The speech of the Presidential Couple during the launch of the National Reading campaign.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the public at the Saxon Garden in Warsaw on September 2, 2017, launching the annual National Reading campaign featuring Wyspiański's 'Wesele'.
- Main themes
- National Reading campaign, Stanisław Wyspiański's 'Wesele', Polish literary heritage, patriotism and national identity, Polish Romanticism and Young Poland movement, cultural unity, anniversary of Polish independence, intelligentsia and peasantry divide, timelessness of classic Polish drama
- Duration
- ~8 min
- Words
- 1,000
- Sentences
- 48
- Readability
- 43
- Grade
- 12.5
- Syntax
- 3.16
- Vocabulary
- 2.84
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other48 sentences in 19 paragraphs
Dear Prime Minister,
Dear Ladies and Gentlemen!
We warmly welcome all of you gathered here in the Saxon Garden. I would like to extend a very warm welcome to all the artists, musicians, and actors who will soon come to the stage and enrich our event today. We warmly welcome everyone who is organizing the National Reading today across Poland. We also warmly greet our compatriots organizing the National Reading in various parts of the world. We would also like to warmly greet all those watching us via television and the internet. We also welcome radio listeners.
As the Prime Minister has already mentioned, last year we read "Quo vadis" by Henryk Sienkiewicz in an excellent adaptation by the late Tomasz Burek. This year, however, throughout Poland, we are reading "Wesele" by Stanisław Wyspiański in its entirety or in fragments—because the ideas for our event's realization are very diverse.
"Wesele" is a thoroughly Polish drama. Some have even claimed that it is an untranslatable work, that its meaning will not be understood outside the borders of Poland. However, that did not happen, and Wyspiański's drama has been translated into over 10 languages. The timelessness and popularity of "Wesele" is evidenced by the fact that it has been published 120 times in Polish alone. I would also like to sincerely thank all the deaf and mute individuals across Poland, as this year, for the first time in history, "Wesele" has also been translated into Polish sign language.
Dear Ladies and Gentlemen, "Wesele" is undoubtedly a difficult and extremely demanding work. It has, of course, received many interpretations and adaptations. I would like to quote the words of another outstanding Polish writer, Gustaw Herling-Grudziński, who once shared this thought:
"My Wyspiański is above all 'Wesele.' I do not like grand words, but in the case of 'Wesele,' I do not hesitate to speak of a masterpiece."
And it is this masterpiece that has been chosen by the Polish people for this year's National Reading. I would like to remind you that in the online voting organized by the Chancellery of the President, "Wesele" competed with "Beniowski" by Juliusz Słowacki, "Pamiętniki Soplicy" by Henryk Rzewuski, and "Przedwiośnie" by Stefan Żeromski. A total of about 37,000 votes were cast, with "Wesele" receiving 18,000 indications.
This drama is, of course, currently appreciated, and its greatness is recognized. But it must be said that Wyspiański's contemporaries were well aware that this was a groundbreaking work. It was created in 1901—and that same year it had its world premiere in Kraków, so it was born during the Young Poland period—but it is a drama equal to the greatest achievements of Polish Romanticism. And the way "Wesele" was perceived, how Wyspiański was perceived in general, can be illustrated by a certain situation that took place after one of the Kraków performances of "Wesele": during the ovation, Wyspiański was presented with a wreath with the number 44. This was an obvious reference to the symbolism of "Dziady" by Adam Mickiewicz, as Wyspiański was regarded as the fourth national bard. He created a master drama that is indeed equal to such great Polish dramas as "Dziady," "Kordian," or "Nie-Boska komedia."
Dear Prime Minister,
Dear Ladies and Gentlemen!
It is in some sense extraordinary that we, Poles, just on the eve of the 100th anniversary of independence, have chosen "Wesele" by Stanisław Wyspiański for the National Reading. "Wesele," which is entirely permeated with a patriotic note, which breathes Poland in every inch, but at the same time breathes a great concern for a free Poland.
After all, it was written during the partitions, when Wyspiański dreamed of a free Poland, when those who participated in the wedding dreamed—because the wedding was a fact, it was a real event that Wyspiański presented, weaving into it everything that concerned his contemporaries, everything that he and his contemporaries discussed. It presents the Polish situation of that time, it presents Poland as it was then—a Poland where the intelligentsia experiences deep disappointment caused by the declining positivism, where it is reborn through what we today call Young Poland, through completely different poetry, through certain dreams, through myths—and these myths are shown by Wyspiański in "Wesele."
What is extraordinary about "Wesele"? It is that "Wesele" is not a patriotic didactic work, it does not present the problems of Poland in a decidedly clear way—it does not dictate to anyone what to think about the situation in Poland. "Wesele" is a work that allows for an extraordinarily broad interpretation—it indeed sparks discussion about Poland. It has sparked, it sparks, and it will surely continue to spark in the future. And when we look at all the concerns of Wyspiański flowing from "Wesele," at the division that exists between the peasantry and the intelligentsia, so vividly depicted, for example, in the statements of Czepiec and the Journalist, when Wyspiański shows the blind alleys into which, in his opinion, the Polish intelligentsia is heading—exemplified by the words of Czepiec, who says:
"Oh, as I think, gentlemen could already have a lot,
only they do not want to want!"
we see this intelligentsia indeed sinking into certain myths, dreams, but not transitioning into the concrete.
And at the same time, it shows the Polish village, the Polish peasantry as being extremely pragmatic and practical and ready to stand up to fight for an independent, free homeland, to stand up for a national uprising, only needing someone to lead them. This mission of leadership belongs—as Wyspiański suggests—to the intelligentsia, which should awaken, but is asleep in such a choreographic dance.
All of this is shown by Wyspiański. But today we can look at "Wesele" optimistically, because shortly after the writing of "Wesele," free Poland was reborn, meaning that Poles were indeed able to stand together, meaning that there was indeed that community. And we can also discuss today to what extent "Wesele" awakened this need for community, and to what extent it simply always existed within us and still exists today.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Premierze,
Szanowni Państwo!
Bardzo serdecznie witamy wszystkich Państwa zgromadzonych tutaj, w ogrodzie Saskim. Bardzo gorąco chciałabym powitać wszystkich artystów, muzyków oraz aktorów, którzy za chwilę tutaj przybędą na scenę i uświetnią naszą dzisiejszą akcję. Bardzo serdecznie witamy wszystkich, którzy Narodowe Czytanie organizują dzisiaj w całej Polsce. Bardzo gorąco pozdrawiamy także naszych rodaków organizujących Narodowe Czytanie w różnych częściach świata. Pragniemy także bardzo serdecznie pozdrowić wszystkie osoby, które oglądają nas za pośrednictwem telewizji oraz poprzez internet. Witamy też radiosłuchaczy.
Jak już wspomniał Pan Premier, w ubiegłym roku czytaliśmy „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza w znakomitej adaptacji śp. Tomasza Burka. Natomiast w tym roku w całej Polsce w całości bądź we fragmentach ‒ ponieważ pomysły na realizację naszej akcji są bardzo różne – czytamy „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego.
„Wesele” jest na wskroś polskim dramatem. Niektórzy twierdzili wręcz, że jest to utwór nieprzekładalny, że poza granicami Polski jego sens nie zostanie zrozumiany. Tak się jednak nie stało i dramat Wyspiańskiego został przetłumaczony na ponad 10 języków. Natomiast o ponadczasowości i popularności „Wesela” niech świadczy fakt, że tylko w języku polskim „Wesele” zostało wydane 120 razy. Chciałabym też bardzo serdecznie podziękować w tym miejscu wszystkim osobom głuchoniemym w całej Polsce, ponieważ w tym roku po raz pierwszy w historii „Wesele” zostało przetłumaczone również na polski język migowy.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Szanowni Państwo, „Wesele” jest z pewnością utworem trudnym i niezwykle wymagającym. Doczekało się oczywiście wielu interpretacji, wielu opracowań. Chciałabym tutaj przytoczyć słowa innego wybitnego polskiego pisarza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, który podzielił się kiedyś taką myślą:
„Mój Wyspiański to przede wszystkim »Wesele«. Nie lubię wielkich słów, ale w wypadku »Wesela« nie waham się mówić o arcydziele”.
I właśnie to arcydzieło zostało przez Polaków wybrane na tegoroczną lekturę Narodowego Czytania. Przypomnę, że w internetowym głosowaniu, które zostało zorganizowane przez Kancelarię Prezydenta, „Wesele” konkurowało z „Beniowskim” Juliusza Słowackiego, z „Pamiętnikami Soplicy” Henryka Rzewuskiego oraz z „Przedwiośniem” Stefana Żeromskiego. W sumie oddano ok. 37 tys. głosów, natomiast „Wesele” uzyskało 18 tys. wskazań.
Tenże dramat jest oczywiście obecnie doceniany, doceniana jest jego wielkość. Ale trzeba powiedzieć, że już współcześni Wyspiańskiemu doskonale zdawali sobie sprawę, iż jest to utwór przełomowy. Powstał w 1901 roku ‒ i również w tym roku była jego prapremiera w Krakowie, więc powstał w okresie Młodej Polski ‒ ale jest to dramat równy największym dokonaniom polskiego romantyzmu. I to, w jaki sposób było postrzegane „Wesele”, jak był postrzegany w ogóle Wyspiański, niech zilustruje pewna sytuacja, która miała miejsce po jednym z krakowskich spektakli „Wesela”: w trakcie owacji Wyspiańskiemu wręczono wieniec z liczbą 44. Było to oczywiste nawiązanie do symboliki „Dziadów” Adama Mickiewicza, bowiem Wyspiański traktowany był jako czwarty wieszcz narodowy. Stworzył arcydramat, który rzeczywiście jest równy tak wielkim polskim dramatom, jak „Dziady”, „Kordian” czy „Nie-Boska komedia”.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Szanowny Panie Premierze,
Szanowni Państwo!
To jest w jakimś sensie niezwykłe, że my, Polacy, tuż-tuż w przededniu 100-lecia niepodległości wybraliśmy na Narodowe Czytanie właśnie „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. „Wesele”, które w całości jest niezwykle przeniknięte nutą patriotyczną, które tchnie Polską w każdym calu, ale jednocześnie tchnie wielką troską o wolną Polskę.
Przecież zostało napisane w czasach zaborów, gdy Wyspiański o wolnej Polsce marzył, gdy marzyli ci, którzy w weselu uczestniczą ‒ bo przecież wesele było faktem, to było rzeczywiste wydarzenie, które przedstawił Wyspiański, wplatając w nie wszystko to, co współczesnych troskało, to, o czym jemu współcześni i on sam dyskutowali. Przedstawia ówczesną polską sytuację, przedstawia tę Polskę taką, jaka wtedy była – Polskę, gdzie inteligencja przeżywa głęboki zawód spowodowany upadającym pozytywizmem, gdzie odradza się poprzez to, co dzisiaj nazywamy Młodą Polską, poprzez zupełnie inną poezję, poprzez pewne marzenia, poprzez mity ‒ i te mity Wyspiański w „Weselu” pokazuje.
Co jest w „Weselu” niezwykłe? To, że „Wesele” nie jest patriotyczną dydaktyką, nie jest pokazywaniem problemów Polski w sposób zdecydowanie jasny ‒ to nie jest dyktowanie nikomu tego, co ma myśleć o sytuacji w Polsce. „Wesele” jest utworem, który pozwala na niezwykle szeroką interpretację ‒ ono właśnie budzi dyskusję na temat Polski. Budziło, budzi i zapewne będzie budzić w przyszłości. I gdy patrzymy na te wszystkie troski Wyspiańskiego płynące z „Wesela”, na to rozwarstwienie, jakie istnieje pomiędzy chłopstwem a inteligencją, tak niezwykle sugestywnie ukazane chociażby w wypowiedziach Czepca i Dziennikarza, gdy Wyspiański pokazuje te ślepe uliczki, w które jego zdaniem idzie polska inteligencja – choćby poprzez słowa Czepca, który mówi:
„A, jak myślę, ze panowie
duza by juz mogli mieć,
ino oni nie chcom chcieć!”,
to widzimy tę inteligencję właśnie pogrążającą się w pewnych mitach, marzeniach, ale nieprzechodzącą w konkret.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
I jednocześnie ukazuje polską wieś, polskie chłopstwo jako to, które jest niezwykle pragmatyczne i praktyczne i które jest gotowe stanąć do walki o niepodległą, wolną ojczyznę, stanąć do narodowego powstania, tylko potrzebuje, żeby ktoś je poprowadził. Ta misja poprowadzenia należy – jak sugeruje Wyspiański – właśnie do inteligencji, która powinna się obudzić, a jest uśpiona w takim właśnie chocholim tańcu.
To wszystko pokazuje Wyspiański. Ale my dzisiaj możemy na „Wesele” patrzeć optymistycznie, bo przecież już wkrótce po napisaniu „Wesela” wolna Polska się odrodziła, czyli jednak Polacy umieli stanąć razem, czyli jednak była ta wspólnota. I możemy też dzisiaj dyskutować, na ile „Wesele” obudziło tę potrzebę wspólnoty, a na ile ona po prostu w nas istniała zawsze i istnieje również dzisiaj.