- Context
- Duda addressed the Visegrad Group heads of state summit in Łańcut, Poland on October 14, 2016, during Poland's presidency of the group.
- Main themes
- Visegrad Group cooperation, European unity, Central European identity, Euro-Atlantic integration, regional security, role of V4 in the EU, 25th anniversary of V4, youth and future generations, geopolitical challenges, cultural values and traditions, NATO membership, east-west disparities
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,410
- Sentences
- 64
- Readability
- 29
- Grade
- 14.6
- Syntax
- 2.85
- Vocabulary
- 2.31
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other64 sentences in 22 paragraphs
Honorable Presidents, Ladies and Gentlemen!
I sincerely thank Your Excellencies for being present at the summit of the heads of state of the Visegrad Group, which I have the honor of hosting here in Poland, during the Polish presidency of the group, in the beautiful castle in Łańcut in the Subcarpathian region. But before I officially begin our meeting, I would like to ask you to rise, and I would like us to honor with a moment of silence the memory of President Michal Kovač, whom we bid farewell to yesterday in Bratislava, who was the first president of Slovakia after 1989.
Thank you very much! All the more so because President Michal Kovač represented Slovakia among the presidents of the Visegrad Group 20 years ago. It was from 1993 to 1998 when he held the office of President of Slovakia. I am very grateful that we could honor his memory together.
We are gathered here, Presidents, to discuss matters of common concern, particularly to consider how to increase our role and significance in the European Union. At the same time, we remember that this year we also celebrate the 25th anniversary of cooperation within the Visegrad Group. I believe that above all, this 25th anniversary is a good opportunity to summarize our achievements so far, as well as to identify the issues and areas of cooperation that require our particular attention in the current European situation, in the current security situation, and in the current situation of our societies, primarily within the European Union, but also in this geopolitical world. Dynamic development, greater security, and awareness of our role within the Euro-Atlantic community – these are the issues that, in my opinion, require not only our reflection but also our active engagement.
When 25 years ago the leaders of our countries began Visegrad cooperation, their primary goal was the integration of our states and nations with Euro-Atlantic structures. This goal has been achieved. Today, we are all members of the European Union and the North Atlantic Alliance. The experience of this common path to the EU and NATO has shown that together we can always achieve more. This is, in my conviction, the fundamental message that flows from the 25-year history of cooperation among our countries within the Visegrad Group.
For it is the common will of our states and nations to join the Euro-Atlantic space of security and prosperity that has allowed for a fundamental change in the geopolitical landscape of our region. The very real threat at the beginning of the 1990s of our countries getting stuck in a "gray" security zone, between the western and eastern parts of our continent, has given way to the realization of our national ambitions, both at the political level and at the economic, social, and cultural levels. And it must be said that without the Visegrad Group, which built the credibility of Central Europe in the eyes of our Western allies, the change in our strategic position would have been decidedly more difficult.
In starting our cooperation in the early 1990s, we created a community of aspirations and adaptations together. The aim of our actions was primarily to eliminate the disparities along the east-west line, to build strong and modern economies, and to catch up with the developed countries of Western Europe.
I am convinced that today, as members of the European Union and NATO, we also constitute a community of affirmation and activation: a community affirming our cultural identity, our values and traditions, and a community activating our political, economic, and social potential to increase the role of our countries in European structures.
Honorable Presidents!
Our unity – the unity of the Visegrad countries – is very much needed today. Europe is facing a series of challenges, the most serious of which is perhaps the prospect of increasing divisions. Yes, we want to pursue our national goals and aspirations, but we want to do so in a united, common Europe. We do not want a Union of better and worse countries, stronger and weaker ones. That is why the Visegrad Group must today be an active and determined advocate for European unity.
Excellencies!
The program of this year's summit of the heads of state of the Visegrad Group clearly shows how great the diversity of topics is that we can – and should – discuss together. As presidents of the V4 countries, we have the privilege of addressing not only current issues that occupy the front pages of newspapers but, above all, focusing our attention on long-term issues that define the role and position of our countries in the perspective of several, and perhaps even dozens of years. Such issues are precisely those that will be the subject of the subsequent sessions of our meetings and discussions during this Visegrad Group summit.
The first of these, which I will soon officially open, is dedicated to the situation of young generations in Central Europe, in our countries. The dynamic development of our region within the EU requires a significant improvement in the prospects for young Czechs, Hungarians, Slovaks, and of course my fellow Poles. Primarily in terms of earnings, but also in terms of development opportunities. This is therefore a discussion not only about the labor market and state support for families but also about the innovative economy, scientific research, education, as well as sports and tourism. A significant role in this debate is played by the issue of support for so-called start-ups, innovative companies often created by young people, which raise the level of development of local economies at a low cost.
We must stop the wave of emigration that affects our societies, which is taking away so many talented and creative young people. We must do everything to create for them the prospect of dignified and attractive development in their own homelands. The realization of this task is today of fundamental importance for increasing the role of our countries in Europe.
The second session is dedicated to the issue of the cultural identity of the European community. In an era of serious axiological decisions being made at the EU level, which so often provoke controversy and tensions at the national level, it is necessary today to ask the question: what is the Europe we want to belong to and defend? What lies at the foundation of European identity and determines its particular character? It is also a matter of recalling the foundations of European civilization, the preservation of which is crucial for the successful development of the European community.
The issue of culture and identity also encompasses the question of the historical image of our countries, which we must constantly nurture. I am therefore very pleased that we will have the opportunity to visit together the Museum of Poles Saving Jews named after the Ulma Family in Markowa, at the opening of which I had the honor to participate this year. And I will proudly show you this incredibly moving, yet beautiful and modern institution.
Finally, the third session will be dedicated to the energy security of our countries. I would like to view this issue as particularly aligning our perspectives and positions – after all, it concerns the security of the Central European region as a whole. Our priority in this regard should be to carry out real diversification of energy supply sources to ensure the stable development of our economies, but above all, the sense of security of our citizens. Thus, the question arises as to how to effectively deepen this process and which tools we should use in this regard. This is precisely what we will discuss.
Excellencies! Presidents!
Against the backdrop of these three areas of reflection, a discussion is being held on the position and significance of our region in the Euro-Atlantic community. We are an essential part of it, both in the dimension of the European Union and NATO. We want to cooperate and develop for the benefit of this community while also realizing our national goals and aspirations. We will also have the opportunity to discuss this during this Summit.
Honorable Presidents!
Once again, I sincerely thank you for coming to Poland, to the Subcarpathian region. I am very grateful for your presence here in Łańcut. I wish us all fruitful discussions. I hereby open the first session of the Visegrad Group Presidents' Summit, dedicated to the strategic challenges of policy for young generations in our countries.
Thank you very much!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Prezydenci, Szanowni Państwo!
Serdecznie dziękuję za obecność Ekscelencji na szczycie głów państw Grupy Wyszehradzkiej, którego mam zaszczyt być gospodarzem tutaj w Polsce, w czasie polskiej prezydencji w grupie, na ziemi podkarpackiej w pięknym zamku w Łańcucie. Ale zanim rozpocznę oficjalnie to nasze spotkanie, wygłoszę swoje tradycyjne powitalne wystąpienie rozpoczynające Szczyt Prezydentów Grupy Wyszehradzkiej, chciałbym Panów prosić o powstanie i chciałbym, żebyśmy uczcili minutą ciszy pamięć pana prezydenta Michala Kovača, którego pożegnaliśmy wczoraj w Bratysławie, który był pierwszym po 1989 roku prezydentem Słowacji.
Bardzo dziękuję! Tym bardziej, że pan prezydent Michal Kovač reprezentował Słowację wśród prezydentów Grupy Wyszehradzkiej 20 lat temu. To było w latach 1993-1998, kiedy sprawował urząd prezydenta Słowacji. Bardzo dziękuję za to, że mogliśmy uczcić jego pamięć razem.
Spotykamy się tu, Panowie Prezydenci, po to, aby rozmawiać o wspólnych dla nas sprawach , szczególnie zaś – by zastanowić się, jak zwiększyć naszą rolę i znaczenie w Unii Europejskiej. Jednocześnie pamiętamy, że w tym roku obchodzimy też 25-lecie współpracy w ramach Grupy Wyszehradzkiej. Myślę, że przede wszystkim to 25-lecie to dobra okazja do tego, by podsumować dotychczasowe osiągnięcia, a także, aby wskazać te zagadnienia i obszary współpracy, które wymagają naszego szczególnego zainteresowania w obecnej sytuacji europejskiej, w obecnej sytuacji bezpieczeństwa, w obecnej sytuacji także i naszych społeczeństw, przede wszystkim w ramach Unii Europejskiej, ale także i w tym świecie geopolitycznym. Dynamiczny rozwój, większe bezpieczeństwo i świadomość naszej roli w ramach wspólnoty euroatlantyckiej – oto kwestie, które w mojej ocenie wymagają nie tylko naszej refleksji, ale także i aktywnego zaangażowania.
Kiedy 25 lat temu przywódcy naszych krajów rozpoczynali współpracę wyszehradzką, ich zasadniczym celem była integracja naszych państw i narodów ze strukturami euroatlantyckimi. Ten cel udało się osiągnąć. Dziś wszyscy jesteśmy członkami Unii Europejskiej i Sojuszu Północnoatlantyckiego. Doświadczenie tej wspólnej drogi do UE i NATO pokazało, że razem zawsze możemy więcej. Jest to w moim przekonaniu podstawowe przesłanie , które płynie z 25-letniej historii współpracy naszych państwa w ramach Grupy Wyszehradzkiej.
To bowiem wspólna wola dołączenia przez nasze państwa i narody do euroatlantyckiej przestrzeni bezpieczeństwa i dobrobytu pozwoliła na fundamentalną zmianę w układzie geopolitycznym naszego regionu. Tak realne na początku lat 90. zagrożenie utknięcia naszych państw w „szarej” strefie bezpieczeństwa, pomiędzy zachodnią i wschodnią częścią naszego kontynentu, ustąpiło miejsca realizacji naszych narodowych ambicji, zarówno tych na poziomie politycznym, jak i tych na poziomie gospodarczym, społecznym i kulturalnym. I trzeba powiedzieć, że bez Grupy Wyszehradzkiej, która budowała wiarygodność Europy Środkowej w oczach zachodnich sojuszników, zmiana naszego strategicznego położenia byłaby zdecydowanie trudniejsza.
Rozpoczynając naszą współpracę na początku lat 90. tworzyliśmy razem wspólnotę aspiracji i adaptacji. Celem naszych działań było przede wszystkim przecież zniwelowanie dysproporcji na linii wschód-zachód, zbudowanie silnych i nowoczesnych gospodarek oraz dogonienie rozwiniętych państw Europy Zachodniej.
Jestem przekonany, że dzisiaj, jako członkowie Unii Europejskiej oraz NATO, stanowimy również wspólnotę afirmacji i aktywizacji: wspólnotę afirmacji naszej tożsamości kulturowej, naszych wartości i tradycji oraz wspólnotę aktywizacji naszego potencjału politycznego, gospodarczego i społecznego na rzecz zwiększenia roli naszych państw w strukturach europejskich.
Szanowni Panowie Prezydenci!
Nasza jedność – jedność krajów Grupy Wyszehradzkiej – jest dziś bardzo potrzebna. Europa stoi bowiem przed szeregiem wyzwań, z których chyba najpoważniejszym jest perspektywa wzmagających się podziałów. Tak, chcemy realizować nasze narodowe cele i aspiracje, chcemy jednak czynić to we wspólnej, zjednoczonej Europie. Nie chcemy Unii krajów lepszych i gorszych, silniejszych i słabszych. Właśnie dlatego Grupa Wyszehradzka musi być dziś aktywnym i zdeterminowanym rzecznikiem jedności europejskiej.
Ekscelencje!
Program tegorocznego szczytu głów państw Grupy Wyszehradzkiej pokazuje wyraźnie , jak wielka jest różnorodność tematów, na które możemy – i powinniśmy – ze sobą rozmawiać . Jako prezydenci krajów V4 mamy ten przywilej, by podejmować nie tylko bieżące kwestie, które zajmują miejsca pierwszych stron gazet, ale przede wszystkim koncentrować naszą uwagę na zagadnieniach o znaczeniu długofalowym ,definiującym rolę i pozycję naszych krajów w perspektywie kilkunastu, a być może nawet kilkudziesięciu lat. Do takich zagadnień należą właśnie tematy, którym poświęcone są kolejne sesje naszych spotkań i rozmów podczas tego szczytu Grupy Wyszehradzkiej.
Pierwsza z nich , którą za chwilę przyjdzie mi oficjalnie otworzyć, poświęcona jest sytuacji młodych pokoleń w Europie Środkowej, w naszych krajach . Dynamiczny rozwój naszego regionu w ramach UE wymaga zdecydowanej poprawy perspektyw młodych Czechów, Węgrów, Słowaków i oczywiście moich rodaków Polaków. Przede wszystkim tej zarobkowej, ale również w zakresie możliwości rozwojowych. To zatem dyskusja nie tylko o rynku pracy oraz wsparciu państwa dla rodzin , lecz również o innowacyjnej gospodarce , badaniach naukowych , edukacji , a także sporcie, o turystyce . Dużą rolę w tej debacie zachowuje kwestia wsparcia dla tzw. start-upów , innowacyjnych firm tworzonych często przez młodych ludzi, które niewielkim kosztem podnoszą poziom rozwoju rodzimych gospodarek.
Musimy powstrzymać falę emigracji, która dotyka nasze społeczeństwa, która porywa do wyjazdu tak wielu zdolnych i kreatywnych młodych ludzi. Musimy zrobić wszystko, by stworzyć im perspektywę godnego i atrakcyjnego rozwoju w ich własnych ojczyznach. Realizacja tego zadania ma dziś podstawowe znaczenie dla wzrostu roli naszych państw w Europie.
Druga sesja poświęcona jest kwestii tożsamości kulturowej wspólnoty europejskiej. W dobie poważnych rozstrzygnięć aksjologicznych, dokonywanych na poziomie UE, a tak często wywołujących kontrowersje i napięcia na poziomie narodowym, konieczne jest dziś postawienie pytania: czym jest Europa, do której chcemy należeć i której chcemy bronić. Co leży u podstaw tożsamości europejskiej i decyduje o jej szczególnym charakterze. To zarazem kwestia przypomnienia fundamentów cywilizacji europejskiej , których zachowanie ma decydujące znaczenie dla pomyślnego rozwoju europejskiej wspólnoty.
Zagadnienie kultury i tożsamości mieści w sobie również kwestię wizerunku historycznego naszych państw, który musimy nieustannie pielęgnować. Bardzo się zatem cieszę, że będziemy mieli okazję wspólnie odwiedzić Muzeum Polaków Ratujących Żydów im. Rodziny Ulmów w Markowej, w otwarciu którego miałem zaszczyt w tym roku uczestniczyć. I z dumą pokażę dziś Panom tę niezwykle poruszającą, ale zarazem piękną i nowoczesną placówkę.
Wreszcie sesja trzecia poświęcona będzie bezpieczeństwu energetycznemu naszych państw. Chciałbym postrzegać tę kwestię jako szczególnie zbliżającą nasze perspektywy i stanowiska – chodzi przecież o bezpieczeństwo regionu Europy Środkowej jako całości. Naszym priorytetem w tym zakresie powinno być przeprowadzenie realnej dywersyfikacji dostaw nośników energii tak, by zapewnić stabilny rozwój naszych gospodarek, ale przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa naszych obywateli. Staje więc przed nami pytanie, jak ten proces skutecznie pogłębiać i z których narzędzi powinniśmy przy tym korzystać. O tym właśnie będziemy rozmawiać.
Ekscelencje! Panowie Prezydenci!
Na tle tych trzech powyższych obszarów refleksji prowadzona jest dyskusja na temat pozycji i znaczenia naszego regionu we wspólnocie euroatlantyckiej. Jesteśmy jej istotną częścią, zarówno w wymiarze Unii Europejskiej, jak i NATO. Chcemy współpracować i rozwijać się z korzyścią i pożytkiem dla tej wspólnoty, realizując przy tym także nasze narodowe cele i aspiracje. Również i o tym będziemy mieli okazję porozmawiać podczas niniejszego Szczytu.
Szanowni Panowie Prezydenci!
Raz jeszcze serdecznie dziękuję za przybycie do Polski, na Podkarpacie. Bardzo serdecznie dziękuję za tę obecność tutaj w Łańcucie. Chciałbym życzyć nam wszystkim owocnej dyskusji. Otwieram tym samym I sesję Szczytu Prezydentów Grupy Wyszehradzkiej, poświęconąstrategicznym wyzwaniom polityki na rzecz młodych pokoleń w naszych krajach.
Dziękuję bardzo!
