwem. Za to, że służyli wsparciem duchowym niejednokrotnie niezbędnym do tego, żeby w ogóle przetrwać. Wiara pozwalała bardzo często przetrwać najtrudniejsze momenty – nie tylko siła fizyczna, ale także siła ducha. Jestem za to ogromnie wdzięczny.
Wiem, że w zeszłym roku bardzo uroczyście uczestniczyli Państwo w beatyfikacji ks. Władysława Bukowińskiego ‒ osoby, która była tak ważna dla polskiego środowiska, która tak wiele z siebie dała po to, żeby właśnie Polacy utrzymali tutaj siłę ducha, aby byli silni w wierze i silni w polskiej tradycji, a tym samym silni w swojej wspólnocie – wspólnocie Polaków, wspólnocie ludzi wierzących. Bardzo serdecznie za to dziękuję – dziękuję za wszystko, co Państwo na co dzień czynią dla przetrwania polskości i także dla budowania dobrego imienia Rzeczypospolitej.
Mam nadzieję, że te dobre relacje, które pomiędzy Polską a Kazachstanem istnieją od lat – które tak mocno budował pan prezydent prof. Lech Kaczyński, co ja w tej chwili staram się kontynuować, bo uważam to za niezmiernie ważne – będą coraz lepsze, że coraz częściej będą Państwo widzieli też tu, w Kazachstanie, polskie firmy, że coraz częściej będziecie w związku z tym widzieli polską flagę, że będą Państwo coraz częściej słyszeli w Kazachstanie polski język i że polscy biznesmeni, przedstawiciele Rzeczypospolitej tutaj, będą nieśli jak najlepsze świadectwo o Polsce i w związku z tym będą Was – można powiedzieć – w tym dziele wspierali. Bardzo serdecznie dziękuję.
I na zakończenie chciałem powiedzieć jeszcze jedno. Być może jakaś część Państwa cały czas myśli o ojczyźnie ojców, dziadów, o Rzeczypospolitej jako o miejscu, w którym chciałaby zamieszkać. Zarówno ja, jak i polski rząd staramy się stworzyć lepsze warunki dla tego, co nazywa się repatriacją. Mam nadzieję, że jeżeli będą Państwo chcieli, to będziecie mogli – że takie możliwości zostaną stworzone i że Polska w znacznie większym niż dotychczas stopniu będzie mogła przyjmować Polaków mieszkających poza granicami. Zwłaszcza tych, którzy poza granicami nie znaleźli się z własnej woli i chcą ze swoją ojczyzną związać się również w ten sposób, że po prostu w niej zamieszkają.
A dziś życzę Państwu wszelkiego powodzenia. Składam głęboki ukłon i dziękuję za tę polskość, którą macie w sercach. Dziękuję Wam, Waszym rodzicom i dziadkom, nawet jeżeli już nie żyją. Proszę, żeby się Państwo ode mnie pokłonili nad ich grobami. Dziękuję, że o te polskie groby – nie tylko rodzinne, ale wszystkie – tutaj dbacie. Bo wiem, że dbacie. Jestem za to ogromnie wdzięczny.
