The speech of the President of the Republic of Poland at Westerplatte.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a commemoration ceremony at Westerplatte, Gdańsk, on September 1, 2022, marking the 83rd anniversary of the German attack on Poland that began World War II.
- Main themes
- World War II commemoration, defense of Westerplatte, Polish heroism and sacrifice, German and Soviet aggression against Poland, September 1 anniversary, Polish soldiers' resilience, national memory and tribute, identification of fallen defenders, Institute of National Remembrance, sovereignty and independence of Poland
- Duration
- ~20 min
- Words
- 2,395
- Sentences
- 101
- Readability
- 50
- Grade
- 12.0
- Syntax
- 3.18
- Vocabulary
- 2.30
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other101 sentences in 34 paragraphs
Honorable Combatants, Esteemed Marshals, Distinguished Deputy Prime Ministers, Ladies and Gentlemen Ministers, Ladies and Gentlemen Members of Parliament, Senators, Representatives of Regional Authorities, Representatives of the Authorities of Gdańsk and the Tri-City, Esteemed Generals, Ladies and Gentlemen Commanders, Ladies and Gentlemen Officers, Soldiers, Scouts, Representatives of Patriotic Organizations, All Distinguished Guests, Excellencies, Bishops, Representatives of the Clergy, All Highly Esteemed Guests!
Once again, for decades, on the morning of September 1, we gather here at Westerplatte. We, Poles, and our guests. Very often, especially in recent years, also from distant corners of the world. We meet to remember, to commemorate, to pay tribute to the murdered and fallen, and also to once again warn the world never to let what was the most terrible catastrophe of the 20th century – World War II, 83 years ago – happen again.
It was precisely on the morning of September 1 that Germany, engulfed by Hitler's Nazi ideology in agreement with its then ally, the Soviet Union, consumed by communist ideology, began World War II by attacking – without any warning, without declaring war – Poland, the reborn Polish state of 1918, which at that time had barely 21 years of its renewed independent, sovereign existence.
Yes, it was absolutely one of the most terrible tragedies in our history. Not only because it took away our freedom, not only because it took away our state, for after the Soviet attack on Poland and after the handshake between Soviet and German soldiers, the Polish state disappeared from the map of Europe, for the unfortunate umpteenth time in history. But also because this war brought millions of victims among Polish citizens and countless, irreparable losses for our homeland and for our nation.
It began here, at Westerplatte, in Gdańsk. It began in Wieluń. It began in Tczew with the attack on the station in Szymankowo. It began with the death of ordinary people bombed in Wieluń by the brutal German aviation. It began with the murder of Polish railway workers right there, at the border near Tczew, in Szymankowo. It began with the salvos from the battleship Schleswig-Holstein fired here to destroy and seize the Polish outpost at Westerplatte.
This place was defended by exactly 182 Polish soldiers, among them one doctor and five officers, all under the command of Major Henryk Sucharski. This defense of Westerplatte has become legendary – a legend of the heroism of the Polish soldier and a legend of soldierly heroism in general. In not only a Polish aspect, not only a European one, but also a global one.
For here, these 182 soldiers – with the overall strategic assumption of defending this outpost for less than 24 hours, with armament intended for defense essentially against an infantry attack – found themselves under artillery fire, found themselves under fire from German air forces, found themselves under attack from forces nearly 20 times stronger than this unit. The attack on Westerplatte involved 3,400 German soldiers.
And the Polish soldiers defended themselves for a week. For seven days! A constant message went out to Poland and the world: "Westerplatte is still holding out." It had an extraordinary power to sustain and build the spirit of those who were defending the Republic at that time. In many places, this defense continued, often turning into a fight to the very end, to the last soldier, just like the defense of positions in Wizna.
It was precisely because this message flowing from here, from Westerplatte, gave soldiers strength and faith that Poland would survive; that the Polish soldier would be able to defend himself; that the Polish soldier would be able to fulfill his most important task, which is the defense of the homeland, which is the defense of fellow citizens.
The soldiers of Westerplatte showed extraordinary honor, and therefore since those days they have enjoyed the constant reverence of our entire society, all Poles, wherever they live in the world. For each of them, this name – Westerplatte – is an absolutely unequivocal symbol: of heroism, dedication to the homeland, resilience, and the great spirit that symbolizes the Polish soldier.
Today, with pride and great emotion, I just handed over the identification note of one of the defenders of Westerplatte to a member of his family, to the son of his biological sister – a soldier, one of those heroic defenders who fell here in those days of September. I thank the Institute of National Remembrance, I thank the experts, I thank the volunteers, our archaeologists for finding and identifying the remains of this soldier here at Westerplatte after more than 80 years; that the soldier has a grave, just like the other nine whose remains were found.
His loved ones can today stand by that grave and say with certainty: "Yes, here lies our relative – a Polish soldier who fell in defense of the homeland." To bow their heads with emotion, certainly with sorrow, but certainly also with pride. Just as we all bow our heads in memory of our fallen soldiers – of the heroes who defended the homeland steadfastly, to the very end.
They did not win that battle. Many of them also had the feeling that they did not actually win that war, because Poland did not fully regain independence and sovereignty after it, as they dreamed and fought for.
Today it is free thanks to the merits of those who survived and who strove for that freedom until it returned. And thanks to the heroism of their children – the next generation, also present here today and mentioned as those who formed the independence opposition: the people of Solidarity, whom we thanked in recent days, commemorating the anniversary of the August Agreements.
But World War II cast a shadow over Poles for decades – a shadow whose remnants remain to this day. For who knows what Poland would look like today and how many of us would live here on this land if we had not been treacherously attacked in 1939 by the Germans marching hand in hand with the Soviets – by the jointly acting Nazis and Soviet communists, by their treacherous, vile brotherhood of arms.
Who knows what our state would be like today if 6 million citizens had not perished then, including 3 million citizens of Polish Jewish nationality, who were simply brutally murdered in concentration camps, in places often of mass extermination, if they had not become victims of the Holocaust. If not for all the other Polish citizens who were murdered and who fell on all fronts of World War II, fighting to defeat the Nazis.
If it were not for the fact that later we lost another 5 million citizens, because either they remained outside the borders of this Poland changed by World War II, or simply did not return to Poland, because they believed that it was not free, it was not sovereign and did not provide the opportunity for a free life that every person who values freedom desires. And we, Poles, value freedom immensely.
To this day, in many places, we have not managed to rebuild Poland as beautiful as it was before World War II. Many cultural goods we have not yet managed to recover. Warsaw today is magnificent again, because it is modern, but it did not regain after World War II its extraordinary beauty, especially the architecture it boasted as one of the most beautiful capitals of Europe, and certainly Central Europe.
Warsaw – a symbol of resilience – was destroyed because Hitler wanted to erase it from the map as the capital of Poland, simultaneously making us, Poles, slaves; a nation that was to serve the Germans, that was to be subordinated. The Soviets, too, wanted the same at that time, also taking revenge for their disgrace in 1920 and the defeat they suffered in the war with Poland.
The testimony of this revenge was the cruel, terrible murder – exceeding all norms of international law – of Polish officers, known as the Katyn massacre; it was the cruelty with which they treated Polish citizens, deporting them eastward and murdering them, as happened during the Augustów roundup.
These are the histories of our homeland. Terrible. These are the histories of Polish families, each of which practically lost someone close during World War II. But this is also a testament to what kind of nation we are, we Poles, who can survive the most difficult twists of fate and still remain in our place in Europe. For this is our place in Europe, this land! Because we can – despite decades of enslavement – fight for freedom to the very end and regain it; because we do not give up; because we can consistently strive to regain our state and regain the freedom that we love so much.
But among all this, an extremely important task for us today, in contemporary times, is to remember precisely about history, also about the terrible lesson of World War II, which is a lesson for the whole world and from which the world has been able to draw conclusions for so many decades, preventing many warlike ambitions, so that a great global conflict does not occur.
Unfortunately, as we observe in recent years, imperialistic aspirations for the brutal subjugation of other states and nations have not disappeared from the world, have not disappeared from the ambitions of some politicians and – unfortunately – also some nations.
We observe this today at our eastern border, where Russia, no longer Soviet, is returning to its Great Russian, imperialistic desires to dominate other nations, to rule over them, to subjugate them, to hold them by the throat. And if they do not want to submit, then – to destroy them.
Today we are – unfortunately – witnesses to this in neighboring Ukraine, which has been brutally attacked. First secretly in 2014 under the pretext of separatist actions. And this year openly – on February 24 – through a brutal invasion, which the whole world watched in horror. For until the end, it was believed that something that was only a historical memory of World War II would never happen again. That no one would dare to openly attack another state and nation again, especially on such a large, powerful scale. That the images that the whole world knows from black-and-white archival footage from the times of World War II would never be seen again in natural color.
Yet they are. Tanks, artillery, and airplanes brutally demolishing buildings where ordinary people live. Civilian citizens of a sovereign state murdered in basements and on the streets, also with a shot to the back of the head. After all, we know all this from 80 years ago. And we are looking at it again. It must be stopped! We, Poles, know and understand this perfectly. That is why we do everything to help defend our Ukrainian neighbors and to help all those who flee from this war, saving their lives.
That is why we call today on all our allies and the whole world continuously, unceasingly, to help Ukraine and stop Russian imperialism. As our President Lech Kaczyński, who perished in Russia, said: "We must not retreat before imperialism. We must not be afraid of imperialism. We must resolutely oppose imperialism and also neo-imperialist delusions. This is today the most important task for the whole world."
Our task – Mr. Minister of National Defense, Mr. Prime Minister, Generals – is to build the potential of the Polish army, to equip it with modern equipment as quickly as possible, not looking at any obstacles. So that Poles never again have to witness such terrible images as those seen by our great-grandparents, grandparents, and often parents in 1939 and in the following years – of great superiority in the sky, great superiority on the ground, primarily that technological one.
Unfortunately, the heroic Polish army lacked this in 1939. That is why it could not defend Poland. Firstly – because it was treacherously attacked from two sides by the Soviets acting hand in hand with the Nazis. And secondly – because we were unable in those first days of September to oppose such modern armament as that possessed by Hitler's army, the German army at that time.
This must never happen again. The Polish army must be armed in such a way that no one will ever dare to attack Poland again, because it will not pay off. So that the testimony of well and wisely conducted external security policy of the state will be that this state will always be free, independent, sovereign, and will not be waging war, because no one will dare to attack it. This is our great task today.
That defense of Westerplatte for a long seven days, which the boldest strategists did not plan, was based on two elements: on the extraordinary spirit that the Polish soldiers defending Westerplatte had, and on the excellent training that those soldiers possessed, evidenced by the fact that during that week of defense only 15 of them fell, and 50 were wounded. While about a thousand attacking Germans fell. This is a testament to how the Polish soldier, in a spiritual, physical, and substantive sense, was prepared to defend the homeland.
We have – I have no doubt about this and I see it – well-prepared and heroic soldiers today as well. We have young people who are eager to undergo military training, to be able to stand ready to defend the homeland if necessary, to have the necessary knowledge. This must be utilized, we must enable them to realize these extremely noble ambitions. This is our great task.
We must ensure that the Polish soldier is equipped with dignified weaponry, so that he can defend his homeland efficiently and safely, and above all – so that he does not have to defend it. This is what we owe today to all those who fought for Poland during World War II, to all those who later fought for a free, sovereign, independent Poland – both with arms in hand and without arms in hand. We especially owe this to all those who fell for Poland – fighting for it and defending it.
Long live Poland – free, sovereign, and independent! Honor and glory to the heroes! Eternal memory to the fallen!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Czcigodni Kombatanci, Szanowni Państwo Marszałkowie, Szanowni Panowie Wicepremierzy, Panie i Panowie Ministrowie, Panie i Panowie Posłowie, Senatorowie, Przedstawiciele Władz Wojewódzkich, Przedstawiciele Władz Gdańska i Trójmiasta, Szanowni Panowie Generałowie, Panie i Panowie Komendanci, Panie i Panowie Oficerowie, Żołnierze, Harcerze, Przedstawiciele Organizacji Patriotycznych, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Ekscelencje, Księża Biskupi, Przedstawiciele Duchowieństwa, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!
Po raz kolejny od dziesięcioleci o poranku 1 września spotykamy się tutaj, na Westerplatte. My, Polacy, i nasi goście. Bardzo często, zwłaszcza w ostatnich latach, także z odległych zakątków świata. Spotykamy się po to, by wspomnieć, upamiętnić, oddać hołd pomordowanym i poległym, a także po raz kolejny ostrzec świat, by nigdy nie powtórzyło się już to, co było najstraszliwszym kataklizmem XX wieku – II wojna światowa, 83 lata temu.
Właśnie o poranku 1 września Niemcy ogarnięte hitlerowską, nazistowską ideologią w porozumieniu ze swoim ówczesnym sojusznikiem, Związkiem Sowieckim ogarniętym ideologią komunistyczną, rozpoczęły II wojnę światową, napadając – bez żadnego ostrzeżenia, bez wypowiedzenia wojny – na Polskę, na odrodzone w 1918 roku polskie państwo, które miało wtedy niecałe 21 lat swojego ponownie niepodległego, suwerennego istnienia.
Tak, to była absolutnie jedna z najstraszliwszych tragedii w naszych dziejach. Nie tylko dlatego, że odebrała nam wolność, nie tylko dlatego, że odebrała nam państwo, bo po sowieckim ataku na Polskę i po uściśnięciu sobie dłoni przez sowieckich i niemieckich żołnierzy polskie państwo zniknęło z mapy Europy, po raz – niestety – kolejny w dziejach. Ale także dlatego, że wojna ta pociągnęła za sobą miliony ofiar wśród polskich obywateli i nieprzeliczone, niepowetowane straty dla naszej ojczyzny i dla naszego narodu.
Rozpoczęła się tutaj, na Westerplatte, w Gdańsku. Rozpoczęła się w Wieluniu. Rozpoczęła się w Tczewie atakiem na stację w Szymankowie. Rozpoczęła się od śmierci zwykłych ludzi bombardowanych w Wieluniu przez bestialskie niemieckie lotnictwo. Rozpoczęła się od zamordowania polskich kolejarzy właśnie tam, na granicy koło Tczewa, w Szymankowie. Rozpoczęła się od salw armatnich z pancernika Schleswig–Holstein oddanych tutaj, by zniszczyć i opanować polską placówkę na Westerplatte.
Tego miejsca broniło wtedy dokładnie 182 polskich żołnierzy, a wśród nich jeden lekarz i pięciu oficerów, całość pod dowództwem majora Henryka Sucharskiego. Ta obrona Westerplatte przeszła do legendy – legendy bohaterstwa polskiego żołnierza i legendy bohaterstwa żołnierza w ogóle. W aspekcie nie tylko polskim, nie tylko europejskim, ale i światowym.
Albowiem tutaj właśnie tych 182 żołnierzy – przy ogólnym założeniu strategicznym obrony tej placówki przez niecałe 24 godziny, z uzbrojeniem przewidzianym do obrony w zasadzie przed atakiem piechoty – znalazło się pod ogniem artyleryjskim, znalazło się pod ogniem realizowanym przez niemieckie wojska lotnicze, znalazło się pod atakiem sił prawie 20–krotnie silniejszych niż ta jednostka. W atakach na Westerplatte uczestniczyło 3400 niemieckich żołnierzy.
A polscy żołnierze bronili się przez tydzień. Przez siedem dni! W Polskę i w świat szedł nieustanny komunikat: „Westerplatte broni się nadal”. Miał on niezwykłą moc podtrzymywania i budowania ducha tych, którzy wtedy bronili Rzeczypospolitej. W wielu miejscach ta obrona trwała, często zamieniając się w walkę do samego końca, do ostatniego żołnierza, tak jak obrona pozycji w Wiźnie.
Właśnie dlatego, że ten komunikat płynący stąd, z Westerplatte, dodawał żołnierzom sił i wiary w to, że Polska przetrwa; w to, że polski żołnierz zdoła się obronić; w to, że polski żołnierz zdoła wykonać swoje najważniejsze zadanie, jakim jest obrona ojczyzny, jakim jest obrona współobywateli.
Żołnierze Westerplatte pokazali niezwykły honor i dlatego od tamtych dni cieszą się nieustanną czcią całego naszego społeczeństwa, wszystkich Polaków, gdziekolwiek na świecie mieszkają. Dla każdego z nich ta nazwa – Westerplatte – jest absolutnie jednoznacznym symbolem: bohaterstwa, oddania ojczyźnie, niezłomności i wielkiego ducha, jaki jest symbolem polskiego żołnierza.
Dzisiaj z dumą i wielkim wzruszeniem przekazałem przed chwilą notę identyfikacyjną jednego z obrońców Westerplatte na ręce członka jego rodziny, na ręce syna jego rodzonej siostry – żołnierza, jednego z tych bohaterskich obrońców, którzy tutaj w tamtych dniach września polegli. Dziękuję Instytutowi Pamięci Narodowej, dziękuję ekspertom, dziękuję wolontariuszom, naszym archeologom za to, że szczątki tego żołnierza udało się tutaj, na Westerplatte, po tych ponad 80 latach odnaleźć, zidentyfikować; że żołnierz ma grób, tak jak pozostałych dziewięciu, których szczątki zostały odnalezione.
Jego najbliżsi mogą dzisiaj nad tym grobem stanąć i powiedzieć z pewnością: „Tak, tutaj leży nasz krewny – żołnierz polski, który poległ w obronie ojczyzny”. Pochylić czoło ze wzruszeniem, z pewnością z żalem, ale z całą pewnością także z dumą. Tak jak pochylamy głowy my wszyscy w pamięci o naszych poległych żołnierzach – o bohaterach, którzy bronili ojczyzny niezłomnie, do samego końca.
Nie wygrali tamtej bitwy. Wielu z nich miało także poczucie, że w istocie nie wygrali tamtej wojny, bo Polska nie odzyskała po niej w pełni niepodległości i suwerenności, tak jak o tym marzyli i tak jak o to walczyli.
Dzisiaj jest wolna dzięki zasługom tych, którzy przeżyli i którzy o tę wolność starali się aż do czasu, dopóki wróciła. I dzięki bohaterstwu ich dzieci – następnego pokolenia, także obecnego dziś tu i wymienionego jako ci, którzy stanowili niepodległościową opozycję: ludzi Solidarności, którym dziękowaliśmy w ostatnich dniach, upamiętniając rocznicę Porozumień Sierpniowych.
Ale II wojna światowa położyła się cieniem dla Polaków na dziesięciolecia – cieniem, którego pozostałości są do dzisiaj. Bo kto wie, jak wyglądałaby dzisiaj Polska i ile by nas mieszkało tutaj, na tej ziemi, gdybyśmy nie zostali w 1939 roku zdradziecko napadnięci przez Niemców idących ramię w ramię z Sowietami – przez działających wspólnie nazistów i sowieckich komunistów, przez ich zdradzieckie, podłe braterstwo broni.
Kto wie, jakie byłoby dzisiaj nasze państwo, gdyby nie zginęło wówczas 6 mln obywateli, w tym 3 mln obywateli polskich narodowości żydowskiej, którzy zostali po prostu bestialsko pomordowani w obozach koncentracyjnych, w miejscach często masowej zagłady, gdyby nie stali się ofiarami Holokaustu. Gdyby nie wszyscy inni obywatele polscy, którzy zostali pomordowani i którzy polegli na wszystkich frontach II wojny światowej, walcząc o to, by pokonać nazistów.
Gdyby nie to, że później straciliśmy jeszcze kolejne 5 mln obywateli, dlatego że albo pozostali poza granicami tej Polski zmienionymi przez II wojnę światową, albo też po prostu nie wrócili już do Polski, bo uważali właśnie, że nie jest ona wolna, nie jest suwerenna i nie zapewnia możliwości swobodnego życia, jakiego pragnie każdy człowiek ceniący sobie wolność. A my, Polacy, cenimy sobie wolność ogromnie.
Do dzisiaj w wielu miejscach nie udało się odbudować Polski tak pięknej, jak była przed II wojną światową. Wielu dóbr kultury do tej pory nie udało nam się odzyskać. Warszawa dziś znów wspaniała, bo nowoczesna, nie odzyskała po II wojnie swojego niezwykłego piękna, przede wszystkim architektury, którą szczyciła się jako jedna z najpiękniejszych stolic Europy, a już na pewno Europy Centralnej.
Warszawa – symbol niezłomności – zburzona, bo Hitler chciał ją wymazać z mapy jako stolicę Polski, czyniąc zarazem z nas, Polaków, niewolników; naród, który miał służyć Niemcom, który miał być podporządkowany. Tego samego pragnęli zresztą wtedy Sowieci, również mszcząc się za swój blamaż w 1920 roku i klęskę, jaką wówczas ponieśli w wojnie z Polską.
Świadectwem tej zemsty był okrutny, straszliwy mord – przekraczający wszelkie normy prawa międzynarodowego – na polskich oficerach, znany jako zbrodnia katyńska; było okrucieństwo, z jakim traktowali polskich obywateli, wywożąc ich na wschód i mordując, tak jak działo się to w czasie obławy augustowskiej.
To są dzieje naszej ojczyzny. Straszne. To są dzieje polskich rodzin, z których praktycznie każda w czasie II wojny straciła kogoś z najbliższych. Ale to jest zarazem świadectwo tego, jakim narodem jesteśmy my, Polacy, którzy potrafimy przetrwać najtrudniejsze koleje losu i cały czas trwamy w swoim miejscu Europy. Bo to jest nasze miejsce w Europie, ta ziemia! Bo potrafimy – mimo dziesięcioleci zniewolenia – walczyć o wolność do samego końca i ją odzyskiwać; bo nie poddajemy się; bo konsekwentnie potrafimy dążyć do odzyskania naszego państwa i odzyskania wolności, którą tak ogromnie kochamy.
Ale wśród tego wszystkiego niezwykle ważnym naszym zadaniem dziś, współcześnie jest pamiętać właśnie o historii, także o strasznej lekcji II wojny, która jest lekcją dla całego świata i z której świat przez tak wiele dziesięcioleci umiał wyciągnąć wnioski, powstrzymując bardzo wiele wojennych zakusów, tak by nie doszło do wielkiego światowego konfliktu.
Niestety, jak obserwujemy w ostatnich latach, imperialistyczne dążenia do brutalnego podporządkowania sobie innych państw i narodów nie zniknęły ze świata, nie zniknęły z ambicji niektórych polityków i – niestety – również niektórych narodów.
Obserwujemy to dzisiaj za naszą wschodnią granicą, gdzie Rosja już nie sowiecka, ale wraca do swoich wielkoruskich, imperialistycznych pragnień, by górować nad innymi narodami, by nimi władać, by je sobie podporządkować, by trzymać je za gardło. A jeżeli nie chcą się poddać, to – by je zniszczyć.
Jesteśmy dzisiaj – niestety – tego świadkami na sąsiedniej w stosunku do nas Ukrainie, która została bestialsko zaatakowana. Najpierw skrycie w 2014 roku pod pozorem działań separatystów. A w tym roku otwarcie – 24 lutego – poprzez brutalną napaść, którą z przerażeniem obserwował cały świat. Bo do końca wierzono, że coś, co było już tylko historyczną pamięcią właśnie II wojny światowej, nigdy więcej się nie powtórzy. Że nikt więcej nie odważy się otwarcie zaatakować innego państwa i narodu, zwłaszcza w tak wielkiej, potężnej skali. Że te obrazy, które cały świat zna z czarno–białych archiwalnych nagrań z czasów II wojny światowej, nigdy nie zostaną zobaczone znowu w naturalnym kolorze.
Tymczasem są. Czołgi, artyleria i samoloty brutalnie burzące budynki, w których mieszkają zwykli ludzie. Cywilni obywatele suwerennego państwa mordowani w piwnicach i na ulicach, także strzałem w tył głowy. Przecież znamy to wszystko sprzed 80 lat. I patrzymy na to znowu. To musi zostać zatrzymane! My, Polacy, wiemy i rozumiemy to doskonale. Dlatego czynimy wszystko, by pomóc w obronie naszym ukraińskim sąsiadom i by pomóc wszystkim, którzy przed tą wojną uciekają, ratując swoje życie.
Dlatego wzywamy dzisiaj wszystkich naszych sojuszników i cały świat cały czas, nieprzerwanie, by pomóc Ukrainie i zatrzymać rosyjski imperializm. Jak mówił nasz Prezydent Lech Kaczyński, który w Rosji zginął: „Przed imperializmem nie wolno się cofać. Imperializmu nie wolno się obawiać. Imperializmowi, a także neoimperialistycznym mrzonkom trzeba się w zdecydowany sposób przeciwstawić. To jest dzisiaj najważniejsze zadanie całego świata”.
Naszym zadaniem – Panie Ministrze Obrony Narodowej, Panie Premierze, Panowie Generałowie – jest budowanie potencjału polskiej armii, jest uzbrojenie jej w nowoczesny sprzęt, jak najszybciej, nie oglądając się na wszelkie przeciwności. Tak by nigdy więcej Polacy nie musieli oglądać tak strasznych obrazów, jakie widzieli nasi pradziadkowie, dziadkowie, a często rodzice w 1939 roku i w latach następnych – wielkiej przewagi na niebie, wielkiej przewagi na ziemi, przede wszystkim właśnie tej technologicznej.
Niestety, tego bohaterskiej polskiej armii wtedy, w 1939 roku, brakowało. Dlatego nie zdołała obronić Polski. Po pierwsze – dlatego, że została zdradziecko napadnięta z dwóch stron przez Sowietów działających ramię w ramię z nazistami. A po drugie – przez to, że nie byliśmy w stanie w tych pierwszych dniach września przeciwstawić tak nowoczesnego uzbrojenia, jakim dysponowała wówczas armia Hitlera, armia niemiecka.
To się nigdy więcej nie może powtórzyć. Polska armia musi być tak uzbrojona, by nikt nigdy więcej nie odważył się napaść na Polskę, dlatego że nie będzie się to opłacało. Żeby świadectwem dobrze i mądrze realizowanej polityki bezpieczeństwa zewnętrznego państwa było to, że to państwo będzie cały czas wolne, niepodległe, suwerenne i nie będzie toczyło wojny, bo nikt nie odważy się go napaść. To jest dzisiaj nasze wielkie zadanie.
Tamta obrona Westerplatte przez całe długie siedem dni, których nie planowali najśmielsi stratedzy, opierała się na dwóch elementach: na niezwykłym duchu, jakiego mieli polscy żołnierze broniący Westerplatte, i na świetnym wyszkoleniu, jakim dysponowali ci żołnierze, którego dowodem jest to, że przez ten tydzień obrony poległo tylko 15 z nich, a 50 zostało rannych. Podczas gdy atakujących Niemców poległo około tysiąca. Jest to świadectwo tego, jak polski żołnierz w sensie duchowym, fizycznym i merytorycznym był przygotowany do tego, by bronić ojczyzny.
Mamy – absolutnie w to nie wątpię i widzę to – świetnie przygotowanych i bohaterskich żołnierzy także dzisiaj. Mamy młodych ludzi, którzy garną się do tego, by odbyć przygotowanie wojskowe, by umieć w razie czego stanąć do obrony ojczyzny, by mieć też konieczną wiedzę. Trzeba to wykorzystać, trzeba umożliwić im realizację tych niezwykle szlachetnych ambicji. To jest nasze wielkie zadanie.
Trzeba zapewnić polskiemu żołnierzowi godne uzbrojenie, tak by mógł bronić ojczyzny sprawnie i bezpiecznie, a przede wszystkim – by bronić jej nie musiał. To jesteśmy winni dzisiaj wszystkim, którzy walczyli o Polskę w czasie II wojny światowej, wszystkim, którzy później walczyli o wolną, suwerenną, niepodległą Polskę – i z bronią w ręku, i bez broni w ręku. To jesteśmy winni zwłaszcza tym wszystkim, którzy za Polskę – walcząc o nią i broniąc jej – polegli.
Niech żyje Polska – wolna, suwerenna i niepodległa! Cześć i chwała bohaterom! Wieczna pamięć poległym!