The speech of the president during the ceremonial session of the city council in Stary Sącz.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremonial session of the Stary Sącz city council on 29 October 2016, upon receiving honorary citizenship and presenting the city's consecrated banner.
- Main themes
- Honorary citizenship of Stary Sącz, personal and family ties to Stary Sącz, St. Kinga and the city's history, 1050 years of Polish Christianity, consecration of the city banner, local identity and pride, Polish Catholic tradition, childhood memories
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,460
- Sentences
- 71
- Readability
- 63
- Grade
- 9.2
- Syntax
- 2.94
- Vocabulary
- 2.43
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other71 sentences in 16 paragraphs
Mr. Mayor, Host of the City of Stary Sącz,
Mr. Minister,
Esteemed Members of Parliament,
Dear Senator,
Esteemed Senators,
Dear President of Nowy Sącz,
Esteemed Members of the City Council,
Esteemed Commanders,
All Distinguished Guests Gathered Here!
I must say that it is difficult for me to deliver this speech, as this moment is particularly emotional for me. As was mentioned at the beginning, indeed the two rows here in the front are my closest ones, my family. My parents, next to my wife of course, my aunts, my uncle, my uncles, my cousins, among my aunts my godmother, my father's sister, the spouses of my cousins. In the Chancellery of the President, we call this a domestic visit. Here, it is a truly exceptional domestic visit. I am very grateful that at this beautiful ceremony, alongside my closest ones, there are indeed you, Ministers, Senators, Your Eminence, Your Excellency Bishop, the clergy of Stary Sącz is represented, there are so many people I know, whom I respect immensely, and there are so many distinguished guests.
The first part of the ceremony was very significant for me, because St. Kinga is Stary Sącz. After all, the first document about Stary Sącz from 1257 is a grant for his wife made by Prince Bolesław the Shy. It is from Kinga that the written history of Stary Sącz essentially begins. Settlements existed here much earlier, but this written history of Stary Sącz, which becomes a town in the middle of the next century, is the history of St. Kinga. So, it is a history based on the great value that was, first of all, the Polish state, and secondly, Christianity, the Catholic faith, the monastery that St. Kinga founded in Stary Sącz, where she later ended her life and remained. Thus, a great tradition, precisely inscribed in 1050 years of Polish Christianity.
This great tradition is still carefully preserved, not only in the convent of the Poor Clares in the form of the relics of St. Kinga, in the form of the immense tradition that exists there, in the form of the power of prayer that exists there, and the spirit. It is also present in the residents of Stary Sącz. And it always has been. That is why I am, first of all, so incredibly happy and proud that Stary Sącz, which is my hometown next to Kraków, I treat it that way, although I was born in Kraków, but Stary Sącz is also my hometown. I have always emphasized this, because I feel that Stary Sącz has accepted St. Kinga as its patroness and that she has found herself on the city’s banner. And that amidst all this, I have been honored in such an extraordinary way that I could present this banner today, consecrated, to Mr. Mayor, to hand it over to the authorities of Stary Sącz, and that from now on, at all municipal and state ceremonies, it will be present, and will be a sign of my city. This is an extraordinary reason for pride for me.
Moreover, I have received another extraordinary honor today. Namely, I have always considered myself, in a certain sense, a citizen of Stary Sącz. I am glad that Stary Sącz has recognized me today as a son is recognized. I thank you all for this great honor, but primarily as a son of Stary Sącz, but at the same time, as a politician, you know this, I wanted to sincerely thank you. I wanted to sincerely thank you from the bottom of my heart for the fact that the city council made this decision unanimously; I am immensely grateful to you for that.
You, just like me, know perfectly well that politics is difficult. Thank you for this great gesture. Ladies and gentlemen, what Mr. Mayor said is absolutely true; I feel largely shaped in Stary Sącz or by Stary Sącz in a very significant sense of the word. Of course, I was shaped by my parents, who raised me, my mother with her family tradition and my father with his family tradition, but to a large extent, it was also the influence of my grandparents, to whom I actually came every summer, practically since I can remember, until I was 12 years old, for 2 months. When I was not yet in school, it was even 3 months. And during those two or three months a year, I was constantly, without interruption, in Stary Sącz; I simply lived here. I will not recount all the stories that happened.
But I must tell you, just for fun, that once my family, my grandparents, my father grew up in Podgórze, but then they moved; my father was already in Kraków when they moved to Braterstwa Ludów. I, of course, never considered myself a Podgórze resident, but once, during some childhood adventures with the boys, we ended up in Podgórze during some antics. An older lady, as I thought at the time, please remember that I was 9 years old, looked at me and, although I thought I was anonymous in Stary Sącz, to be perfectly clear, she said: “And you are Dudziok?” I was always convinced that I did not resemble my father. I said yes. “Are you Janka or Antka?” I said I was Janka. “Oh, so you are from Kraków.” That was it; then my aunts even told me the name of that lady based on the description, but I do not remember it anymore. However, I wanted to say this: Stary Sącz shaped me through a few such elements that are here, and which you probably do not even notice in your daily life, because you are here all the time. It is the ethos of a person that was always, above all, in my grandfather. I think my father inherited it from him, but it was in my grandfather, a great respect for every person regardless of what work they did. My grandfather was a furrier; he was not a highly educated man, but he had great respect for every person, regardless of what happened to that person. Whether it was a lawyer, another professor who came to him to have a fur coat cleaned or dyed, or a regular person who brought him rabbit skins to be tanned, or someone who was lost in life, who got drunk and had a bad day. My grandfather always spoke of each of these people with respect. That was a great gift he passed on to me. A great one.
And the second thing, which I think is characteristic of Stary Sącz, and always has been, because I want to emphasize this with all my might, there is a trend lately, but here in Stary Sącz, it has been this way for as long as I can remember, and I remember for a long time. The cemetery of soldiers from World War I has always been very nice. There is not a single Polish grave there; no one from Stary Sącz lies there, and this cemetery has always been well maintained. You know what that testifies to? To great culture; it testifies to great culture. Then, after many years, after decades, since I remember that cemetery, which has always looked like it does today. Of course, the Austrian government provided money, they started to renovate these cemeteries in the area of the Gorlice Battle, in the mountains, etc., but this cemetery, here in Stary Sącz, where there are graves, on which it is most often written that they are unknown soldiers. Three Russian soldiers, eight Austrian soldiers, after all, such inscriptions are there; there are no names, a few are, but most are not. The cemetery has always been well maintained; it simply testifies to culture and humanity; it is here in Stary Sącz. And I have this deep feeling that somewhere within me, thanks to this upbringing, thanks to the fact that I soaked this in, I have probably carried it within me; at least that is what it seems to me. If I can be grateful to Stary Sącz for something, and why I always speak of Stary Sącz whenever there is an opportunity to refer to it, I say with pride that I spent a lot of time in my childhood in Stary Sącz, because I love Stary Sącz, I am immensely grateful to it precisely for this gift, because it was a gift; for this gift, I am immensely grateful. Therefore, this honorary citizenship of Stary Sącz, which, as I said, I treat as a kind of recognition as a son by Stary Sącz, is very dear to me. It is truly a great honor and a tremendous personal pleasure for me. Thank you for that!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Panie Burmistrzu, Gospodarzu Miasta Gminy Stary Sącz,
Panie Ministrze,
Szanowni Państwo Posłowie,
Szanowny Panie Senatorze,
Szanowni Panowie Senatorowie,
Szanowny Panie Prezydencie Nowego Sącza,
Szanowni Państwo Radni Rady Miejskiej,
Szanowni Panowie Komendanci,
Wszyscy Dostojni Zgromadzeni Goście!
Muszę powiedzieć, że trudno mi jest wygłosić to wystąpienie, bo chwila jest dla mnie wyjątkowo wzruszająca. Tak jak powiedziano na wstępie, rzeczywiście dwa rzędy tutaj z przodu to są moi najbliżsi, moja rodzina. Moi rodzice, obok żony mojej oczywiście, moje ciocie, mój stryj, moi wujkowie, moi kuzyni, wśród moich cioć moja matka chrzestna, siostra mojego taty, małżonkowie moich kuzynek i moich kuzynów. W Kancelarii Prezydenta nazywamy to wizytą krajową. Tu zupełnie wyjątkowa wizyty krajowa. Bardzo dziękuję, że na tej pięknej uroczystości obok moich najbliższych są właśnie Państwo Ministrowie, Panowie Senatorowie, jest Eminencja, Ekscelencja ksiądz biskup, jest reprezentowane duchowieństwo starosądeckie, jest tak wiele osób znanych mi, których niezwykle szanuje, jest tylu dostojnych gości.
Ta pierwsza część uroczystości była dla mnie bardzo znamienna, bo św. Kinga to Stary Sącz. Bo przecież pierwszy dokument o Starym Sączu 1257 rok to jest nadanie dla swojej żony, jakie uczynił książę Bolesław Wstydliwy. Od Kingi w zasadzie zaczyna się ta pisana historia Starego Sącza. Osady, były tutaj znacznie wcześniej, ale ta historia pisana Starego Sącza, który staje się miastem w połowie następnego wieku, to jest historia św. Kingi. A więc to jest historia oparta na wielkiej wartości, jaką było po pierwsze polskie państwo, po drugie chrześcijaństwo, wiara katolicka, klasztor, który w Starym Sączu założyła św. Kinga i w którym zakończyła potem swoje życie i została. A więc ogromna wielka tradycja, dokładnie wpisana w 1050 lat polskiego chrześcijaństwa.
To wielka tradycja cały czas pieczołowicie przechowywana, nie tylko w klasztorze klarysek w postaci relikwii św. Kingi , w postaci tradycji ogromnej, która tam jest, w postaci siły modlitwy, która tam jest, i ducha. Ona jest także w mieszkańcach Starego Sącza. I zawsze była. Dlatego jestem, po pierwsze tak niezwykle szczęśliwy i dumny z tego, że Stary Sącz, który jest moim rodzinnym miastem obok Krakowa, ja tak to traktuję, choć urodziłem się w Krakowie, ale Stary Sącz też jest moim rodzinnym miastem. Zawsze to podkreślałem, bo tak to czuję, że Stary Sącz przyjął św. Kingę jako swoją patronkę i że znalazła się ona na sztandarze miasta. I że przy tym wszystkim spotkał mnie tak niebywały zaszczyt, że mogłem ten sztandar dziś poświęcony wręczyć Panu Burmistrzowi, przekazać go władzom Starego Sącza i że od tej pory przy wszystkich uroczystościach miejskich i państwowych on będzie obecny, i będzie znakiem mojego miasta. To dla mnie niezwykły powód do dumy.
A poza tym spotkał mnie dzisiaj jeszcze drugi niebywały zaszczyt. A mianowicie ja zawsze uważałem się w pewnym sensie za obywatela Starego Sącza. Cieszę się, że Stary Sącz mnie dzisiaj uznał tak jak uznaje się syna. Bardzo dziękuję Państwu za ten wielki zaszczyt, ale przede wszystkim jako syn Starego Sącza, ale jednocześnie przecież polityk, Państwo to wiecie, chciałem bardzo serdecznie podziękować. Chciałem Państwu bardzo serdecznie z całego serca podziękować za to, że tę decyzję rada miasta podjęła jednogłośnie, ogromnie jestem Państwu za to wdzięczny.
Państwo tak samo jak ja doskonale wiecie, że polityka jest trudna. Dziękuję za ten wielki gest. Proszę Państwa, to co Pan Burmistrz powiedział jest absolutną prawdą, ja się czuję w dużym stopniu ukształtowany w Starym Sączu czy przez Stary Sącz w bardzo dużym tego słowa znaczeniu. Oczywiście ukształtowali mnie moi rodzice, którzy mnie wychowywali, moja mama ze swoją rodzinną tradycją i mój tata ze swoją rodzinna tradycją, ale w dużym stopniu był to też wpływ moich dziadków, do których faktycznie w każde wakacje, właściwie odkąd pamiętam, aż do 12 roku życia przyjeżdżałem na 2 miesiące. Kiedy nie chodziłem jeszcze do szkoły to były jeszcze 3 miesiące. I przez te dwa, trzy miesiące w roku byłem cały czas, bez przerwy w Starym Sączu, po prostu tutaj mieszkałem. Nie będę tutaj opowiadał o wszystkich historiach, które się zdarzyły.
Ale muszę Państwu tak dla zabawy opowiedzieć, że kiedyś też moja rodzina, moi dziadkowie, mój tata się wychował na Podgórzu, ale potem przenieśli się, już tata był w Krakowie, kiedy się przenieśli na Braterstwa Ludów. Ja oczywiście nigdy się za Podgórzaka się nie uważałem, ale kiedyś tam przy okazji jakiś harców dziecięcych z chłopakami gdzieś tam na to Podgórze zawinęliśmy przy okazji jakiś wygłupów. Jakaś pani starsza, tak mi się wtedy wydawało, proszę pamiętać, że miałem 9 lat, patrzy tak na mnie, choć myślałem, że jestem anonimowy w Starym Sączu, żeby była pełna jasność, i mówi: „A Ty Dudziok jesteś?” Ja byłem zawsze przekonany, że nie jestem podobny do mojego taty. Ja mówię tak. „A Ty jesteś Janka czy Antka?”. Ja mówię, że Janka. „A to Ty z Krakowa”. Tak było, potem ciocie mi powiedziały nawet po charakterystyce jak ta pani się nazywa, ale ja już nie pamiętam tego. Natomiast ja chciałem powiedzieć tak: Stary Sącz mnie ukształtował, przez parę takich elementów, które tu są, a których Państwo pewnie nawet nie dostrzegacie w swoim codziennym życiu, przez to, że tutaj jesteście cały czas. To etos człowieka, który był zawsze przede wszystkim w moim dziadku. Myślę, że po nim to przejął mój tata, ale on był w moim dziadku, wielkiego szacunku do każdego człowieka niezależnie od tego jaką pracę wykonywał. Mój dziadek był kuśnierzem, nie był człowiekiem wysoko wykształconym, ale miał wielki szacunek do każdego człowieka, niezależnie od tego co się z tym człowiekiem działo. Czy to był pan mecenas, inny profesor, który przyjeżdżał do niego, żeby oddać kożuch do czyszczenia, czy do farbienia, czy to był zwykły człowiek, który przyniósł mu skórki królika do wyprawienia, czy to był jakiś człowiek, który zagubiony w życiu, gdzieś tam się upił i miał gorszy dzień. Dziadek o każdym z tych ludzi zawsze mówił z szacunkiem. To był wielki dar, który mi przekazał. Wielki.
I druga rzecz, która myślę, że jest charakterystyczna dla Starego Sącza, i zawsze była, bo to z całą mocą chcę podkreślić, ostatnio jest moda, ale tu jest to w Starym Sączu odkąd ja pamiętam, proszę Państwa, a pamiętam długo. Cmentarz żołnierzy z I wojny światowej był zawsze bardzo ładny. Tam nie ma ani jednego polskiego grobu, tam nie leży nikt ze Starego Sącza, a ten cmentarz był zawsze zadbany. Wiecie Państwo o czym to świadczy? O wielkiej kulturze, to świadczy o wielkiej kulturze. Potem po wielu latach, po dziesięcioleciach, odkąd ja pamiętam tamten cmentarz, który zawsze wyglądał tak jak dzisiaj. Oczywiście rząd Austrii dał pieniądze, zaczęto odnawiać te cmentarze w rejonie Bitwy Gorlickiej, po górach, itd., ale ten cmentarz, tutaj w Starym Sączu, na którym są groby, na których najczęściej jest napisane, że to są żołnierze nieznani. Trzech rosyjskich żołnierzy, ośmiu austriackich żołnierzy, przecież takie tam są napisy, nie ma tam nazwisk, kilka jest, ale większości nie ma. Cmentarz zawsze był zadbany, to świadczy po prostu o kulturze i o człowieczeństwie, ono tutaj jest w Starym Sączu. I mam to głębokie poczucie, że gdzieś w sobie, dzięki temu wychowaniu, dzięki temu, że tym nasiąkałem, gdzieś w sobie to chyba wyniosłem, tak mi się wydaje przynajmniej. Jeśli mogę być Staremu Sączowi za coś wdzięczny, i dlaczego mówię o Starym Sączu zawsze, kiedy jest taka okazja, żeby nawiązać, tak ja mówię z dumą, że wiele czasu w swoim dzieciństwie spędziłem w Starym Sączu, bo ja kocham Stary Sącz, to jestem mu ogromnie wdzięczny właśnie za ten dar, bo to był dar, za ten dar jestem ogromnie wdzięczny. Dlatego to honorowe obywatelstwo Starego Sącza, które tak jak powiedziałem, traktuję jako swoiste uznanie za syna przez Stary Sącz jest mi tak ogromnie drogie. To dla mnie naprawdę wielki zaszczyt i ogromna przyjemność osobista. Dziękuję za to!