The speech of the Presidential Couple during the inauguration of the National Reading 2020.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda and the First Lady addressed guests at the Saxon Garden, Warsaw, for the ninth National Reading ceremony featuring Słowacki's Balladyna on 5 September 2020.
- Main themes
- National Reading initiative, Polish literature and identity, Juliusz Słowacki and Balladyna, Polish Romanticism, national independence and sovereignty, Polish history and culture, John Paul II, Józef Piłsudski, promotion of reading, Polish national identity, exile and homeland
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,414
- Sentences
- 77
- Readability
- 50
- Grade
- 10.7
- Syntax
- 2.92
- Vocabulary
- 2.54
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other77 sentences in 29 paragraphs
Dear Prime Minister,
Esteemed Presidents,
All Distinguished Guests,
Dear Ladies and Gentlemen,
Dear Readers!
Thank you very much for the opportunity to meet with you here in Saxon Garden for our sixth National Reading. I say "our" in the sense that we organize it together with other institutions as the Presidential Couple. But in fact, this is already the ninth National Reading, as it was inaugurated by Mrs. Anna and Mr. Bronisław Komorowski. I am very pleased that this tradition of National Reading is being continued.
I hope that, as the Prime Minister said, it contributes to the fact that despite the enormous pressure from various digital tools, reading remains at the same level and does not decline. This is important. I hope that our initiative also contributes to this. But I also encourage everyone to organize various reading activities, and above all – to read.
We are reading great works of Polish literature. Today, "Balladyna" by Juliusz Słowacki is being read by artists here in Saxon Garden, read by artists in various places, but also read by children, adults, grandmothers, parents, grandparents, teachers, and probably also by local politicians, and sometimes – Prime Minister – those at the highest levels of power. But I hope it is simply read by everyone and in various places.
This is literature that is deeply rooted in Polish history, in our mentality. Literature that – I can say with confidence – is today an absolute element of our identity, Polish culture, and the Polish soul. It is also a school reading, so National Reading will also be useful for school youth. I hope that as many of them as possible are gathered here.
But why "Balladyna"? Why Juliusz Słowacki? Well, we are at a time when we celebrate the centenary of Poland regaining independence, when we literally commemorate the centenary of the great battle and the Warsaw victory. Juliusz Słowacki did not live to see a free, independent, sovereign Poland – of course – but he dreamed immensely of it, and in many of his works, there are dreams of a free Poland that will be reborn.
Dreams that very often came true not only through Poland but also through the details of the history of both Poland and the world. Like his words about the coming of a Slavic pope, and we can assume that he was really thinking of a Polish pope. Long after he wrote those words, a Polish pope, John Paul II, came. And not only did he come, but above all, he contributed his hand to changing the face of this land. But also of Europe and the world – one can say with confidence.
For us, he accomplished great things, doing also what Juliusz Słowacki would surely have dreamed of in our times, namely – contributing to Poland becoming truly independent, truly sovereign, and truly free. This was indeed Słowacki's great dream, and although it is not directly mentioned in "Balladyna," it contains many universal themes that build attitudes, teach, and show.
For Słowacki not only dreamed and showed what he would like to be beautiful, but he also knew how to show Poles their vices, to point them out, to teach them not to act that way, recalling everything that once led to the downfall of the Commonwealth; that which was bad, which he wanted us to eradicate from our mentality.
Perhaps that is why he was so highly valued by those who fought for an independent Poland, such as Marshal Józef Piłsudski. It was, among other things, thanks to his advocacy that in 1927, the earthly remains of Juliusz Słowacki were brought by ship from Paris to Gdańsk, later along the Vistula River to Warsaw on the steamer Mickiewicz, a side-wheeler.
And later, after being honored by the people of Warsaw in St. John's Cathedral, he traveled by train from the main station, stopping at various stations where people gathered to bid farewell to the great bard, reaching Kraków and resting – as Józef Piłsudski said – equal to kings at Wawel. In this way, his compatriots paid him the greatest tribute they could at that moment.
For that, he was a great bard, a great artist; for being a great Pole who never – even in exile, even when Poland disappeared from the map – forgot about his homeland and his compatriots. The testimony of this is also "Balladyna," which we will soon read.
Read about the rules for downloading photos. Download the photo.
First Lady, Agata Kornhauser-Duda
Ladies and Gentlemen!
As has already been said here today, Juliusz Słowacki wrote "Balladyna" while in exile in Geneva in 1834. The work was published five years later in Paris. However, Słowacki did not live to see a staging of his work. The one on the Lviv Theater stage took place only in 1862. And although "Balladyna" will soon be 200 years old, it certainly still intrigues and holds tension until the very last moment.
It is a work that belongs to the most famous and outstanding works of Polish Romanticism. And although it certainly refers to the works of William Shakespeare, such as "Macbeth," "A Midsummer Night's Dream," or "King Lear," it is completely original. And this is mainly due to the lively action, interesting characters – such as the titular Balladyna, her sister Alina, Goplana, Kirkor, or Skierka – but also the Polish, Slavic setting. It is also associated with the well-known motif of sisterly rivalry in gathering raspberries from our literature.
I am looking here at the Director of the National Library because I wanted to mention that the very history of the manuscript of "Balladyna" is, in fact – and I think I am not exaggerating here – suitable for a thriller movie script. Well, suffice it to say that it miraculously survived the war and was not destroyed either by the Soviets or by the Germans. Miraculously found in Austrian Tyrol, it returned to Warsaw in 1946 and rests in the collections of the National Library.
In the interpretation of "Balladyna," it actually opens up to various sides. It refers to our folk culture, our tradition, our folklore, but also to the mythical beginnings of the Polish state. The action takes place by Lake Gopło and in the vicinity of Gniezno. And it is set in two planes – realistic and fantastic – which has been very interestingly utilized today in the scenery. Because – as you have probably noticed – we have two different stages symbolizing these two worlds.
But "Balladyna" is – of course – a tragedy, but an atypical, subversive tragedy. It tells the story of the main character's lust for power, who does not shy away from further crimes to achieve her goal. In the end, she is punished, and justice is restored.
However, it must be said that "Balladyna" is also a historiosophical work, telling about the rules governing history, about the tragedy of a nation. It features an exiled rightful ruler, as well as a usurping king who rules with blood and oppresses his people. It also includes criticism of authoritarian power – and that is how "Balladyna" was read by the tsarist censorship, which placed "Balladyna" on the list of banned works.
But "Balladyna" also contains elements of grotesque; the work sparkles with jokes, humor, and irony. It is no wonder that over the years "Balladyna" has inspired many artists. Well, one can mention here, for example, Władysław Żeleński and his opera "Goplana" or the painting by Wojciech Gerson "Balladyna." And – of course – it has inspired many theater directors.
But "Balladyna" in the theater is a separate story, very colorful, interesting, sometimes surprising. For example, during the war, "Balladyna" was staged by Tadeusz Kantor in a Kraków apartment. However, perhaps the most memorable "Balladyna" was the one on motorcycles here in Warsaw, at the National Theater.
Ladies and Gentlemen, the truth is that also during National Reading, each organizer, as well as participants, interpret the given reading in their own way – and this is the case this year as well. "Balladyna" is being read both live and online; in full, in fragments; accompanied by various initiatives, for which we are very grateful.
Ladies and Gentlemen, and now it is time to begin National Reading 2020. This time we will start the reading with the reading of excerpts from a letter by Juliusz Słowacki to Zygmunt Krasiński. This letter precedes the actual content of the drama.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Premierze,
Szanowni Państwo Prezesi,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Drodzy Państwo,
Drodzy Czytelnicy!
Bardzo dziękujemy, że możemy się spotkać z Państwem tu, w ogrodzie Saskim, na naszym już szóstym Narodowym Czytaniu. „Naszym” mówię w sensie tym, które organizujemy wspólnie z innymi instytucjami jako Para Prezydencka. Ale tak w ogóle jest to już dziewiąte Narodowe Czytanie, bo zainaugurowali je państwo Anna i Bronisław Komorowscy. Bardzo się cieszę, że ta już tradycja Narodowego Czytania jest kontynuowana.
Mam nadzieję, że – jak powiedział Pan Premier – przyczynia się ona do tego, że mimo ogromnego nacisku ze strony różnego rodzaju narzędzi cyfrowych czytelnictwo utrzymuje się na tym samym poziomie i nie spada. To ważne. Mam nadzieję, że nasza akcja także się do tego przyczynia. Ale wszystkich również zachęcam do organizowania różnego rodzaju akcji czytania, a przede wszystkim – do czytania.
Czytamy wielkie dzieła polskiej literatury. Dziś „Balladyna” Juliusza Słowackiego czytana przez artystów tu, w ogrodzie Saskim, czytana przez artystów w różnych miejscach, ale czytana też przez dzieci, dorosłych, babcie, rodziców, dziadków, nauczycieli, pewnie także przez polityków lokalnych, a czasem – Panie Premierze – tych na najwyższych szczeblach władzy. Ale mam nadzieję, że po prostu czytana przez wszystkich i w różnych miejscach.
To literatura, która jest głęboko zakorzeniona w polskiej historii, w naszej mentalności. Literatura, która – mogę chyba śmiało powiedzieć – jest dziś absolutnym elementem naszej tożsamości, polskiej kultury i polskiej duszy. Jest to przecież także lektura szkolna, więc Narodowe Czytanie przyda się również szkolnej młodzieży. Mam nadzieję, że jak najwięcej będzie jej tu zgromadzonej.
Ale dlaczego właśnie „Balladyna”? Dlaczego Juliusz Słowacki? Otóż mamy czas, gdy obchodzimy stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości, gdy obchodzimy dosłownie stulecie wielkiej bitwy i wiktorii warszawskiej. Juliusz Słowacki wolnej, niepodległej, suwerennej Polski – oczywiście – nie dożył, ale ogromnie o niej marzył i w wielu pozycjach jego twórczości są sny o wolnej Polsce, która się odrodzi, która będzie.
Sny, które bardzo często ziściły się nie tylko poprzez Polskę, lecz także poprzez szczegóły historii i Polski, i świata. Jak choćby jego słowa o nadejściu słowiańskiego papieża, a przecież możemy przypuścić, że tak naprawdę myślał o papieżu polskim. Długo po tym, jak napisał te słowa, przyszedł polski papież Jan Paweł II. I nie tylko przyszedł, ale przede wszystkim dołożył swoją rękę do zmiany oblicza ziemi, tej ziemi. Ale także Europy i świata – można śmiało powiedzieć.
Dla nas dokonał rzeczy wielkiej, czyniąc także to, o czym na pewno marzyłby w naszych czasach Juliusz Słowacki, a mianowicie – przyczyniając się do tego, że Polska stała się prawdziwie niepodległa, prawdziwie suwerenna i prawdziwie wolna. To było rzeczywiście wielkie marzenie Słowackiego i chociaż wprost nie ma o tym mowy w „Balladynie”, to jednak jest w niej również wiele treści uniwersalnych, które budują postawy, uczą, pokazują.
Bo Słowacki nie tylko marzył i pokazywał to, co chciałby, żeby było piękne, ale także potrafił pokazywać Polakom ich przywary, wytykać, uczyć, by tak nie działać, wspominając wszystko, co kiedyś doprowadziło do upadku Rzeczypospolitej; to, co było złe, co chciał, byśmy z naszej mentalności wyplenili.
Może właśnie dlatego był tak bardzo ceniony przez tych, którzy walczyli o niepodległą Polskę, jak choćby przez Marszałka Józefa Piłsudskiego. To przecież m.in. za jego sprawą – jego orędownictwa – w 1927 roku z Paryża szczątki doczesne Juliusza Słowackiego zostały przywiezione statkiem do Gdańska, później Wisłą do Warszawy statkiem rzecznym Mickiewicz, bocznokołowcem.
A później po oddaniu mu hołdu przez ludność Warszawy w katedrze św. Jana pociągiem z dworca głównego, zatrzymując się na kolejnych stacjach, gdzie gromadzili się ludzie, by pożegnać wielkiego wieszcza, dojechał do Krakowa i spoczął – jak powiedział Józef Piłsudski – równy królom na Wawelu. W ten sposób rodacy oddali mu największy hołd, jaki w tamtym momencie mogli.
Za to właśnie, że był wielkim wieszczem, wielkim artystą; za to, że był wielkim Polakiem, który nigdy – także na emigracji, także gdy Polska zniknęła z mapy – o swojej ojczyźnie i swoich rodakach nie zapomniał. Świadectwem tego jest także właśnie „Balladyna”, którą za chwilę będziemy czytali.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Pierwsza Dama, Agata Kornhauser-Duda
Szanowni Państwo!
Jak zostało tutaj już dzisiaj powiedziane, Juliusz Słowacki napisał „Balladynę”, przebywając na emigracji w Genewie w 1834 roku. Utwór został wydany pięć lat później w Paryżu. Natomiast Słowacki nie doczekał inscenizacji swojego dzieła. Ta na deskach Teatru Lwowskiego miała miejsce dopiero w roku 1862. I mimo że „Balladyna” już niedługo będzie miała 200 lat, to z pewnością nadal intryguje i trzyma w napięciu do ostatniej chwili.
Jest to utwór, który należy do najsłynniejszych i najwybitniejszych dzieł polskiego romantyzmu. I choć z pewnością nawiązuje do utworów Williama Szekspira, takich jak „Makbet”, „Sen nocy letniej” czy „Król Lear”, to jest zupełnie oryginalna. I to głównie za sprawą żywej, akcji, interesujących bohaterów – jak tytułowa Balladyna, jej siostra Alina, Goplana, Kirkor czy Skierka – ale też polskiej, słowiańskiej scenerii. Kojarzy się też ze znanym z naszej literatury motywem współzawodnictwa sióstr w zbieraniu malin.
Patrzę tutaj na Pana Dyrektora Biblioteki Narodowej, ponieważ chciałam wspomnieć o tym, że sama historia rękopisu „Balladyny” właściwie – i chyba tutaj nie przesadzę – nadaje się na scenariusz filmu sensacyjnego. No, dość powiedzieć, że właściwie cudem ocalała z pożogi wojennej i nie została zniszczona ani przez Sowietów, ani przez Niemców. Cudem odnaleziona w austriackim Tyrolu trafiła w 1946 roku z powrotem do Warszawy i spoczęła w zbiorach Biblioteki Narodowej.
W interpretacji „Balladyna” otwiera się właściwie na różne strony. Odwołuje się do naszej ludowości, naszej tradycji, naszego folkloru, ale także do mitycznych początków państwa polskiego. Akcja toczy się nad jeziorem Gopło i w okolicach Gniezna. I osadzona jest w dwóch planach – realistycznym i fantastycznym – co bardzo ciekawie zostało wykorzystane dzisiaj w scenografii. Bo – jak Państwo pewnie zwrócili uwagę – mamy dwie różne sceny symbolizujące właśnie te dwa światy.
Ale „Balladyna” to – oczywiście – tragedia, ale tragedia nietypowa, przewrotna. Opowiada o żądzy władzy głównej bohaterki, która nie cofa się przed kolejnymi zbrodniami, by osiągnąć swój cel. Na koniec zostaje ukarana, a sprawiedliwość zostaje przywrócona.
Natomiast trzeba powiedzieć, że „Balladyna” to także utwór historiozoficzny, opowiadający o regułach rządzących dziejami, o tragedii narodu. Występują w niej wygnany prawowity władca, a także król uzurpator, który sprawuje krwawe rządy i gnębi swój lud. Występuje w niej także krytyka władzy autorytarnej – i tak właśnie „Balladynę” czytała carska cenzura, która wpisała „Balladynę” na listę dzieł zakazanych.
Ale w Balladynie występują również elementy groteski, utwór skrzy się żartem, humorem i ironią. Nic dziwnego, że przez lata „Balladyna” inspirowała wielu artystów. No, można tutaj wymienić chociażby Władysława Żeleńskiego i jego operę „Goplana” czy też obraz Wojciecha Gersona „Balladyna”. No i – oczywiście – inspirowała wielu reżyserów teatralnych.
Ale „Balladyna” w teatrze to jest osobna historia, bardzo barwna, ciekawa, czasem zaskakująca. I tak na przykład podczas wojny „Balladyna” została wystawiona przez Tadeusza Kantora w krakowskim mieszkaniu. Natomiast chyba najbardziej w pamięć zapadła „Balladyna” na motocyklach tu, w Warszawie, w Teatrze Narodowym.
Szanowni Państwo, prawda jest taka, że również podczas Narodowego Czytania każdy organizator, a także uczestnicy na swój sposób interpretują daną lekturę – tak jest i w tym roku. „Balladyna” jest czytana i na żywo, i online; w całości, we fragmentach; z towarzyszeniem różnego rodzaju inicjatyw, za co bardzo serdecznie dziękujemy.
Szanowni Państwo, a teraz czas zacząć Narodowe Czytanie 2020. Tym razem lekturę rozpoczniemy od odczytania fragmentów listu Juliusza Słowackiego do Zygmunta Krasińskiego. List ten poprzedza właściwą treść dramatu.