Speech at the meeting with representatives of churches and religious associations, national and ethnic minorities
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed representatives of churches, religious associations, and national minorities at the Presidential Palace for the fifth annual traditional meeting on January 14, 2020.
- Main themes
- Religious and ethnic diversity in Poland, multiculturalism and shared heritage, interfaith dialogue and coexistence, Polish national identity, historical legacy of minority communities, Brotherhood and open community, Holocaust remembrance, unity among citizens
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,495
- Sentences
- 55
- Readability
- 53
- Grade
- 12.4
- Syntax
- 3.31
- Vocabulary
- 1.93
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other55 sentences in 16 paragraphs
Your Eminences, Excellencies, Honorable Ministers, Esteemed Bishops, Honorable Priests, All Highly Respected Guests, All Distinguished Guests who have come to the Presidential Palace, Our Wonderful Choir!
Thank you very much for coming for the fifth time to this meeting with us – with me and my wife as the Presidential Couple – for the traditional annual meeting with representatives of churches, denominations, ethnic and religious minorities in the Republic of Poland. This meeting has a special significance for me. It also reminds us of the historical legacy and historical dimension of our homeland, Poland – that throughout the centuries, people of many nationalities, many faiths, and many cultures have lived here. They came and it was a peaceful world in which they found their place, in which they settled, in which they rooted themselves, in which – bringing their traditions – they wove themselves into the existing mix of cultures and together created something that today we largely call Polish culture.
It is a culture that consists of many different customs brought over the centuries, sometimes rituals, elements of culture in all its aspects – in language, in various customs, in artistic and architectural creativity – in those many elements that we today say are Polish. They constitute this great compilation, which is made up of the achievements and beautiful legacy of many cultures left to us and which today – I want to emphasize this strongly – constitutes our common heritage.
Thank you for this presence, because through it we also show the extraordinary rhythm of community in contemporary Poland; that there are representatives of so many churches, denominations – both larger and smaller – but each has its place in the territory of the Republic, and most importantly – all want to cooperate with each other, all talk to each other, just as people want to cooperate and talk to each other. These are not – and I want to emphasize this very strongly – communities, in that negative sense, closed. These are communities in that positive sense – open. Open to dialogue, to something I would like to call brotherhood, good coexistence.
Of course, someone looking deeper will say: “But we have various problems, discussions, difficult topics, which we often refer to when discussing the arguments of various national groups living in today’s Poland, when we talk about the problems of various churches or religious groups that coexist in today’s Poland.” Yes, of course, because this is 1,050 years of history, during which people came to Poland, left from here – as I said a moment ago – leaving their marks, leaving something that today in some sense is their testimony.
There were various events, sometimes very dramatic, such as the near disappearance of the Jewish community from Poland during World War II – the Holocaust, whose victims we will soon commemorate at the German concentration and extermination camp Auschwitz. So there were various very difficult moments. But they constitute our history. Of course, from all those most difficult moments, from the relations between coexisting nations, ethnic groups, and faiths, and the problems that were then and grew, we must draw conclusions for today.
But let us look at today, at our great community of people living in the Republic, whom I conventionally call Poles. Because for me, a Pole is anyone who feels connected to this land with their heart, anyone who believes that this land is their homeland – whether they are of Belarusian descent, or Ukrainian, or consider themselves Polish by descent, or Jewish, of Jewish blood and can state that, or of any other. If they feel connected to this land, if they say: “This Polish land is my homeland” – for me, in the meaning of that word, they are a Pole.
I believe that this is also how those I often refer to thought when I speak about these matters – those who defended Poland against the Soviet onslaught in 1920, those who then defended against the German and Soviet onslaught in 1939 and died for Poland with weapons in hand throughout those years. They all – I think – died because they considered themselves sons of this land, and therefore, in essence – in my understanding of that word – as Poles. And I certainly call them and want to call them my compatriots.
I am glad that we are here today, giving testimony to community; that you come to the Presidential Palace at our invitation, to our meeting, to show community and unity. Because when I meet with you, when I sometimes manage to visit you where you live, where you also have your places of worship, your churches, I see that there are no problems in the relationship – whether on a religious or national background. We all feel like one community. In every place – as the President of the Republic – I am warmly welcomed among my compatriots. I thank you very much for that.
I am immensely pleased that in today’s difficult world, where there are so many very difficult divisions – also between nations, between communities both religious and ethnic – we have so much goodness and peace among people who live next to each other, among neighbors. That thanks to this we live in such a peaceful and beautiful country. This is today our great achievement – I do not hesitate to say – against the backdrop of the world and Europe. I thank you very much for that, because I have no doubt that it is due to your immense contribution that we constitute such a community today in Poland.
I thank you for this also as a Catholic, because for me there is a great thought and legacy of Pope John Paul II, whose centenary we celebrate this year, and which year – 2020 – was recognized, accepted, and proclaimed by the Sejm as his year. It was John Paul II who was a great advocate of such dialogue, because he simply grew up in such dialogue in his Wadowice, having a friend who was of the Jewish faith, a Jew. And he remained his friend until the end of his life – they were friends until the last moments, even though this difference in religion divided them. Yet this difference in religion did not divide them, but rather caused them to be brothers. So what is a difference for one will be a connector for another – and I am glad that we can look at it this way.
I must tell you in conclusion about my own experience, which perhaps some of you have already heard from me. A long time ago, when I was in the Netherlands, I wanted to take part in a service on Sunday, to have the opportunity to pray, to go to church. There was none nearby, I had no opportunity to attend a Catholic service. But there was a congregation in that city, there was a Protestant community. I simply went there – on the principle that my religion and what I was raised with told me: remember to keep the holy day.
I thought to myself that there is one Lord God – one for all of us. I have an obligation to dedicate time to the Lord God, so – wherever I go, to any community of believing people who come to dedicate time to God on that day – I will be for that moment a part of their community and surely they will not hold it against me that I came, even though I am of a different faith. And so it was. Only my friend – a Dutch woman – who declared herself as a non-believer was surprised. But those I met – the Dutch who welcomed me in their Protestant community – were not surprised at all, they welcomed me very warmly.
I am glad that we, in Poland, constitute such a community of believing people – open to each other, warmly inclined towards each other, who build Poland in the best sense of the word. I thank you immensely for that.
And for this 2020 year – the year of Saint John Paul II – I wanted to wish you all the best. That we may continue to build our Polish community. It has its problems, unfortunately has divisions – primarily political, which we often lament – but I am glad that in this layer of believing people, in the layer of values we can speak with one voice, despite differences we can seek what unites us, not what divides us. This is what we can point out as what is important and essential for us. I think this is our common great value, for which I am once again immensely grateful to you for cultivating, supporting, and building, wishing a successful and peaceful 2020 for all of us, and above all for our homeland – for the Republic.
Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Eminencje, Ekscelencje, Szanowni Państwo Ministrowie, Czcigodni Księża Biskupi, Czcigodni Księża, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Wszyscy Dostojni Goście przybyli do Pałacu Prezydenckiego, Wspaniały Nasz Chórze!
Bardzo dziękuję, że zechcieli Państwo po raz piąty przybyć na to spotkanie z nami – ze mną i moją małżonką jako Parą Prezydencką –na tradycyjne doroczne spotkanie z przedstawicielami kościołów, wyznań, mniejszości etnicznych i religijnych w Rzeczypospolitej Polskiej. Spotkanie, które dla mnie ma szczególny wymiar. Ono przypomina także o historycznej spuściźnie i historycznym wymiarze naszej ojczyzny, Polski – o tym, że na przestrzeni wieków mieszkali tu ludzie wielu narodowości, wielu wyznań, wielu kultur. Przyjeżdżali i był to taki spokojny świat, w którym znajdowali swoje miejsce, w którym się osiedlali, w który wrastali, w którym – przynosząc swoją tradycję – wplatali się w tę istniejącą mieszankę kultur i razem tworzyli coś, co dzisiaj w ogromnym stopniu nazywamy kulturą polską.
Jest to taka kultura, która właśnie składa się z bardzo wielu różnych przyniesionych przez stulecia obyczajów, czasem obrzędów, elementów kultury we wszystkich jej aspektach – w języku, właśnie różnego rodzaju zwyczajach, w twórczości artystycznej i architektonicznej – w tych wielu elementach, o których dzisiaj mówimy, że są polskie. Stanowią one tę wielką składankę, na którą złożyły się dorobek i piękna spuścizna wielu kultur pozostawiona nam i stanowiąca dzisiaj – chcę to bardzo mocno podkreślić – nasz wspólny dorobek.
Dziękuję za tę obecność, bo dzięki niej pokazujemy także niezwykły ryt wspólnotowy współczesnej Polski; że są przedstawiciele tylu kościołów, wyznań – i tych większych, i mniejszych – ale każdy ma swoje miejsce na obszarze Rzeczypospolitej, a co najważniejsze – wszystkie chcą ze sobą współpracować, wszystkie ze sobą rozmawiają, tak jak chcą ze sobą współpracować i rozmawiają ze sobą ludzie. To nie są – co bardzo mocno chcę podkreślić – wspólnoty, w tym negatywnym sensie, zamknięte. Są to wspólnoty w tym pozytywnym sensie – otwarte. Otwarte na dialog, na coś, co chciałbym nazywać braterstwem, dobrym współistnieniem.
Oczywiście, ktoś patrząc głębiej, powie: „Ale mamy różnego rodzaju problemy, dyskusje, trudne tematy, do których często nawiązujemy, gdy dyskutujemy pomiędzy racjami różnego rodzaju grup narodowych żyjących w dzisiejszej Polsce, gdy rozmawiamy o problemach różnego rodzaju kościołów czy grup wyznaniowych, które współistnieją na obszarze dzisiejszej Polski”. Tak, oczywiście, że tak, bo to jest 1050 lat historii, na przestrzeni której ludzie do Polski przybywali, wyjeżdżali stąd – jak mówiłem przed chwilą – zostawiali swoje ślady, zostawiali coś, co dzisiaj w jakimś sensie jest ich świadectwem.
Były różne wydarzenia, czasem bardzo dramatyczne, takie jak prawie że zniknięcie z Polski wspólnoty żydowskiej w czasie II wojny światowej – Holokaust, którego ofiary już niedługo będziemy upamiętniali w niemieckim obozie koncentracyjnym i zagłady Auschwitz. Więc były różne bardzo trudne momenty. Ale one stanowią naszą historię. Oczywiście, z tych wszystkich najtrudniejszych momentów, z relacji pomiędzy współistniejącymi narodami, grupami etnicznymi i wyznaniami oraz problemami, które wtedy były i narastały, musimy wyciągać na dzisiaj wnioski.
Ale popatrzmy na dziś, na tę naszą wielką wspólnotę ludzi żyjących w Rzeczypospolitej, których umownie nazywam Polakami. Bo dla mnie Polakiem jest każdy, kto czuje się z tą ziemią związany sercem, każdy, kto uważa, że ta ziemia jest jego ojczyzną – czy jest on z pochodzenia Białorusinem, czy Ukraińcem, czy sam uważa się za Polaka z pochodzenia, czy Żyda, jest krwi żydowskiej i jest w stanie to stwierdzić, czy jakiejkolwiek innej. Jeżeli czuje się związany z tą ziemią, jeżeli mówi: „Ta polska ziemia jest moją ojczyzną” – dla mnie w tego słowa znaczeniu jest Polakiem.
Sądzę, że tak też myśleli ci, do których bardzo często wracam, gdy mówię o tych sprawach – ci, którzy bronili Polski przed nawałą sowiecką w 1920 roku, ci, którzy potem bronili przed nawałą niemiecką i sowiecką w 1939 roku i z bronią w ręku ginęli za Polskę przez wszystkie te lata. Oni wszyscy – myślę – ginęli dlatego, że uważali się za synów tej ziemi, a więc w gruncie rzeczy – w moim rozumieniu tego słowa – za Polaków. I na pewno nazywam ich i chcę ich nazywać swoimi rodakami.
Cieszę się, że jesteśmy tu dzisiaj, dając właśnie świadectwo wspólnoty; że przybywają Państwo do Pałacu Prezydenckiego na to nasze zaproszenie, na to nasze spotkanie, by pokazać wspólnotę i jedność. Bo gdy spotykam się z Państwem, gdy czasem udaje mi się Państwa odwiedzić, gdzie mieszkacie, gdzie macie także swoje miejsca kultu, swoje kościoły, widzę, że nie ma żadnych problemów w relacji – czy to na tle religijnym, czy właśnie narodowościowym. Wszyscy czujemy się jedną wspólnotą. W każdym miejscu – jako Prezydent Rzeczypospolitej – jestem przyjmowany miło, wśród moich rodaków. Bardzo za to dziękuję.
Ogromnie mnie cieszy, że w dzisiejszym trudnym świecie, gdzie właśnie jest tak wiele bardzo trudnych podziałów – także między narodami, między wspólnotami i religijnymi, i etnicznymi – u nas jest tak wiele dobra i pokoju pomiędzy ludźmi, którzy mieszkają obok siebie, pomiędzy sąsiadami. Że dzięki temu mieszkamy w tak spokojnym i pięknym kraju. Jest to dzisiaj nasz wielki dorobek – nie waham się tego powiedzieć – na tle świata i Europy. Bardzo za to dziękuję, bo nie mam żadnych wątpliwości, że jest w tym ogromna Państwa zasługa i ogromny Państwa przyczynek właśnie do tego, że taką, a nie inną społeczność dzisiaj w Polsce stanowimy.
Dziękuję za to także jako katolik, bo dla mnie są w tym wielka myśl i spuścizna Ojca Świętego Jana Pawła II, którego stulecie urodzin obchodzimy w tym roku, a który to rok – 2020 – został przez Sejm uznany, przyjęty, ogłoszony jako właśnie jego rok. To Jan Paweł II był wielkim zwolennikiem takiego dialogu, bo on po prostu w takim dialogu się wychował w swoich Wadowicach, mając przyjaciela, który był przecież wyznania mojżeszowego, był Żydem. I został jego przyjacielem do końca życia – byli przyjaciółmi do ostatnich chwil, mimo że przecież dzieliła ich ta różnica religii. A jednak ta różnica religii ich nie dzieliła, tylko właśnie powodowała, że byli braćmi. Więc to, co dla jednego jest różnicą, dla innego będzie łącznikiem – i cieszę się, że umiemy tak na to patrzeć.
Muszę Państwu na zakończenie opowiedzieć o moim własnym doświadczeniu, o którym być może niektórzy z Państwa już ode mnie słyszeli. Kiedyś dawno, przed laty, gdy byłem w Holandii, chciałem skorzystać w niedzielę z nabożeństwa, z możliwości pomodlenia się, udania się do kościoła. Nie było go nigdzie w pobliżu, nie miałem możliwości skorzystania z nabożeństwa katolickiego. Ale był w tym mieście zbór, była wspólnota protestancka. Po prostu tam poszedłem – na takiej zasadzie, na jakiej mówiła mi moja religia i to, w czym mnie wychowano: pamiętaj, aby dzień święty święcić.
Pomyślałem sobie, że przecież jest jeden Pan Bóg – jeden dla nas wszystkich. Mam obowiązek poświęcić czas Panu Bogu, więc – gdziekolwiek pójdę, do jakiejkolwiek wspólnoty ludzi wierzących, którzy przychodzą poświęcić czas Bogu w tym właśnie dniu – to będę przez tę chwilę częścią ich wspólnoty i przecież na pewno nie będą mieli mi za złe, że przyszedłem, chociaż jestem innego wyznania. Tak też było. Dziwiła się tylko moja przyjaciółka – Holenderka – która deklarowała się jako osoba niewierząca. Ale ci, z którymi spotkałem się – Holendrzy, którzy tam mnie przywitali, w swojej wspólnocie protestanckiej – wcale się nie dziwili, przyjęli mnie bardzo miło.
Cieszę się, że my, w Polsce, stanowimy taką właśnie wspólnotę ludzi wierzących – otwartych na siebie nawzajem, serdecznie do siebie nastawionych, którzy buduję Polskę właśnie w najlepszym tego słowa znaczeniu. Ogromnie Państwu za to dziękuję.
I na ten 2020 rok – właśnie rok św. Jana Pawła II – chciałem Państwu życzyć wszelkiej pomyślności. Żeby nadal udawało nam się budować taką naszą polską wspólnotę. Ona ma swoje problemy, ma niestety podziały – przede wszystkim polityczne, nad którymi często tak bardzo bolejemy – ale cieszę się, że właśnie w tej warstwie ludzi wierzących, w warstwie wartości potrafimy mówić wspólnym głosem, mimo różnic potrafimy szukać tego, co nas łączy, a nie tego, co nas dzieli. Właśnie to potrafimy wskazywać jako to, co dla nas ważne, istotne. Myślę, że jest to nasza wspólna wielka wartość, za której kultywowanie, wspieranie i budowanie jestem Państwu jeszcze raz ogromnie wdzięczny, życząc udanego i spokojnego 2020 roku dla nas wszystkich, a przede wszystkim dla naszej ojczyzny – dla Rzeczypospolitej.
Dziękuję.