The speech of the President of the Republic of Poland during the concert on the occasion of the Year of Tadeusz Kościuszko.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed dignitaries at the Presidential Palace in Warsaw on October 18, 2017, during a concert commemorating the Year of Tadeusz Kościuszko on the 200th anniversary of his death.
- Main themes
- Tadeusz Kościuszko commemoration, Polish national hero, 200th anniversary of Kościuszko's death, Polish-American historical bonds, Kościuszko's military achievements, Kościuszko's lesser-known talents and passions, Polish independence centenary, music composition, versatility and intellectual legacy, national liberation struggle
- Duration
- ~11 min
- Words
- 1,308
- Sentences
- 39
- Readability
- 22
- Grade
- 18.2
- Syntax
- 3.30
- Vocabulary
- 2.42
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other39 sentences in 13 paragraphs
Honorable Ministers,
Excellencies, Ambassadors,
Magnificence, Mr. Rector,
Esteemed Professors, Presidents,
All Distinguished Guests!
Thank you very much for being present at this meeting in the Presidential Palace, which this year has an absolutely special significance for two reasons. First of all, it is the Year of Kościuszko, the Year of Tadeusz Kościuszko, the year of the two-hundredth anniversary of the death of the great leader of the first Polish national liberation uprising, our great national hero, whose exact anniversary of death we commemorated three days ago, on October 15. But it is also the year, the last months preceding the beginning of this extraordinarily solemn year of the centenary of regaining independence. And one could say that in these two extremely important circumstances we meet here today in the Presidential Palace. Both are, for me as the President of the Republic of Poland, extremely significant and of course extraordinarily solemn, especially the specificity of today’s meeting commemorating the national hero of the Republic of Poland and the United States of America – Tadeusz Kościuszko.
Today we will not talk so much about what everyone knows from the pages of history, which we learn in school or when we try to delve deeper into the activities of the general, soldier, engineer, but we will talk about that side of his life, his passion, which is known to very few people. For we know that he was a wonderful soldier, we know that he fought not only for our freedom, that of the Republic, against the partitioners, against the Tsarist Russia in 1792, then in the uprising of 1794, an uprising of which he was the Commander, but he also fought for the independence of the United States – and there he also made great contributions, not only as a soldier but also as an engineer, builder of magnificent fortifications, such as in Saratoga or the one known to everyone in the world, not only here, not only in this room – West Point, where I also had the opportunity to be a few weeks ago and see for myself how extraordinarily dear a figure and how extraordinarily beloved our Polish general is there – and as the Americans and cadets say, our American general Tadeusz Kościuszko. But besides being a great soldier, he was a tenacious politician who debated with the concepts of Napoleon Bonaparte. Besides being a great engineer who built magnificent fortifications, thanks to which, among other things, the United States managed to win that war, he also had completely different passions.
He had passions that may astonish, for on one hand he obviously loved playing chess, as a man of great intellect, or whist, but I don’t know if you know, especially the men in this room, that he also very much enjoyed crocheting, and that he embroidered with cross-stitch – and not a little. And when you look at this, Ladies and Gentlemen, one could even risk the assertion that perhaps today certain stereotypes are even greater than they were then, because surely no one would question that Tadeusz Kościuszko was a man not only masculine but above all brave, and how this does not harmonize with each other in today’s times, right? Crocheting and embroidering? And yet he liked to do this in his free time, he also enjoyed sculpting, painting, drawing. The fact that he designed gardens will probably not be surprising, because since he was an engineer who could and knew how to design fortifications perfectly, he could also design what is beautiful and what is so extraordinarily useful in our daily lives, something that often brings peace and solace, which he probably needed very much himself, in the difficult times in which he lived and with all that he saw, including in the wars in which he participated.
But today we also meet here to talk about yet another side of the soul and personality of our great compatriot, our great general, our great soldier – Tadeusz Kościuszko. We will listen and talk about the fact that he also composed music. He composed music, to which critics, emphasizing that he was an amateur composer, that he never trained in this field, nevertheless admit that he must have been a talented man, since he could not only hear music in his soul, not only imagine it, but he could also transcribe it, write it down in the form of musical notation. Perhaps these were simple musical pieces, it was not great, complicated, symphonic music, nevertheless this shows, this is a testament to how extraordinarily versatile a person, extraordinarily talented, how great an intellectual Tadeusz Kościuszko was.
For me as president, this carries another dimension. The dimension of a person who began the fight against the partitioners with the Kościuszko Uprising in 1794, a fight that culminated in regaining independence in 1918, 101 years after the death of Tadeusz Kościuszko. For me, this struggle shows the dimension of the soul of this great Pole, also extremely important in the context of the entire regaining of independence. Important in the context of all that we managed to achieve, and why we managed to achieve it as a society, as a Nation – namely the cultural dimension, the non-military dimension, the dimension of creating our culture, of all that is important for our roots, for building our tradition, for building our identity.
You all know how extremely important for national identity, for the survival of customs, for the survival of a sense of community is the connection through common cultural ties. And the fact that this culture was also co-created by a soldier of the Republic is an extremely significant proof of how multifaceted the path to regaining independence was for the Republic. Today we will hear, performed by the Chamber Orchestra of the Fryderyk Chopin University of Music in Warsaw, works not only written by General Tadeusz Kościuszko, written by him, by the way, in very special circumstances, because he wrote them while in captivity, after he was wounded on October 10, 1794, in the Battle of Maciejowice, not far, just 70 kilometers from Warsaw, and found himself in Tsarist captivity for two years, it was there, while recovering from his wounds, staying in St. Petersburg, that he most likely wrote these works. They survived and were later published in England when he was already released from that Russian captivity.
And this music of Tadeusz Kościuszko and the works of other composers inspired by his figure – romantic and later: Karol Kurpiński, or Ignacy Feliks Dobrzyński, or finally Fryderyk Chopin – all of them constitute this extraordinary element so characteristic of that deep Polish aspiration for freedom, that aspiration for independence, that striving through many paths. On one hand, the path of armed struggle, often considered hopeless, but on the other hand also the path of culture, the path of developing our spirit, our national spirit, of freedom, of maintaining faith that we have the strength to one day regain our Homeland.
It is thanks to this that in 1918 the Republic once again became a reality after 123 years. And I am immensely pleased that as the President of the Republic, here in this Palace, nearly 100 years after regaining independence, I can emphasize this extraordinarily important element together with you. Once again, thank you very much and I invite you to listen to the concert. I am very happy that the youth will be playing today, I am also very happy that we have with us youth from Kościuszko schools, as was just emphasized, as well as particularly gifted youth from the State Fund for Children. I am glad that in such a beautiful way, in such a very important way for our spirit, we are entering this centenary of regaining independence, into this beautiful celebration of the reborn Republic. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Państwo Ministrowie,
Ekscelencje Panowie Ambasadorowie,
Magnificencjo Panie Rektorze,
Szanowni Państwo Profesorowie, Prezesi
Wszyscy Dostojni przybyli Goście!
Bardzo dziękuję za obecność na tym spotkaniu w Pałacu Prezydenckim, które w tym roku ma wymiar absolutnie szczególny z dwóch przyczyn. Po pierwsze jest to Rok Kościuszkowski, Rok Tadeusza Kościuszki, rok dwusetnej rocznicy śmierci Naczelnika wielkiego, pierwszego polskiego powstania narodowowyzwoleńczego, naszego wielkiego bohatera narodowego, którego dokładną rocznicę śmierci obchodziliśmy trzy dni temu, 15 października. Ale jest to jednak jeszcze rok, ostatnie miesiące poprzedzające rozpoczęcie tego niezwykle podniosłego dla nas roku stulecia odzyskania niepodległości. I można powiedzieć, że w tych dwóch niezwykle ważnych okolicznościach spotykamy się tutaj dzisiaj w Pałacu Prezydenckim. Obie są dla mnie, jako Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, niezwykle znaczące i oczywiście niezwykle podniosłe, zwłaszcza specyfika dzisiejszego spotkania wspominającego bohatera narodowego Rzeczypospolitej Polskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki – Tadeusza Kościuszkę.
Dzisiaj będziemy mówili nie tyle o tym, co wszyscy wiedzą z kart historii, z którą zapoznajemy się w szkole czy wtedy, kiedy bardziej staramy się zgłębić działalność generała, żołnierza, inżyniera, ale będziemy mówili o tej stronie jego życia, jego pasji, która bardzo niewielu osobom jest znana. Bo wiemy o tym, że był wspaniałym żołnierzem, wiemy o tym, że walczył nie tylko za wolność naszą, Rzeczypospolitej, przeciwko zaborcom, przeciwko Rosji carskiej w 1792 roku, potem w powstaniu w 1794 roku, powstaniu, którego był Naczelnikiem, ale przecież walczył także o niepodległość Stanów Zjednoczonych – i tam także położył wielkie zasługi, nie tylko jako żołnierz, ale także jako inżynier, budowniczy wspaniałych fortyfikacji, choćby w Saratodze czy znanej chyba wszystkim na świecie, nie tylko u nas, nie tylko na tej sali – West Point, gdzie też miałem możliwość kilka tygodni temu przebywać i na własne oczy zobaczyć jak niezwykle drogą postacią i jak niezwykle uwielbianą jest tam nasz polski generał – i jak mówią Amerykanie i kadeci, nasz amerykański generał Tadeusz Kościuszko. Ale poza tym, że był świetnym żołnierzem, że był nieustępliwym politykiem, który polemizował z koncepcjami Napoleona Bonapartego. Poza tym, że był świetnym inżynierem, który budował wspaniałe fortyfikacje, dzięki którym między innymi Stany Zjednoczone dały radę w tamtej wojnie zwyciężyć, to miał także zupełnie inne pasje.
Miał takie pasje, które mogą zdumiewać, bo z jednej strony uwielbiał oczywiście grę w szachy, jako człowiek wielkiego intelektu, czy w wista, ale nie wiem czy wiedzą, przede wszystkim mężczyźni na tej sali, że bardzo lubił również szydełkować, i że haftował ściegiem krzyżykowym – i to wcale nie mało. I jak się na to popatrzy, Proszę Państwa, to można nawet zaryzykować takie twierdzenie, że może dzisiaj pewne stereotypy są nawet większe niż były wówczas, bo chyba nikt nie poda w wątpliwość tego, że Tadeusz Kościuszko był człowiekiem nie tylko męskim, ale przede wszystkim mężnym, a jakże to nie współgra ze sobą w dzisiejszych czasach, prawda? Szydełkowanie i haftowanie? A jednak lubił to robić w wolnych chwilach, lubił także rzeźbić, lubił malować, rysować. To, że projektował ogrody pewnie nie będzie niczym dziwnym, bo skoro był inżynierem, który mógł i umiał doskonale projektować fortyfikacje, to przecież mógł także projektować to, co piękne i to, co tak niezwykle użyteczne w naszym życiu codziennym, coś co przynosi często spokój i ukojenie, których pewnie sam, w trudnych czasach w jakich żył i przy tym wszystkim co widział, także na wojnach, w których uczestniczył – bardzo potrzebował.
Ale dziś spotykamy się tutaj także, aby mówić o jeszcze innej stronie duszy i osobowości naszego wielkiego rodaka, naszego wielkiego generała, naszego wielkiego żołnierza – Tadeusza Kościuszki. Będziemy słuchać i mówić o tym, że komponował również muzykę. Komponował również muzykę, wobec której krytycy, podkreślając, że był kompozytorem amatorem, że nigdy nie kształcił się w tym zakresie, to jednak równocześnie przyznają, że musiał być człowiekiem utalentowanym, skoro umiał muzykę, nie tylko usłyszeć w duszy, nie tylko ją sobie wyobrazić, ale umiał ją także przelać, zapisać w formie zapisu nutowego. Może były to proste utwory muzyczne, nie była to wielka, skomplikowana, symfoniczna muzyka, niemniej jednak to pokazuje, to jest świadectwem, jak niezwykle wszechstronnym człowiekiem, niezwykle wszechstronnie utalentowanym, jak wielkim intelektualistą zarazem był Tadeusz Kościuszko.
Dla mnie jako prezydenta to niesie ze sobą jeszcze jeden wymiar. Wymiar osoby, która zaczęła walkę przeciwko zaborcom powstaniem kościuszkowskim w 1794, walkę, która zamknęła się odzyskaniem niepodległości w 1918 roku, 101 lat po śmierci Tadeusza Kościuszki. Dla mnie, ta walka pokazuje wymiar duszy tego wielkiego Polaka także niezwykle ważny w kontekście całego odzyskania niepodległości. Ważny w kontekście tego wszystkiego, czego udało nam się dokonać, i dlaczego tego nam się udało dokonać jako społeczeństwu, jako Narodowi – a mianowicie wymiar kulturalny, wymiar pozamilitarny, wymiar pewnego tworzenia naszej kultury, tego wszystkiego, co ważne dla naszych korzeni, dla budowania naszej tradycji, dla budowania także naszej tożsamości.
Wszyscy Państwo wiecie jak niezwykle ważne dla tożsamości narodowej, dla przetrwania obyczaju, dla przetrwania poczucia wspólnoty jest to powiązanie wspólnymi więzami kultury. I to właśnie, że tę kulturę współtworzył także żołnierz Rzeczypospolitej jest niezwykle znamiennym dowodem na to, jak wieloaspektowa była ta droga do odzyskania niepodległości przez Rzeczpospolitą. Usłyszymy dzisiaj w wykonaniu Orkiestry Kameralnej Warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina utwory nie tylko napisane przez generała Tadeusza Kościuszkę, napisane przez niego, zresztą w okolicznościach bardzo szczególnych, bo napisał je będąc w niewoli, po tym jak 10 października 1794 roku został ranny w Bitwie pod Maciejowicami, niedaleko, zaledwie 70 kilometrów od Warszawy, i znalazł się w carskiej niewoli na dwa lata, to tam właśnie lecząc się z ran, przebywając w Sankt Petersburgu najprawdopodobniej napisał te utwory. One przetrwały i zostały wydane później w Anglii, kiedy już został z tej niewoli rosyjskiej zwolniony.
I ta muzyka Tadeusza Kościuszki i osnute na jego postaci utwory innych naszych kompozytorów – romantycznych i późniejszych czasów: Karola Kurpińskiego, czy Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego czy Fryderyka Chopina wreszcie – one wszystkie stanowią ten niezwykły element tak charakterystyczny, tego głębokiego polskiego dążenia do wolności, tego dążenia do niepodległości, tego zmierzania wieloma drogami. Z jednej strony drogą walki zbrojnej, przecież kilkakrotnie, często uważanej za beznadziejną, ale z drugiej strony także właśnie drogą kultury, drogą rozwoju naszego ducha, naszego ducha narodowego, wolności, podtrzymywania wiary w to, że mamy tę siłę, żeby kiedyś Ojczyznę odzyskać.
To właśnie dzięki temu w 1918 roku Rzeczpospolita na powrót, po 123 latach stała się faktem. I cieszę się ogromnie, że jako Prezydent Rzeczypospolitej, tu właśnie w Pałacu, po prawie 100 latach od odzyskania niepodległości, ten niezwykle ważny element mogę, razem z Państwem, podkreślać. Jeszcze raz bardzo dziękuję i zapraszam do wysłuchania koncertu. Cieszę się ogromnie, że będzie dzisiaj grała młodzież, cieszę się również ogromnie, że jest z nami młodzież ze szkół kościuszkowskich, co przed chwilą było podkreślane, a także z Państwowego Funduszu na rzecz Dzieci, młodzież szczególnie uzdolniona. Cieszę się, że w tak piękny sposób, w tak bardzo ważny dla naszego ducha sposób wchodzimy w to 100-lecie odzyskania niepodległości, w to piękne święto odrodzonej Rzeczpospolitej. Dziękuję.