Speech on the 80th anniversary of the first transport of Polish prisoners to KL Auschwitz
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a commemoration at Auschwitz on June 14, 2020, marking 80 years since the first transport of Polish political prisoners to the Nazi concentration camp.
- Main themes
- 80th anniversary of first Auschwitz transport, Polish political prisoners, Holocaust remembrance, KL Auschwitz history, heroism and sanctity amid atrocity, Witold Pilecki, Maximilian Kolbe, duty of memory, German Nazi crimes, victims of all nations, preservation of historical testimony
- Duration
- ~7 min
- Words
- 885
- Sentences
- 51
- Readability
- 55
- Grade
- 9.6
- Syntax
- 2.85
- Vocabulary
- 2.18
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other51 sentences in 20 paragraphs
Dear Prime Minister,
Dear Prime Minister,
Mr. Voivode,
Esteemed Authorities of the Małopolska State University,
All Distinguished Guests,
but especially Dear Survivors!
A special day – June 14, 2020, the 80th anniversary of that day, which 80 years ago may have seemed like one of many, completely insignificant. It may not have seemed so significant even to those who, during the German, Nazi occupation of Poland, arrived here as political prisoners – primarily from the prison in Tarnów – brought here, to this place, by these tracks, as some of the first prisoners of the German, Nazi concentration camp, and later also of the extermination camp Auschwitz. Numbers from 31 to 758.
728 people. 728 Poles, Polish citizens, yes – among them a few of Jewish descent. But Poles, political prisoners. What do we – apart from the testimony still conveyed by those who are alive, the last among the living – see today? Besides documentary films with shocking images – what remains the most poignant testimony of that time?
Certainly the camp that has survived – from the physical side, from the incredible vastness of human cynicism, holding another human being in such dramatic conditions, behind barbed wire, in enslavement, in degradation. But besides that, absolutely shocking works, graphics, drawings by Marian Kołodziej showing the spirit of that terrible drama and unimaginable cruelty.
And a shocking image: a photograph of a very young girl, actually a child, 14-year-old Czech Kwoka – a Polish girl from Zamojszczyzna, who was brought here, to this camp, with her mother. And initially photographed here. Terror in her eyes, an innocent face, 14 years old – and the mark of a political prisoner. A photograph known to the whole world.
One would like to ask: but what is this, what is it? This was precisely the beginning of the terrible tragedy of all those who perished here – Poles, who were the first to be brought here and the first to be prisoners of this terrible place, the first to die as well. And then also of other nations, prisoners of the Red Army, Roma, but above all Jews. Later Jews from all over Europe, not just from Poland.
The land that – one could say – is soaked with blood. The land that is entirely strewn with the ashes of burned human bodies. The land that cries out for memory, that also cries out for us to never forget. But in order that something like this never happens anywhere again. That no human being – if one can even use that term in relation to those perpetrators – would ever dare anywhere in the entire world to inflict such unimaginable evil, suffering, cruelty upon another human being.
But among all this, there was also heroism. And in this vastness of pain, there was also goodness. So in a sense – paradoxically – also humanity. Among those who were imprisoned here, tortured, murdered, ruthlessly starved, tortured by work.
Heroism is represented by Captain Pilecki, whose monument stands here, in this very significant place. As one who deliberately allowed himself to be imprisoned here, to bear witness to the truth and to carry the message of what was happening here further into the world. A hero of the Polish nation, today a hero of Polish youth, a role model.
But it is also sanctity – it is St. Maximilian Maria Kolbe, who gave his life here, doing good for another human being, so that he could return home. And if someone asks whether it was worth it, let them be aware that the man whom Maximilian saved, for whom he gave his life – survived the hell of Auschwitz, came out of here, and returned to normal life.
Perhaps precisely because God wanted him to bear witness to that tragedy, to that terrible place, and on the other hand – to the extraordinary goodness that St. Maximilian had within him and which he was willing to give in the most difficult moments. When most were thinking only of their own lives and how to get out of here, how to save themselves.
We honor the memory. Today – as Poles – we bow our heads before the ashes of all the victims, before the suffering of all who were imprisoned here. We bow our heads before the tragedy of our compatriots who found themselves here and were murdered. We also bow our heads before the tragedy of all other nations and all families who lost their loved ones here.
We are not even today able, we who live in modern times and have not experienced war, to imagine what a person could have felt here. But that is precisely why we should remember this and preserve all these incredibly valuable mementos important for humanity. Although it is so difficult, so shocking, although this awareness is so very – on one hand – psychologically destructive, but on the other – so very hard to accept, that one human being could do something like this to another.
Today we also commemorate the National Day of Remembrance for the Victims of German Nazi Concentration Camps and Extermination Camps. May it endure. May it endure for all eternity.
Eternal memory to the murdered and fallen, honor and glory to the heroes, honor their memory!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowna Pani Premier,
Szanowny Panie Premierze,
Panie Wojewodo,
Czcigodne Władze Małopolskiej Uczelni Państwowej,
Wszyscy Dostojni Przybyli Państwo,
ale w szczególności Szanowne Panie Ocalałe!
Szczególny dzień – 14 czerwca 2020 roku, 80. rocznica tamtego dnia, który może 80 lat temu wydawał się jednym z wielu, zupełnie nieznaczącym. Może nawet nie wydawał się tak bardzo znaczący dla tych, którzy wtedy, w czasie niemieckiej, hitlerowskiej okupacji Polski jako więźniowie polityczni – przede wszystkim z więzienia w Tarnowie – przyjechali tu, w to miejsce, tymi torami, przywiezieni jako jedni z pierwszych więźniów niemieckiego, nazistowskiego obozu koncentracyjnego, a potem także obozu zagłady Auschwitz. Numery od 31 do 758.
728 osób. 728 Polaków, obywateli polskich, tak – wśród nich kilku także pochodzenia żydowskiego. Ale Polaków, więźniów politycznych. Co my – poza świadectwem, które jeszcze przekazują ci, którzy żyją, ci ostatni spośród żyjących – dzisiaj widzimy? Oprócz filmów dokumentalnych ze wstrząsającymi zdjęciami – co pozostaje najbardziej wymownym świadectwem tamtego czasu?
Z całą pewnością obóz, który przetrwał – od strony fizycznej, od strony niewiarygodnego bezmiaru ludzkiego cynizmu, przetrzymywania innego człowieka w tak dramatycznych warunkach, za kolczastymi drutami, w zniewoleniu, w upodleniu. Ale oprócz tego jeszcze absolutnie wstrząsające prace, grafiki, rysunki Mariana Kołodzieja pokazujące ducha tego straszliwego dramatu i niewyobrażalnego okrucieństwa.
I szokujący obraz: zdjęcie młodziutkiej dziewczyny, właściwie dziewczynki, 14-letniej Czesi Kwoki – polskiej dziewczyny z Zamojszczyzny, która była przywieziona tu, do tego obozu, wraz z matką. I na wstępie tutaj sfotografowana. Przerażenie w jej oczach, niewinna twarz, 14 lat – i znak więźnia politycznego. Zdjęcie, które zna cały świat.
Chciałoby się zapytać: ale o co chodzi, co to jest? To był właśnie początek tej straszliwej tragedii wszystkich, którzy tu zginęli – Polaków, którzy właśnie jako pierwsi zostali tu przywiezieni i jako pierwsi byli więźniami tego straszliwego miejsca, jako pierwsi też ginęli. A potem także innych narodów, jeńców Armii Czerwonej, Romów, ale przede wszystkim Żydów. Później Żydów z całej Europy, nie tylko z Polski.
Ziemia, która – można powiedzieć – jest przesiąknięta krwią. Ziemia, która cała jest wysypana popiołem ze spalonych ludzkich ciał. Ziemia, która woła o pamięć, która woła także o to, byśmy nigdy nie zapomnieli. Ale po to, by nigdy coś takiego już nigdzie się nie zdarzyło. Aby już nigdy żaden człowiek – jeżeli w ogóle można wobec tamtych oprawców użyć tego określenia – nie ważył się nigdzie w przestrzeni całego świata wyrządzić drugiemu człowiekowi takiego bezmiaru niewyobrażalnego zła, cierpienia, okrucieństwa.
Ale wśród tego wszystkiego było także bohaterstwo. A w tym bezmiarze bólu było także dobro. Czyli w jakimś sensie – paradoksalnie – także człowieczeństwo. Pomiędzy tymi, którzy byli tu więzieni, katowani, mordowani, bezlitośnie głodzeni, katowani pracą.
Bohaterstwo to rotmistrz Pilecki, którego pomnik stoi tu, w tym jakże znaczącym miejscu. Jako tego, który z premedytacją dał się tu uwięzić, by dać świadectwo prawdzie i by wiadomość, co tu się dzieje, zanieść dalej w świat. Bohater polskiego narodu, dziś bohater polskiej młodzieży, wzór do naśladowania.
Ale to także świętość – to św. Maksymilian Maria Kolbe, który oddał tu życie, czyniąc dobro drugiemu człowiekowi, by ten mógł wrócić do domu. I jeżeli ktoś pyta, czy było warto, niech ma świadomość, że człowiek, któremu Maksymilian uratował życie, za którego oddał swoje życie – przeżył piekło Auschwitz, wyszedł stąd i wrócił do normalnego życia.
Może właśnie dlatego, że Pan Bóg chciał, by niósł świadectwo tamtej tragedii, tego strasznego miejsca, a z drugiej strony – niezwykłego dobra, jakie św. Maksymilian w sobie miał i jakie gotów był dać w najtrudniejszych momentach. Gdy większość przecież myślała tylko o własnym życiu i o tym, jak je stąd wynieść, jak się uratować.
Czcimy pamięć. Dzisiaj – jako Polacy – pochylamy głowy przed prochami wszystkich ofiar, przed cierpieniem wszystkich, którzy byli tu więzieni. Pochylamy głowy przed tragedią naszych rodaków, którzy tu się znaleźli i zostali pomordowani. Pochylamy głowy także przed tragedią wszystkich innych narodów i wszystkich rodzin, które straciły tu swoich najbliższych.
Nie jesteśmy nawet dzisiaj w stanie my, którzy żyjemy we współczesnych czasach i nie doświadczyliśmy wojny, wyobrazić sobie, co mógł tutaj czuć człowiek. Ale właśnie dlatego powinniśmy o tym pamiętać i przechowywać te wszystkie niezwykle cenne pamiątki ważne dla ludzkości. Choć jest to tak trudne, tak bardzo wstrząsające, choć ta świadomość jest tak bardzo – z jednej strony – psychicznie niszcząca, ale z drugiej – tak bardzo trudna do przyjęcia, że człowiek człowiekowi mógł zrobić coś takiego.
Obchodzimy dzisiaj też Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Niemieckich Nazistowskich Obozów Koncentracyjnych i Obozów Zagłady. Niech trwa. Niech trwa po wieczne czasy.
Wieczna pamięć pomordowanym i poległym, cześć i chwała bohaterom, cześć ich pamięci!