- Context
- Duda addressed a press conference in Kyiv on April 13, 2022, alongside allied presidents visiting Zelensky to express solidarity amid the Russian invasion of Ukraine.
- Main themes
- Russian aggression in Ukraine, war crimes and terrorism against civilians, Ukrainian resistance and heroism, international solidarity with Ukraine, refugee crisis in Poland, exclusionary sanctions against Russia, international justice and accountability, condemnation of civilian bombing, rules of war and international law, call to international community
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,694
- Sentences
- 81
- Readability
- 50
- Grade
- 11.5
- Syntax
- 3.13
- Vocabulary
- 2.16
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other81 sentences in 26 paragraphs
Ladies and gentlemen, first of all, esteemed Presidents, and especially dear, esteemed Volodymyr! Together with President Gitanas Nausėda, we were here in Kyiv, visiting President Volodymyr Zelensky a little over a month ago, the day before the start of the Russian invasion of Ukraine.
None of us doubted then, because we knew perfectly well that this invasion would take place. But contrary to what we heard from Western Europe and various other places, none of us doubted – and President Volodymyr Zelensky assured us of this – that Ukrainians are absolutely determined and will defend their country to the last breath.
In the meantime – over this past month – the war has swept across Ukraine. 2.5 million refugees from Ukraine have arrived in my country, Poland – primarily women and children. Many of them, about 2 million, are currently in Poland. We are trying to provide assistance to the best of our abilities. As I always say: treating our neighbors as guests, not refugees. Although we are fully aware that they are fleeing from war, destruction, and death.
We have come here today together with friends – with the Presidents – to stand beside President Volodymyr Zelensky, to shake his hand, to say that we admire his heroism, his steadfastness in defending the country – his, his colleagues, all the Ukrainian soldiers who fight daily, giving their lives in defense of their homeland. As President Zelensky announced: heroically and without taking a single step back.
Today we saw two faces of this war, two faces of Russian aggression. We saw the military face, I would say the "masculine" face, although I am aware that women and girls also fight in the Ukrainian army. These were the destroyed tanks, the death that hung around them. But it was a clash of soldiers with soldiers – Ukrainian soldiers defending their homeland against Russian invaders who attacked their land. A hard clash. A military clash. According to the rules of war: to the death and life. Difficult. Difficult to accept. But known in the history of the world.
And we saw the second face. We saw a face that is impossible to understand, absolutely unacceptable, and impossible to accept: bombed residential neighborhoods, bombed apartment blocks, bombed, destroyed homes. Residential – not military installations, not military barracks where soldiers lived. No! Ordinary houses where ordinary people live, those who today in many cases are in my homeland because they are seeking shelter there.
I came here and understood, although I had seen it on television before – but today I saw it with my own eyes. And it is impossible to understand. I said to President Volodymyr Zelensky, to the Presidents, and to our colleagues: "This is not war. This is terrorism." If someone sends planes and soldiers to bomb residential neighborhoods, to kill civilians, to murder them – this is not war. This is cruelty, banditry, terrorism. And this is the second face of the Russian invasion of Ukraine – a face that we must never reconcile with.
I will risk stating that as men we can come to terms with war – wars have existed in the world, probably since the world began, and more precisely: since humanity has existed. But in the 21st century, killing women and children, bombing buildings, simply residential blocks is terrorism, banditry, a violation of the rules of war, international law – a violation of all rules.
For those who break such rules, there is no place today in the international community that recognizes each other – I want to emphasize this with all my strength. Therefore, when we talk about sanctions, about measures that must be applied to the invader, they must be – in my opinion – exclusionary sanctions. To bring an end to this war – on one hand, but also to serve as an example for the future that one must never act in this way.
And that this is unacceptable. And that no honest part of the international community and no politicians who consider honesty in everyday life and in politics important and valuable, who adhere to the rules of the democratic world and recognize the rights of other people to life, to self-determination, to build their own nations and states – can accept this.
Therefore, from here, from Kyiv, from those places in Ukraine that have been so horrifically affected by Russian aggression, this appeal to the international community must flow – this opposition must be absolute, firm, and decisive. Russia and its authorities cannot be accepted. One does not engage in dialogue with those who break all the rules. They must first admit that they have broken them. First – in short – they must be defeated before a normal conversation can begin with them.
But above all – which is extremely important and which we also discussed today – the perpetrators of these crimes responsible for them not only directly but also indirectly, those who gave orders, who allowed for murder, for killing, for bombing civilians, must be punished by international tribunals. It is very good that prosecutors are present here in Ukraine.
It is very good that they are currently conducting proceedings and gathering evidence in Bucha – where mass murders occurred, where mass graves are being discovered.
It is unimaginable that such things happen in the modern world. As I said: someone who commits such actions must be punished. And until that punishment is completed, they must also be excluded. This is a simple rule. Uncomplicated. It does not require much explanation. I would like to thank President Volodymyr Zelensky once again for receiving us here in Kyiv, for the invitation.
I would like to thank my colleagues – the Presidents – for this joint visit.
We are all – though not all directly – neighbors of Ukraine. Not only in the literal sense but also in the sense of a certain community of history and a certain understanding of the situation, which is special for us – for the residents and Presidents of the Baltic states, for the residents and Presidents of Poland and the entire eastern flank of the North Atlantic Alliance, which once was behind the Iron Curtain in the Russian sphere of influence.
Of course, we know from history what Russian occupation and Russian terror mean. Here we see that in this regard, no change has occurred in Russia. And that this mentality – also in treating our nations – remains the same. I want to emphasize strongly: we do not agree to this! We deeply believe that a decent part of the modern world also does not agree to this and will express this decisively.
To ensure that this happens, we are doing everything in our power, in all places where we can: in global institutions, in European institutions, in direct contacts with our partners – colleagues from around the world, primarily from European countries and the United States, within the communities to which we belong, such as the European Union or the North Atlantic Alliance.
I hope that Ukraine will soon become part of the European Union as a free, sovereign, independent state, self-determining and making decisions about its own affairs.
Thank you very much.
*
Paweł Bobołowicz, Radio Wnet, Poland: Today in Kyiv, together with the Presidents, there is no President of France, who – when asked about genocide – began to speak about the alleged brotherhood of Russians and Ukrainians. There is also no President of Germany in Kyiv. Do the countries of our region have grounds to fear betrayal by Germany and France in this greatest trial?
Perhaps I will answer from my side, as the question was asked by the Editor from my country, Poland. Our visit here in Kyiv – to tell the truth – was planned a long time ago. This is a specific format in which we meet, namely, the Presidents of the Baltic states and the President of Poland, and we had been planning this visit for a long time. Especially since – as I mentioned at the beginning, in my earlier statement – together with President Gitanas Nausėda, we were here in Kyiv, with President Volodymyr Zelensky, on the day before the start of the Russian aggression.
Today we are all here together – as I say – we had planned this for a long time. Of course, we did not announce it in the media for many reasons, including the fact that when a war is ongoing and something like what is happening now with the Russian aggression against Ukraine is happening, it is difficult to plan everything in detail – and to realize it. But we are very pleased that our presence today in Kyiv has come to fruition.
As for the issue of our allies – because together with France and Germany, all the guests present here with President Zelensky belong to the North Atlantic Alliance, in which Article 5 applies; where the most powerful state and the largest power is undoubtedly the United States of America – the multiple declaration of President Joe Biden, as well as very strongly reiterated recently in Warsaw, that Article 5 applies, is clear to us and we have no doubt that if there were a Russian or any other attack on the territory of any of our countries belonging to the North Atlantic Alliance, the alliance obligations will be fulfilled. It is enough for us that the United States Army fulfills them.
As for our relationship with Ukraine: today we are doing everything possible for Ukraine – which is not a member of the North Atlantic Alliance but is a fraternal country for us – to support it, to support Ukrainians; both those who are currently in our countries and those who are still in Ukraine, who are fighting today against Russian aggression, so that Ukraine survives, exists, and is a free, independent, sovereign state that can develop freely according to the will of its citizens; which belongs to the community of democratic states and – I hope – also to those most important global, inter-state associations; in the future, primarily to the European Union.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Państwo, przede wszystkim Szanowni Panowie Prezydenci, a zwłaszcza Drogi, Szanowny Wołodymyrze! Z Panem Prezydentem Gitanasem Nausėdą byliśmy tutaj, w Kijowie, z wizytą u Pana Prezydenta Wołodymira Zełenskiego nieco ponad miesiąc temu, dzień przed rozpoczęciem inwazji rosyjskiej na Ukrainę.
Żaden z nas wtedy nie wątpił, bo wiedzieliśmy doskonale, że ta inwazja nastąpi. Ale wbrew temu, co słyszeliśmy z zachodniej Europy i z różnych innych miejsc, żaden z nas też nie wątpił – zresztą upewniał nas w tym Pan Prezydent Wołodymyr Zełenski – że Ukraińcy są absolutnie zdeterminowani, będą bronili swojego kraju do upadłego.
W międzyczasie – przez ten ponad miesiąc – wojna przetacza się przez Ukrainę. Do mojego kraju, do Polski, przybyło 2,5 mln uchodźców z Ukrainy – przede wszystkim kobiety i dzieci. Wiele z nich, bo ok. 2 mln, przez cały czas jest w tej chwili w Polsce. Staramy się udzielać pomocy w miarę naszych możliwości. Jak zawsze powtarzam: traktując naszych sąsiadów jako gości, a nie uchodźców. Aczkolwiek mamy pełną świadomość, że chronią się przed wojną, zagładą, śmiercią.
Przybyliśmy dzisiaj razem z przyjaciółmi – z Panami Prezydentami – tutaj, do Kijowa, by stanąć obok Prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, uścisnąć go, powiedzieć, że podziwiamy jego bohaterstwo, twardość w obronie kraju – jego, jego współpracowników, wszystkich ukraińskich żołnierzy, którzy na co dzień walczą, oddają życie w obronie swojej ojczyzny. Tak jak zapowiadał Pan Prezydent: bohatersko i bez ani jednego kroku w tył.
Widzieliśmy dzisiaj dwa oblicza tej wojny, dwa oblicza rosyjskiej agresji. Widzieliśmy oblicze wojskowe, powiedziałbym „męskie”, choć mam świadomość, że w armii ukraińskiej przecież walczą też kobiety, dziewczyny. To były te zniszczone czołgi, to była śmierć, która unosiła się wokół nich. Ale było to starcie żołnierzy z żołnierzami – żołnierzy ukraińskich broniących swojej ojczyzny z rosyjskimi najeźdźcami, którzy napadli na ich ziemie. Twarde starcie. Wojenne starcie. Zgodnie z regułami wojennego prawa: na śmierć i życie. Trudne. Trudne do zaakceptowania. Ale znane w historii świata.
I widzieliśmy drugie oblicze. Widzieliśmy oblicze, którego nie sposób zrozumieć, nie sposób absolutnie zaakceptować i nie sposób przyjąć: zbombardowanych osiedli mieszkalnych, zbombardowanych bloków, zbombardowanych, zniszczonych domów. Mieszkalnych – nie wojskowych instalacji, nie koszar wojskowych, w których mieszkali żołnierze. Nie! Zwykłych domów, gdzie mieszkają zwykli ludzie, ci właśnie, którzy dzisiaj w wielu przypadkach są w mojej ojczyźnie, dlatego że szukają tam schronienia.
Przyjechałem tutaj i zrozumiałem, choć przecież wcześniej też widziałem to w telewizji – ale dzisiaj widziałem to na własne oczy. I nie sposób tego zrozumieć. Powiedziałem do Pana Prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, do Panów Prezydentów i do naszych współpracowników: „To nie jest wojna. To terroryzm”. Jeżeli ktoś wysyła samoloty i żołnierzy, żeby bombardowali osiedla mieszkaniowe, zabijali cywilów, mordowali ich – to nie jest wojna. To okrucieństwo, bandytyzm, terroryzm. I to jest drugie oblicze rosyjskiej napaści na Ukrainę – oblicze, z którym nigdy nie wolno nam się pogodzić.
Zaryzykuję twierdzenie, że jako mężczyźni jesteśmy w stanie pogodzić się z wojną – wojny były na świecie, pewnie odkąd świat istnieje, a ściślej mówiąc: odkąd istnieje ludzkość. Ale w XXI wieku zabijanie kobiet i dzieci, bombardowanie budynków, po prostu bloków mieszkalnych to jest terroryzm, bandytyzm, złamanie reguł prawa wojennego, prawa międzynarodowego – złamanie wszelkich reguł.
Dla tych, którzy takie reguły łamią, nie ma dzisiaj miejsca w społeczności międzynarodowej, która wzajemnie się uznaje – chcę to z całą mocą podkreślić. Dlatego gdy mówimy o sankcjach, o środkach, które muszą być zastosowane wobec najeźdźcy, muszą to być – w moim przekonaniu – właśnie sankcje wykluczające. Aby doprowadziły do zakończenia tej wojny – z jednej strony, ale też by były na przyszłość przykładem, że nigdy nie wolno w ten sposób postępować.
I że to jest nieakceptowalne. I że żadna uczciwa część wspólnoty międzynarodowej i żadni politycy, którzy uczciwość w życiu codziennym i w polityce uważają za ważną i cenną, którzy przestrzegają reguł demokratycznego świata i uznają prawa innych ludzi do życia, do samostanowienia, budowania własnych narodów i państw – nie mogą tego zaakceptować.
Dlatego cały czas stąd, z Kijowa, z tych miejsc na Ukrainie, które w tak straszliwy sposób doświadczyły rosyjskiej agresji, musi płynąć ten apel do wspólnoty międzynarodowej – ten sprzeciw musi być absolutny, twardy i zdecydowany. Rosja i jej władze nie mogą być akceptowane. Nie prowadzi się dialogu z tymi, którzy łamią wszystkie reguły. Najpierw muszą przyznać, że je złamali. Najpierw – krótko mówiąc – muszą zostać pokonani, by można było rozpocząć z nimi normalną rozmowę.
Ale przede wszystkim – co jest niezwykle ważne i o czym też dzisiaj rozmawialiśmy – sprawcy tych zbrodni odpowiedzialni za nie nie tylko bezpośrednio, lecz także pośrednio, ci, którzy wydali rozkazy, którzy dali przyzwolenie na mordowanie, na zabijanie, na bombardowanie cywilów, muszą zostać ukarani przez międzynarodowe trybunały. Bardzo dobrze, że są obecni tutaj, na Ukrainie, prokuratorzy.
Bardzo dobrze, że prowadzą w tej chwili postępowanie i czynności dowodowe w Buczy – tam, gdzie doszło do masowych mordów, gdzie odkrywane są masowe groby.
Nie do pomyślenia jest, aby we współczesnym świecie działy się takie rzeczy. Jak powiedziałem: ktoś, kto dokonuje takich działań, musi zostać ukarany. I dopóki ta kara się nie zakończy, musi zostać zarazem wykluczony. To jest prosta reguła. Nieskomplikowana. Nie wymaga wielkiego tłumaczenia. Chciałem jeszcze raz podziękować Panu Prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu za przyjęcie nas tutaj, w Kijowie, za zaproszenie.
Chciałem podziękować moim kolegom – Panom Prezydentom – za tę wspólną wizytę.
Jesteśmy wszyscy – choć nie wszyscy bezpośrednio – sąsiadami Ukrainy. Nie tylko właśnie w znaczeniu dosłownym, lecz także w znaczeniu pewnej wspólnoty dziejów i pewnego zrozumienia sytuacji, która u nas jest szczególna – u mieszkańców i Prezydentów państw bałtyckich, u mieszkańców i Prezydentów Polski oraz całej wschodniej flanki Sojuszu Północnoatlantyckiego, która kiedyś znajdowała się za żelazną kurtyną w rosyjskiej strefie wpływów.
Oczywiście wiemy z historii, co znaczą rosyjska okupacja i rosyjski terror. Tutaj widzimy, że pod tym względem żadna zmiana w Rosji nie nastąpiła. I że ta mentalność – także traktowania naszych narodów – nadal pozostaje taka sama. Chcę bardzo mocno podkreślić: nie godzimy się na to! Głęboko wierzymy, że przyzwoita część współczesnego świata również się na to nie godzi i w sposób zdecydowany da temu wyraz.
By tak właśnie się działo, ze swojej strony czynimy wszystko, co w naszej mocy, we wszystkich miejscach, gdzie tylko możemy: w instytucjach światowych, w instytucjach europejskich, w bezpośrednich kontaktach z naszymi partnerami – koleżankami i kolegami z całego świata, przede wszystkim z państw europejskich i Stanów Zjednoczonych, w ramach wspólnot, do których należymy, takich jak Unia Europejska czy Sojusz Północnoatlantycki.
Mam nadzieję, że częścią Unii Europejskiej w niedługim czasie stanie się także Ukraina jako wolne, suwerenne, niepodległe państwo, samo o sobie stanowiące i samo o swoich sprawach podejmujące decyzje.
Bardzo dziękuję.
*
Paweł Bobołowicz, Radio Wnet, Polska: Dzisiaj w Kijowie razem z Panami Prezydentami nie ma Prezydenta Francji, który – pytany o ludobójstwo – zaczął mówić o rzekomym braterstwie Rosjan i Ukraińców. Nie ma też w Kijowie Prezydenta Niemiec. Czy kraje naszego regionu mają podstawy, by bać się zdrady Niemiec i Francji w sytuacji tej największej próby?
Może odpowiem ze swojej strony, ponieważ pytanie było zadane przez Pana Redaktora z mojego kraju, z Polski. Nasza wizyta tutaj, w Kijowie – mówiąc prawdę – była planowana od dawna. To jest specyficzny format, w którym my się spotykamy, tzn. Prezydenci państw bałtyckich i Prezydent Polski, i od dawna planowaliśmy tę wizytę. Zwłaszcza że – jak powiedziałem na wstępie, w mojej wcześniejszej wypowiedzi – z Panem Prezydentem Gitanasem Nausėdą byliśmy tutaj, w Kijowie, u Pana Prezydenta Wołodymyra Zełenskiego w dniu poprzedzającym rozpoczęcie rosyjskiej agresji.
Dzisiaj jesteśmy tu wszyscy razem – jak mówię – planowaliśmy to od dawna. Oczywiście nie zapowiadaliśmy tego w mediach z wielu względów, m.in. dlatego, że gdy toczy się wojna i gdy dzieje się coś takiego jak w tej chwili w związku z rosyjską agresją na Ukrainie, trudno jest wszystko zaplanować w szczegółach – i zrealizować. Ale cieszymy się ogromnie, że nasza obecność dzisiaj w Kijowie doszła do skutku.
Jeżeli chodzi o kwestię naszych sojuszników – bo razem z Francją i Niemcami wszyscy obecni tutaj goście Pana Prezydenta Zełenskiego należymy do Sojuszu Północnoatlantyckiego, w którym obowiązuje art. 5; gdzie najpotężniejszym państwem i największym mocarstwem bez wątpienia są Stany Zjednoczone Ameryki – wielokrotna deklaracja Pana Prezydenta Joe Bidena, a także bardzo mocno po raz kolejny złożona ostatnio w Warszawie, że art. 5 obowiązuje, jest dla nas jednoznaczna i nie mamy wątpliwości, że gdyby doszło do rosyjskiej czy jakiejkolwiek innej napaści na ziemie któregokolwiek z naszych państw należących do Sojuszu Północnoatlantyckiego, zobowiązania sojusznicze zostaną zrealizowane. Wystarczy nam, że zrealizuje je armia Stanów Zjednoczonych.
Natomiast co do naszej relacji z Ukrainą: czynimy dzisiaj wobec Ukrainy – która nie należy do Sojuszu Północnoatlantyckiego, ale jest krajem dla nas bratnim – wszystko, co możliwe, by ją wesprzeć, by wesprzeć Ukraińców; i tych, którzy przebywają dziś w naszych krajach, i tych, którzy cały czas są jeszcze na Ukrainie, którzy walczą dzisiaj przeciwko rosyjskiej agresji, by Ukraina przetrwała, by istniała, by była wolnym, niepodległym, suwerennym państwem, które może się swobodnie rozwijać zgodnie z wolą jej obywateli; które należy do wspólnoty państw demokratycznych i – mam nadzieję – również do tych najważniejszych związków ogólnoświatowych, międzypaństwowych; w przyszłości przede wszystkim do Unii Europejskiej.
