Statement at the first meeting of the Council for Higher Education, Science and Innovation
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the inaugural meeting of the Council for Higher Education, Science and Innovation in Warsaw on 22 November 2022, outlining its advisory mission.
- Main themes
- Higher education reform, science and innovation policy, Poland's development, Council for Higher Education Science and Innovation, digitization in academia, youth education, innovation promotion, economic crisis impact, Russian aggression consequences, national competitiveness
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,649
- Sentences
- 78
- Readability
- 51
- Grade
- 11.3
- Syntax
- 2.93
- Vocabulary
- 1.91
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other78 sentences in 19 paragraphs
Honorable Ministers, Magnificences, Rectors, Esteemed Professors, All Highly Respected Members of the Council!
First of all, I would like to thank you very much, as I have said to each of you individually. I am immensely grateful for accepting the nomination, for agreeing to work in the Council, and also for agreeing to undertake this work for the Republic on the basis of full voluntariness – de facto volunteering. Because that is how I perceive it, and I have no doubt that you also see it in exactly the same way.
This is a very important task. We are still a developing country – at least that is how I feel as a Pole and also as someone who, by the will of my compatriots, holds this extremely honorable but also important office. I would like us to avoid mistakes to the greatest extent possible on the path of this development, to avoid blind alleys that we will have to turn back from or abandon. In short, to not waste our energies. So that all the forces and resources we utilize are used effectively. Poland needs this very much today. Especially in the difficult situation in which we currently find ourselves, not only us but certainly our entire part of Europe, I believe, generally the entire European Union, but also the world.
In connection with the crisis of the coronavirus pandemic, which has recently affected us, and its obvious impact on the global economy, and also, obviously, with the crisis triggered by the Russian aggression against Ukraine, with which we are still struggling in the economic space, primarily in energy, but also in the areas of security and public order – in all of this, there is certainly no doubt for you that Polish science, the development of Polish science for the development of Poland as such is of fundamental importance. Science not only in terms of research activities. Also science as a process of teaching, the process of educating young adults, because we are currently talking about higher education, that is, young people who have completed school, passed their matura exams; young people who want to continue developing and who – I hope – will be as numerous as possible in our country.
The question is: what conditions need to be created for them to educate themselves at the highest level? How should this education proceed? According to what programs? What should be the face of Polish universities in this regard? How should they function? Taking into account our several hundred years of historical achievements – after all, our university was one of the first in the world. I am thinking of the Jagiellonian University. But also about our tradition, the challenges we face, the specificity of our region, and also our specificity as a nation.
It is primarily the people of Polish science who should answer all these questions today. They should answer these questions in order to convey them to those who take on the exercise of power in Poland and are elected to do so by our fellow citizens in general elections, and to assist them in the process of shaping Polish science in this way – and through that, Polish youth, the development of the Republic, both in terms of infrastructural, technical, and scientific development, but also in terms of generational development, that is, what future generations we will have and, consequently, what place we will occupy among the nations of Europe and the world.
Is the situation good? If the situation were good, we would not be reforming Polish science. The situation certainly requires repair. Not to mention that science – as is well known – the way it is practiced requires systematic development, taking into account new trends, as well as what science itself has invented. If science has invented digitization and today digitization is infiltrating practically all fields of science, including absolutely humanistic sciences, it is clear that all fields should benefit from this achievement and that these solutions should be introduced to various fields to the greatest extent possible – of course, within the bounds of common sense.
How to implement them? Where are the boundaries of common sense? This is also a task to be discussed by enlightened people who are knowledgeable in their fields and, above all, understand all the intricacies of the developmental process. This is precisely the task of the Council for Higher Education, Science, and Innovation, which is part of the National Development Council. For me, this Council should look to the future – that is its fundamental task.
Of course, a very important element is diagnosing the current state. But above all, its task is to look to the future from this perspective. And hence a whole series of tasks in this regard: a big question mark – are we developing innovation properly? Are we promoting those who are innovative in the right way? Or do we perhaps need other methods? Are significant changes needed in this regard? Do the acts concerning innovation policy and the development of innovative activities that have been adopted recently properly fulfill their tasks and this great task of developing the Republic as a state with extensive innovative fields, or not? Is science developing in the right way? Are studies being conducted properly? Is the system of studies appropriate? Are the programs being implemented in these studies and the way of studying appropriate? These are questions that must be posed here.
And finally, what is most important to me at this moment, because this is where the most problems arise: does the reform that has been carried out in recent years and is now already in effect – and thus we can observe the first effects of its functioning – properly shape the model of Polish science and the development of higher education, or does it require significant corrections, because not all solutions that have been adopted are functioning properly and indeed lead to the effects that we would actually like to achieve?
I pose these questions to the Council. I would very much like the Council to answer them. Not only by showing the diagnosis of the current state – also from the personal experiences of the Rectors, the Professors, from their daily academic work, but also from organizational experiences at the universities. But in that case, we should also work out changes – in what direction should they go? So that we can propose them to the minister responsible for issues related to the development of science and higher education. And ultimately, so that we can also propose them in parliament and that they have a chance of being accepted.
There are many comments, I will say right away. As you know very well, I also come from a university: not only in a personal, professional sense – it was my first and for many years my main workplace, precisely the university. So I can say that I am from the academic environment. But not only in terms of my choice of my first workplace, but also without my choice, that is, what my parents do. I was simply born into a home where science was present from the very beginning, as far back as I can remember.
Friends of my parents used to come to us, once very young scientists, today… young scientists, practically retired in all cases, who also have their own baggage of experiences and still – when I meet at the family table – I can listen to various comments about whether these changes in Polish science and its organization are being carried out properly or improperly.
But there are also my colleagues today who have been receiving professorships for years, even before I became President. My first colleagues received their professorial nominations from the hands of the President of the Republic, today they are serious figures in Polish science, today they absolutely participate in its development at the highest level of the elite of Polish science, which is the professorial state. And they also have many comments that they convey to me in more or less private contexts. Therefore, I also know that not everything is functioning well.
I would like us to discuss these matters here; I would like you to focus on these issues. And to focus on them as soon as possible. Because it truly requires in-depth analysis and swift changes to fix what is already visible at first glance as not functioning, and what has already, after these few years, shown that it has not passed the exam. And there are at least several such elements.
And finally, the most urgent, quick matter. The year 2023, the Copernican Year, a great anniversary. But already in February in our country, in Toruń, there will be great celebrations, commemorations, scientific debates, conferences. I would like us, as much as possible – although there is not much time left – for the Council to try to contribute to this work as well, about which we will certainly be discussing in the very near future, literally in the next few minutes.
Once again, I would like to thank the Rectors, the Professors for agreeing to work in this Council. I thank all those who have worked here for their previous work. You know very well that it is not easy to introduce changes to the legal system from a place like this Council and thus change the practical functioning of the higher education system in Poland. It is not easy, but it can be done.
And that is what I wanted to ask for, to encourage. And for the willingness to do this, I also wanted to sincerely thank you in advance, welcoming you and once again thanking you for agreeing to dedicate your time and intellectual energy to work in this – I believe – honorable body.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Ministrowie, Magnificencje, Panowie Rektorzy, Szanowni Panowie Profesorowie, Wszyscy Wielce Szanowni Członkowie Rady!
Przede wszystkim bardzo dziękuję, tak jak powiedziałem każdemu z Panów z osobna. Ogromnie dziękuję za przyjęcie nominacji, za wyrażenie zgody na pracę w Radzie i także zgody na to, aby na zasadach pełnej dobrowolności – de facto wolontariatu – podjąć pracę na rzecz Rzeczypospolitej. Bo tak to postrzegam i nie mam wątpliwości, że Panowie również dokładnie w taki sam sposób to postrzegają.
Jest to zadanie bardzo ważne. Jesteśmy cały czas krajem w rozwoju – takie przynajmniej mam poczucie jako Polak i także jako ten, który z woli moich rodaków piastuje ten niezwykle zaszczytny, ale także i ważny urząd. Chciałbym, aby na drodze tego rozwoju udało się uniknąć w jak największym stopniu błędów, aby udało nam się w jak największym stopniu uniknąć ślepych dróg, z których trzeba będzie zawracać czy które trzeba będzie porzucić. Żeby – krótko mówiąc – również nie marnować sił. Żeby te wszystkie siły i środki, które wykorzystujemy, były wykorzystane w sposób efektywny. Dzisiaj Polsce bardzo tego potrzeba. Zwłaszcza w trudnej sytuacji, w jakiej w tej chwili znajdujemy się nie tylko my, ale na pewno cała nasza część Europy, myślę, że generalnie cała Unia Europejska, ale również i świat.
W związku z kryzysem pandemii koronawirusa, który nie tak dawno nas dotknął i w związku z jego oczywistym odbiciem się na gospodarce światowej, a także, co oczywiste, z kryzysem, który został wywołany przez rosyjską agresję na Ukrainę, z którym cały czas zmagamy się w przestrzeni gospodarczej, przede wszystkim energetycznej, ale także w przestrzeni bezpieczeństwa i porządku publicznego – w tym wszystkim nie ma z całą pewnością dla Panów żadnej wątpliwości, że polska nauka, rozwój polskiej nauki dla rozwoju Polski jako takiej ma znaczenie wręcz fundamentalne. Nauki nie tylko w znaczeniu działań badawczych. Także nauki jako procesu nauczania, procesu edukacji młodzieży już dorosłej, bo mówimy w tej chwili o szkolnictwie wyższym, czyli młodzieży, która ukończyła szkołę, zdała maturę; młodzieży, która chce się dalej rozwijać i której – mam nadzieję – będzie w naszym kraju jak najwięcej.
Pytanie: jakie warunki trzeba im stwarzać, żeby kształcili się na jak najwyższym poziomie? W jaki sposób to kształcenie powinno przebiegać? Według jakich programów? Jakie w związku z tym powinno być oblicze polskich uczelni? Jak powinny one funkcjonować? Biorąc pod uwagę także nasz przecież wielusetletni dorobek historyczny – w końcu nasz uniwersytet był jednym z pierwszych na świecie. Myślę o Uniwersytecie Jagiellońskim. Ale także o naszej tradycji, o wyzwaniach, które stoją przed nami, o specyfice naszego regionu, a także naszej specyfice jako narodu.
Na te wszystkie pytania powinni sobie dzisiaj odpowiedzieć przede wszystkim ludzie polskiej nauki. Powinni na te pytania odpowiedzieć po to, żeby przekazać to ludziom, którzy podejmują się sprawowania władzy w Polsce i zostają do tego wybrani przez naszych współobywateli w wyborach powszechnych, i aby wspomóc ich w procesie takiego właśnie kształtowania polskiej nauki – a przez to polskiej młodzieży, rozwoju Rzeczypospolitej, i w znaczeniu rozwoju infrastrukturalnego, i technicznego, i naukowego, ale także w znaczeniu rozwoju pokoleniowego, czyli tego, jakie będziemy mieli przyszłe pokolenia i w związku z tym, jakie miejsce będziemy zajmowali wśród narodów Europy i świata.
Czy sytuacja jest dobra? Gdyby sytuacja była dobra, nie reformowalibyśmy polskiej nauki. Sytuacja na pewno wymaga naprawy. Nie wspominając już o tym, że nauka – jak wiadomo – sposób jej uprawiania wymagają systematycznego rozwoju, uwzględniania nowych trendów, a także tego, co nauka sama wymyśliła. Jeżeli nauka wymyśliła cyfryzację i dzisiaj cyfryzacja wkrada się praktycznie we wszystkie dziedziny nauki, włącznie z naukami absolutnie humanistycznymi, to jasną sprawą jest, że z tego jej dorobku powinny korzystać wszystkie dziedziny i należy w jak największym stopniu – oczywiście w granicach zdrowego rozsądku – wprowadzać także te rozwiązania do różnych dziedzin.
Jak je wprowadzać? Gdzie są te granice zdrowego rozsądku? To także jest zadanie do przedyskutowania przez ludzi światłych, którzy znają się na swoich dziedzinach, a przede wszystkim rozumieją wszystkie meandry procesu rozwojowego. Po to jest właśnie Rada ds. Szkolnictwa Wyższego, Nauki i Innowacji, która stanowi część Narodowej Rady Rozwoju. Dla mnie ta Rada ma patrzeć w przyszłość – to jest jej zasadnicze zadanie.
Oczywiście bardzo ważnym elementem jest dokonywanie diagnozy stanu obecnego. Ale przede wszystkim jej zadaniem jest z tego punktu widzenia patrzenie w przyszłość. No i stąd cały szereg zadań właśnie w zakresie takim: wielki znak zapytania – czy dobrze rozwijamy innowacyjność? Czy we właściwy sposób promujemy tych, którzy są innowacyjni? Czy może potrzebne są nam inne metody? Czy potrzebne są w tym zakresie istotne zmiany? Czy te akty dotyczące właśnie polityki innowacyjności i rozwoju działań innowacyjnych, które zostały przyjęte w ostatnim czasie, w sposób właściwy realizują swoje zadania i to wielkie zadanie, jakim jest rozwój Rzeczypospolitej właśnie jako państwa mającego szeroko zakrojone dziedziny innowacyjne, czy też nie? Czy nauka rozwija się w sposób właściwy? Czy studia są realizowane w sposób właściwy? Czy system studiów jest właściwy? Czy programy, które są realizowane na tych studiach, i sposób studiowania jest sposobem właściwym? To są pytania, które muszą zostać tutaj postawione.
I wreszcie, co dla mnie w tej chwili najważniejsze, bo wokół tego jest najwięcej problemów: czy reforma, która została przeprowadzona w ostatnich latach i która w tej chwili już działa – a więc można obserwować pierwsze efekty jej funkcjonowania – w sposób właściwy kształtuje model polskiej nauki i rozwoju szkolnictwa wyższego, czy też wymaga jednak istotnych korekt, bo nie wszystkie rozwiązania, które zostały przyjęte, działają w sposób właściwy i rzeczywiście prowadzą do takich efektów, jakie faktycznie chcielibyśmy osiągnąć?
Te pytania stawiam Radzie. Bardzo bym chciał, żeby Rada na nie odpowiedziała. Nie tylko poprzez właśnie pokazanie diagnozy stanu obecnego – także z osobistych doświadczeń Panów Rektorów, Panów Profesorów, z ich codziennej pracy akademickiej, ale także właśnie z doświadczeń organizacyjnych na uczelniach. Ale w takim razie żebyśmy również wypracowali zmiany – w jakim kierunku one powinny pójść? Żebyśmy mogli zaproponować je ministrowi odpowiedzialnemu za kwestie związane z rozwojem nauki i szkolnictwa wyższego. A w efekcie, żebyśmy mogli zaproponować je także w parlamencie i aby miały one szansę, że zostałyby przyjęte.
Uwag, powiem od razu, jest bardzo wiele. Jak Panowie doskonale wiedzą, ja też pochodzę z uczelni: nie tylko w znaczeniu osobistym, zawodowym – to było moje pierwsze i przez wiele lat główne miejsce pracy, właśnie uczelnia. A więc mogę powiedzieć, że jestem ze środowiska akademickiego. Ale nie tylko w znaczeniu wyboru przeze mnie pierwszego miejsca mojej pracy, lecz także bez mojego wyboru, czyli to, czym zajmują się moi rodzice. Po prostu urodziłem się w takim domu, gdzie nauka była od samego początku, odkąd pamiętam.
Przychodzili do nas przyjaciele moich rodziców, kiedyś bardzo młodzi naukowcy, dzisiaj… młodzi naukowcy, już na emeryturze praktycznie we wszelkich przypadkach, którzy też mają swój bagaż doświadczeń i nadal – kiedy spotykam się przy rodzinnym stole – mogę wysłuchiwać różnych uwag na temat tego, czy te zmiany w polskiej nauce i jej organizacji są przeprowadzone w sposób właściwy, czy też niewłaściwy.
Ale są również dzisiaj moi koledzy, którzy już od lat odbierają profesury, jeszcze zanim zostałem Prezydentem. Pierwsi moi koledzy odbierali z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej swoje nominacje profesorskie, dzisiaj są poważnymi ludźmi polskiej nauki, dzisiaj współuczestniczą absolutnie w jej rozwoju na tym najwyższym poziomie elity polskiej nauki, jakim jest stan profesorski. I oni również mają wiele uwag, które zgłaszają mi na niwie bardziej lub mniej prywatnej. W związku z czym także ja wiem o tym, że nie wszystko dobrze działa.
Chciałbym, żebyśmy tutaj nad tymi sprawami dyskutowali; chciałbym, żeby się Państwo nad tymi sprawami pochylali. I to pochylili się nad nimi jak najszybciej. Bo rzeczywiście wymaga to pogłębionej analizy i szybkich zmian, żeby naprawić to, co już na pierwszy rzut oka widać, że nie funkcjonuje, i coś, co już po tych kilku latach widać, że nie zdało egzaminu. A takich elementów jest co najmniej kilka.
I wreszcie sprawa najpilniejsza, szybka. Rok 2023, Rok Kopernikański, wielka rocznica. Ale już w lutym w naszym kraju, w Toruniu, wielkie uroczystości, obchody, debaty naukowe, konferencje. Chciałbym, żebyśmy w miarę możliwości – choć czasu nie zostało wiele – żeby Rada postarała się dać swój wkład jeszcze także w to dzieło, o czym już na pewno w najbliższym czasie, dosłownie w ciągu najbliższych minut, też będziemy tu rozmawiali.
Jeszcze raz bardzo dziękuję Panom Rektorom, Panom Profesorom za wyrażenie zgody na pracę w tej Radzie. Dziękuję za dotychczasową pracę wszystkim, którzy tutaj pracowali. Wiedzą Panowie doskonale, że nie jest to łatwe, żeby móc z takiego miejsca jak ta Rada wprowadzić zmiany do systemu prawnego i w związku z tym zmienić w efekcie praktyczne funkcjonowanie systemu szkolnictwa wyższego w Polsce. Nie jest to łatwe, ale da się to zrobić.
I o to chciałem prosić, do tego chciałem zachęcać. I za gotowość do tego także chciałem Panom już z góry bardzo serdecznie podziękować, witając i jeszcze raz właśnie dziękując za zgodę na poświęcenie swojego czasu i energii intelektualnej na pracę w tym – wierzę w to – zaszczytnym gremium.
Bardzo dziękuję.