Speech of the Presidential Couple during the family picnic "I Help with Joy"
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda and his wife addressed attendees at a family charity picnic in Brańszczyk on July 6, 2019, supporting the Orion priests' 'I Help with Joy' initiative.
- Main themes
- Charitable work and volunteerism, Orion priests' mission, helping those in need, joy of giving, care for sick and disabled, youth and education, community gathering, personal fulfillment through service, family and social solidarity, Catholic social teaching
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,697
- Sentences
- 72
- Readability
- 54
- Grade
- 11.0
- Syntax
- 3.17
- Vocabulary
- 2.07
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other72 sentences in 24 paragraphs
Esteemed Ladies and Gentlemen, led by the Provincial Father and the Orion priests, and the Parish Priest, Honorable Sisters, Esteemed Mr. Mayor together with his Wife, Esteemed Chairmen, Honorable Councilors, All Distinguished Guests, Honorable Knight of the White Eagle – Mr. President – with his Wife, we warmly welcome you – Mr. President Bronisław Wildstein, All Dear Guests, including the Beneficiaries of the great works of the Orion priests!
We thank you very much for the invitation to participate in this extraordinary event. But I think it is necessary to say more broadly, as my wife and I feel: we thank you for the invitation to co-participate in this great work.
Today we have a picnic, a meeting, the media are with us, "Helping with Joy." We hope that this will be the beginning of a great public popularization of this wonderful initiative, but also of this great work – or these great works – that the Orion priests have been carrying out for many years. After all, they have been realizing this great good, bringing it to those in need, essentially until now quietly, calmly, without much fanfare, doing great things, also here in Brańszczyk. Today we gather here to talk about it.
But I am glad that this meeting is taking place, as it provides a great opportunity not only to show what the Orion priests, led by their founder and great patron St. Aloysius, are serving, but also to inspire joy in helping, giving of oneself what is best, that is, good – bringing good to others. By doing so, we also seek what is perhaps the most important thing in life for everyone – personal satisfaction from who and what one is.
Certainly, the greatest satisfaction in life can be found precisely through giving as much as possible to another person, through bringing good, through seeing a smile on the face of a tormented person – whether by illness, life failure, poverty, or disability, which they have found themselves in for various reasons. That one can look at a young person who has fallen into the snares of evil, whose life has gone astray, but succeeds – and he returns to the right path, begins a normal life, moves forward and starts to view life through the prism of good and bringing it to another person.
This is precisely the great work that the fathers – the Orion priests – carry out through their hospices, homes where seniors gather, live, reside, and realize themselves after retirement or pension. These are indeed works of care for difficult-to-educate youth and all those other aid initiatives in which the priests are involved.
I am immensely pleased that we – together with my wife – can in some sense become a part of this. But above all, I am glad that children and youth are with us. That they see this very act of bringing, providing good – they see that this is what is important in life, what is worth doing. That this is indeed the example for them that the Orion priests provide, but which – I hope – we all who are here, by joining in this "Helping with Joy" initiative, also show to the youngest generation. And thanks to the actions of the Orion priests and everything we are joining today, in the coming years and decades, there will be successors to this work.
Once again, I want to emphasize that we are immensely happy to be here with you.
Agata Kornhauser-Duda:
Ladies and Gentlemen!
As my husband mentioned, the Orion priests have created a truly great work. It is worth noting that their activity has been ongoing for almost a hundred years. During this time, the Orion priests have cared for tens of thousands of those in need. It is very valuable that the priests' activities are so incredibly versatile. They care for the sick, the disabled, and the homeless. This help is also directed towards children and youth with various educational problems. We sincerely thank you for this work.
But today we direct our thanks primarily to all of you. We sincerely thank you for coming in such large numbers to today's picnic, to combine the pleasant with the useful. Because we really hope that you came here – on the one hand – to enjoy a pleasant Saturday afternoon, to take advantage of the attractions offered here thanks to the sponsors and strategic partners, to whom we also sincerely thank, but also – or perhaps primarily – to support the beneficiaries of the Orion priests.
For this great work of the Orion priests to continue to develop so wonderfully – but above all to encompass even more people who require care – the help of people of good will and great heart is also needed. I deeply believe that today we are all such people here and that we will willingly support the wonderful initiative that the Orion priests are inaugurating today, which is called "Helping with Joy."
I believe that it is a very fitting name, because helping is always a source of joy and satisfaction. Each of us here probably has the experience of the feeling of joy and satisfaction. After all, each of us has moments, experiences when we helped someone, receiving in return sometimes a smile, sometimes a warm handshake, and sometimes simply an ordinary "thank you." Thus, we all know that feeling of warmth that envelops us when we do good. But the point is that doing good should not be just incidental. It should become common and permanently inscribed in our daily lives.
Sometimes some wonder what the recipe for happiness is. If we can even speak of a recipe for happiness, then helping is one of them. This is confirmed by all those who have made helping a way of life, who have completely devoted themselves to helping, who consider helping another person their life mission. And there are indeed many of them.
Today, just before meeting with you, we had the opportunity to meet with the beneficiaries of the center here in Brańszczyk – with wonderful seniors, with amazing people with disabilities, but also with volunteers, of whom there are really many here and who also deserve heartfelt thanks for their daily help that they provide to the beneficiaries of the Orion priests.
We are very happy to be here with you today, as this picnic is also an opportunity to share the joy of helping. Because while helping brings joy in itself, the joy of helping together cannot be compared to anything else. We also have a deep hope that this day, the picnic, and the entire "Helping with Joy" initiative will also contribute to even more volunteers coming forward to care for the beneficiaries of the Orion priests.
It should be remembered that volunteering is not just about doing good. It is also a very good way to develop oneself, to build one's personality, social competencies, sensitivity, and after all, all of this contributes to our feeling of fulfillment in life. It is also the foundation of our professional successes. Therefore, Ladies and Gentlemen, let us learn to help, let us also learn to act together, because helping truly unites us. And let us learn to help with joy. I am deeply convinced that thanks to this, we will be happier as a society and as a community.
In conclusion, I would like to quote the words of our compatriot – the Pope, St. John Paul II, who said: "Man is great not by what he possesses, but by who he is; not by what he has, but by what he shares with others."
President of the Republic of Poland Andrzej Duda:
In this context, I want to emphasize one more very important thing: a country where such an attitude is strongly represented – an attitude open to helping others, dedicating oneself to helping others, organizing this help for others – is a country, looking at it in today's terms, truly modern. Because in the most developed countries, this is exactly what happens. And this various kind of aid activity, in which people selflessly engage, is indeed abundant in a modern state. I am glad and I wholeheartedly thank the Orion priests for building such a modern state here in Poland through their activities.
Are they doing it well and effectively? [I know] this in a sense from my own recent memory, and I can share it with you. Not long ago, literally two or three weeks ago, at the Military Medical Institute, I visited Fr. Michał Łos, who was then a patient there – a very young Orion priest, whose last earthly desire was to be among the ranks of the Orion priests. This happened, he was ordained, and then literally two weeks later, his earthly pilgrimage came to an end. His desire to be among this extraordinary group – people who dedicate their lives to serving others, with prayer and devotion to their neighbor – was so immense. This shows what the Orion priests are like and what this community is.
But I want to express one more thing – precisely in the context of building a modern state. As Agata just said: I wholeheartedly thank all the volunteers – all those who, as laypeople, engage in this help. And those who directly cooperate with the Orion priests, and all those who today support the organization of this event, this charitable picnic. I thank all the services from the bottom of my heart, especially those who greatly act as volunteers: volunteer firefighters, Territorial Defense soldiers – I am deeply grateful to you.
I thank everyone who is joining today to organize this help and all those who serve wholeheartedly in this aid effort every day. I encourage all of you, especially the youth, to give of yourselves, to go as volunteers, to also test whether I am able to bear this burden – sometimes enormous – but I am sure that it also brings great satisfaction in serving another person. I encourage you to help with joy and once again thank you from the bottom of my heart.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowni Państwo na czele z Księdzem Prowincjałem oraz Księżmi Orionistami i Księdzem Proboszczem, Czcigodne Siostry, Wielce Szanowny Panie Wójcie razem z Małżonką, Wielce Szanowni Panowie Przewodniczący, Szanowni Państwo Radni, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Czcigodny Kawalerze Orła Białego – Panie Prezesie – z Małżonką, witamy bardzo serdecznie – Pan Prezes Bronisław Wildstein, Wszyscy Drodzy Państwo, także Podopieczni wielkich dzieł księży orionistów!
Bardzo dziękujemy za zaproszenie do wzięcia udziału w tym niezwykłym wydarzeniu. Ale myślę, że trzeba powiedzieć szerzej, bo tak też się z żoną czujemy: dziękujemy za zaproszenie do współudziału w tym wielkim dziele.
Dzisiaj mamy piknik, spotkanie, są z nami media, „Pomagamy z Radością”. Mamy nadzieję, że będzie to początek wielkiej publicznej popularyzacji tej wspaniałej akcji, ale także tego wielkiego dzieła – czy tych wielkich dzieł – które od wielu już lat realizują księża orioniści. Realizowali przecież to wielkie dobro, niosąc je potrzebującym, w zasadzie do tej pory po cichu, spokojnie, bez wielkiego rozgłosu, robiąc rzeczy wielkie, także tutaj, w Brańszczyku. Dzisiaj spotykamy się tutaj, żeby o tym mówić.
Ale cieszę się, że to spotkanie jest, bo ono stanowi wielką okazję nie tylko do pokazania tego, czemu służą księdza orioniści na czele ze swoim twórcą i wielkim patronem św. Alojzym, ale także temu, by zarażać radością pomagania, dawania z siebie tego, co najlepsze, czyli dobra – niesienia dobra innym. Szukania przez to także tego, co przecież chyba dla każdego w życiu najważniejsze – osobistej satysfakcji z tego, kim i jakim się jest.
Na pewno tę największą satysfakcję w życiu można znaleźć właśnie przez to, że daje się z siebie jak najwięcej drugiemu człowiekowi, że niesie się dobro, że można zobaczyć uśmiech na twarzy człowieka udręczonego – czy to chorobą, czy niepowodzeniem życiowym, biedą, czy niedołężnością, w której się znalazł z takich czy innych przyczyn. Że można spojrzeć na młodego człowieka, który wpadł w sidła zła, którego życie gdzieś tam źle pokierowało, ale udaje się – i on wraca na dobrą drogę, zaczyna normalne życie, idzie przed siebie i sam zaczyna patrzeć na to życie przez pryzmat dobra i jego niesienia drugiemu człowiekowi.
To jest właśnie wielkie dzieło, które ojcowie – księża orioniści – realizują poprzez swoje hospicja, domy, w których skupiają się seniorzy, żyją, mieszkają, realizują się po przejściu na emeryturę czy rentę. Są to właśnie dzieła opieki nad młodzieżą trudną wychowawczo i wszystkie te inne akcje pomocowe, w które księża się włączają.
Cieszę się ogromnie, że my – razem z małżonką – możemy w jakimś sensie możemy stać się tego częścią. Ale przede wszystkim cieszę się, że są z nami dzieci i młodzież. Że widzą to właśnie to niesienie, świadczenie dobra – widzą, że to jest właśnie to, co jest w życiu ważne, co warto robić. Że to jest właśnie ten przykład dla nich, który dają księża orioniści, ale który – mam nadzieję – że także my wszyscy, którzy tutaj jesteśmy, włączając się w tę akcję „Pomagam z Radością”, także temu najmłodszemu pokoleniu pokazujemy. I dzięki temu działania księży orionistów i wszystko, w co dziś się włączamy, w następnych latach i dziesięcioleciach będzie znajdowało swoich kontynuatorów.
Jeszcze raz chcę podkreślić, że ogromnie cieszymy się, że możemy być tu z Państwem.
Agata Kornhauser-Duda:
Szanowni Państwo!
Jak już mąż wspomniał, księża orioniści stworzyli naprawdę wielkie dzieło. Na uwagę zasługuje fakt, że ich działalność jest prowadzona już od prawie stu lat. W tym czasie księża orioniści otoczyli opieką dziesiątki tysięcy potrzebujących. Bardzo cenne jest to, że działalność księży jest tak niezwykle wszechstronna. Bo opiekują się oni i osobami chorymi, i niepełnosprawnymi, i bezdomnymi. Ta pomoc jest właśnie także ukierunkowana na dzieci i młodzież z różnymi problemami wychowawczymi. Bardzo serdecznie za tę działalność dziękujemy.
Ale dzisiaj kierujemy nasze podziękowanie przede wszystkim do wszystkich Państwa. Bardzo serdecznie dziękujemy, że tak licznie przybyli Państwo na dzisiejszy piknik, by połączyć przyjemne z pożytecznym. Ponieważ bardzo liczymy na to, że przybyli Państwo tutaj – z jednej strony – by spędzić miło sobotnie popołudnie, skorzystać z atrakcji, które są tutaj oferowane dzięki sponsorom i partnerom strategicznym, którym też serdecznie za to dziękujemy, ale także – a może przede wszystkim – właśnie wesprzeć podopiecznych księży orionistów.
Żeby to wielkie dzieło księży orionistów mogło nadal tak wspaniale się rozwijać – ale przede wszystkim by mogło obejmować swoim zasięgiem jeszcze więcej osób, które wymagają opieki – potrzebna jest też pomoc ludzi dobrej woli i wielkiego serca. Wierzę w to głęboko, że właśnie dzisiaj my wszyscy takimi ludźmi tutaj jesteśmy i że z ochotą wesprzemy wspaniałą akcję, którą dzisiaj inaugurują księża orioniści, a która nosi nazwę „Pomagam z Radością”.
Uważam, że jest to bardzo trafna nazwa, ponieważ pomaganie zawsze jest źródłem radości i satysfakcji. Każdy z nas chyba tutaj ma to doświadczenie uczucia radości i satysfakcji. Bo przecież każdy z nas mam za sobą takie sytuacje, chwile, doświadczenia, gdy komuś pomogliśmy, otrzymując w zamian czasem uśmiech, czasem serdeczny uścisk dłoni, a czasem po prostu zwyczajne „dziękuję”. Zatem wszyscy też znamy to uczucie ciepła, które nas ogarnia, gdy czynimy dobro. Ale rzecz w tym, by czynienie dobra nie było tylko incydentalne. Chodzi o to, by stało się powszechne i by na stałe wpisało się w naszą codzienność.
Czasem niektórzy zastanawiają się, jaka jest recepta na szczęście. Jeżeli w ogóle możemy mówić o jakiejś recepcie na szczęście, to właśnie pomaganie jest jedną z nich. Potwierdzają to wszyscy, którzy pomaganie uczynili sposobem na życie, którzy pomaganiu całkowicie się poświęcili, którzy uważają pomoc drugiemu człowiekowi za swoją życiową misję. A jest ich naprawdę bardzo wielu.
Dzisiaj, tuż przed spotkaniem z Państwem, mieliśmy okazję spotkać się z podopiecznymi centrum tutaj, w Brańszczyku – z cudownymi seniorami, ze wspaniałymi osobami z niepełnosprawnościami, ale także z wolontariuszami, których jest tutaj naprawdę bardzo wielu i którym należą się również serdeczne podziękowania za ich codzienną pomoc, którą niosą właśnie podopiecznym księży orionistów.
Bardzo cieszymy się, że możemy być tutaj dziś z Państwem, ponieważ ten piknik jest tez okazją do tego, by dzielić się tą radością pomagania. Bo o ile pomaganie daje radość samo w sobie, to wspólnego pomagania nie da się porównać z niczym innym. Mamy też głęboką nadzieję, że właśnie ten dzisiejszy dzień, piknik i cała akcja „Pomagam z radością” także przyczynią się do tego, że jeszcze więcej wolontariuszy zgłosi się, by zajmować się podopiecznymi księży orionistów.
Trzeba pamiętać, że wolontariat to nie jest tylko czynienie dobra. Jest to też bardzo dobry sposób na własny rozwój, budowanie swojej osobowości, społecznych kompetencji, wrażliwości, a przecież właśnie to wszystko przyczynia się do tego, że czujemy się w życiu spełnieni. To również jest podstawą naszych zawodowych sukcesów. Dlatego, Szanowni Państwo, uczmy się pomagać, uczmy się też działać wspólnie, bo pomaganie naprawdę niezwykle jednoczy. I uczmy się pomagać z radością. Jestem głęboko przekonana, że dzięki temu będziemy szczęśliwsi jako społeczeństwo i jako wspólnota.
Na koniec chciałabym przytoczyć słowa naszego rodaka – Papieża, św. Jana Pawła II, który powiedział: „Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi”.
Prezydent RP Andrzej Duda:
W tym kontekście chcę podkreślić jeszcze jedną, bardzo ważną rzecz: państwo, w którym taka właśnie postawa jest silnie reprezentowana – postawa otwarta na pomoc innym, poświęcania się pomocy innym, organizowania tej pomocy dla innych – jest państwem, patrząc w dzisiejszych kategoriach, prawdziwie nowoczesnym. Dlatego że w państwach najbardziej rozwiniętych tak się właśnie dzieje. I tej różnego rodzaju działalności pomocowej, w którą bezinteresownie angażują się ludzie, właśnie w nowoczesnym państwie jest ogromnie dużo. Cieszę się i z całego serca dziękuję księżom orionistom, że takie właśnie nowoczesne państwo tutaj, w Polsce, poprzez swoją działalność budują.
Czy robią to dobrze i skutecznie? [Wiem] to w jakimś sensie z własnego ostatniego wspomnienia, mogę się tym z Państwem podzielić. Nie tak dawno, dosłownie dwa czy trzy tygodnie temu, w Wojskowym Instytucie Medycznym odwiedziłem będącego tam wtedy pacjentem ks. Michała Łosa – bardzo młodego orionistę, którego ostatnim pragnieniem życia ziemskiego, tego tutaj, było właśnie, by znaleźć się w szeregach księży orionistów. Stało się to, przyjął święcenia, a następnie dosłownie dwa tygodnie później zakończyło się jego ziemskie pielgrzymowanie. Tak ogromne było jego pragnienie znalezienia się właśnie w tym niezwykłym gronie – ludzi, którzy poświęcają swoje życie służbie drugiemu człowiekowi, z modlitwą i oddaniem się bliźniemu. To pokazuje, jacy są księża orioniści i jaka jest to wspólnota.
Ale chcę wyrazić jeszcze jedno – właśnie w ramach budowania nowoczesnego państwa. Jak przed momentem powiedziała Agata: z całego serca dziękuję wszystkim wolontariuszom – wszystkim, którzy będąc osobami świeckimi, włączają się w tę pomoc. I tym, którzy bezpośrednio współpracują z księżmi orionistami, i wszystkim, którzy dzisiaj wspierają organizację tego wydarzenia, tego charytatywnego pikniku. Z całego serca dziękuję wszystkim służbom, a zwłaszcza tym, którzy w wielkim stopniu działają jako wolontariusze: strażakom ochotnikom, żołnierzom Obrony Terytorialnej – z całego serca jestem Państwu wdzięczny.
Dziękuję wszystkim, którzy włączają się dzisiaj w to, by ta pomoc mogła być organizowana i wszystkim, którzy w ramach tego pomocowego działania służą całymi sobą na co dzień. Wszystkich Państwa zachęcam, zwłaszcza młodzież, by dawać siebie, iść jako wolontariusze, także się sprawdzić, czy jestem w stanie dźwignąć ten trud – czasem ogromny – ale jestem pewien, że dający też wielką satysfakcję służenia drugiemu człowiekowi. Zachęcam do pomagania z radością i jeszcze raz z całego serca dziękuję.