The statement of the President of the Republic of Poland in Miętne.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed students, clergy, and officials in Miętne commemorating the 1983–1984 school crosses protest against communist removal of religious symbols.
- Main themes
- Christianity and the Cross in Polish identity, Polish history and statehood, resistance to communist secularism, faith and tradition, school crosses protest of 1983-1984, Polish peasantry and land, national heritage, dignity under oppression, Solidarity era, youth resistance
- Duration
- ~15 min
- Words
- 1,813
- Sentences
- 114
- Readability
- 66
- Grade
- 7.9
- Syntax
- 2.91
- Vocabulary
- 2.02
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other114 sentences in 18 paragraphs
Esteemed Madam Member of Parliament, Honorable Members of Parliament, Excellencies, Honorable Bishops, Honorable Pastor, Esteemed Madam Starosta, Esteemed Chairpersons, Councilors, Esteemed Management of the School Complex and Teaching Staff – Honorable Professors, All Distinguished Guests, All Esteemed Ladies and Gentlemen!
The Cross has been with us, is with us. It defines our reality and our place on the map of the world and in the history of humanity. Because, in truth, the history of the Republic began with the Cross. Since the year 966, we have been counting the time when our state – the Republic – has existed. It is the moment when we accepted the Cross. It is the moment when our then ruler – Mieszko I – having taken a Czech princess as his wife, decided to embrace the Christian faith, completely breaking with the previous tradition, turning away from Slavic deities, accepting a religion that was then coming, which was foreign. But it turned out to be the religion of the world. The greatest, from our perspective absolutely the most important. Christianity, Roman Catholicism – we would say today.
Our sign for over 1050 years. Uninterrupted. Our sign, under which our warriors, our knights, our soldiers, rebels have always gone into battle. Our sign that has always accompanied us and that we have always had with us in the most difficult moments. Which sometimes was carved from bone; from coal somewhere in distant Siberia, in mines; from stone in the dungeons of prisons; molded from bread – always in the worst conditions.
The first thing our fathers wanted to create, to have with them, was the Cross. So that they could pray, so that God would accompany them, so that this symbol would be there. Adding faith, comfort, strength. The Cross has always given us strength. It is still so today for absolutely the overwhelming majority of our nation and society. We have never allowed the Cross to be torn from us. In any way.
Those events here, from the turn – one can boldly say – of the years 1983 and 1984. Because after all, the matter began in the autumn, in November 1983, when you noticed that the crosses that had been hung in the school during the time of Solidarity – a breath of freedom – suddenly began to disappear, someone was taking them down. It turned out that here, in this school – in the most modern agricultural school in the country – there was an attempt to restore the full spirit of secularism in the spirit of communism, in the spirit imposed from Moscow: life, existence, education without God; in the sense that God does not exist; in fact, in the sense that now there is another God. That red one, in portraits, the eternal comrades. Because that was the truth about those times. They were to be the new gods.
The youth opposed this. It was a very specific youth. Among other things – in my opinion – that is why this action was led. It was youth mostly from Polish villages, mostly from very traditional families, mostly from deeply believing families. Mostly from those families that once did not allow for collectivization. Because I always remind that the Polish peasant did not allow his land to be taken away. Right after World War II, when they came, when they wanted to collectivize, when they wanted to create here collective farms, state farms in the Soviet style, it was precisely the Polish farmers who did not agree to this. They did not give up their land, they did not give up their heritage. They stood up. Because it was a value.
Faith, land, heritage, and tradition – that was the most important foundation on which Polish villages always built their existence and Polish strength. And that is why in this school they tried to take the Cross away from this youth. Because – in my opinion – it was another attempt to break the people from this environment. To uproot the main axis in which they were raised in their homes. To eradicate the seed that had been sown in homes by parents and grandparents. The young people did not allow this.
It was an extremely important moment. Very beautiful, by the way, when we look at history, although we know how difficult it was then. Because how peaceful it was, how full of spirit and how full of prayer. Even then, when ZOMO came, even then, when they were expelled from school, even then, when they were threatened – they maintained full dignity and respect for the essence of what this struggle was about. It was a struggle for faith, hope, and love. And although it ended badly for some – they had to leave the school, 170 students could not return to school, some teachers as well, including the present Professor – the Cross returned. But the Cross returned in April. And that was a victory.
You know, I still remember a situation from my childhood – because after all, I am not very much younger than you, looking from my current 52-year-old perspective, younger than the students who fought then – sometimes probably five, sometimes six, sometimes seven years. That is a lot, but for children's standards. For adults, not so much. But – you know – I remember perfectly from my primary school a situation with the Cross, from Krakow. A very renowned, very well-known school, which many children of Krakow intelligentsia attended – a school located near important Krakow universities, in a noble, one might say, district.
I remember as if it were today, there were crosses in the school. When I came to school, they were already there and hung all the time. But I remember how once one of the teachers, speaking about the crosses, said: “Well, they should be taken down, there is no respect for the cross here, it is not the right place for the cross to hang. The youth throws apple cores.” You know, we looked on in astonishment. I remember – I do not recall any situation where anyone threw anything at the cross. These were attempts to undermine, to cut down. They had no chance in Krakow.
Probably today looking back, for two reasons: this situation must have taken place around 1985 or maybe 1986, I was in the seventh or eighth grade then. It had no chance – today I know – for two reasons. First, because we had in Krakow our tradition of defending the Cross. You know perfectly well which one – that Nowa Huta Cross, the one where today the Church of the Ark of the Lord stands. The one for which our then Cardinal, later Pope, today Saint John Paul II participated in the defense. You know, well – there were not really any chances of fighting against such a tradition, fighting for the Cross.
But additionally, I think that your case had significance in that school sense, which we then – as kids – did not necessarily and not fully realize, but the teacher certainly knew that in Miętne the youth said “no” firmly. And they had to break. And that there would be a scandal. Because people would not let this go – neither the children nor the parents. And that it simply could not be done. It is also thanks to you – one can boldly say – that those tears did not go in vain, that pain did not go in vain, that those problems did not go in vain. You did a great job – heroic, oppositional, spiritual – which also today strengthens the sense of the value of the Cross for us. Undoubtedly and unequivocally.
I am honored to be with you for the second time. Then, in 2009, accompanying President Lech Kaczyński, and today, when in a sense I am trying to continue his mission. As also in a sense – and not insignificantly – once his student. Because I can say that he probably treated us, his youngest collaborators, that way. Because he talked a lot with us and told us what is really important and where Polish interests really lie.
I have no doubt that this is a Polish interest: unity, strength, identity. I thank you wholeheartedly for defending it then. But I also thank you for defending it now. Oh, how paradoxical it is that after 35 years of freedom – since the great victory of 1989 and afterwards – today we have to think again about defending the Cross. Oh, how paradoxical. But it is necessary. But it is very necessary. Because it is very much needed for us also to give light, and also to set an example, because we are already among the few who have this Cross and carry it widely.
Because in this community, in which we are – I think of the European Union, for example – many have completely forgotten about the Cross and many today disregard it. But we know its value very well. And we really know what it means for us and for our nation as a community. And we must not give it up for any treasures of the world. There will be various attempts, there will be explanations: “But there are others who have different beliefs, different views. To avoid offending them.” No – to avoid offending them, let them hang their symbol next to it, please.
I am a believing person, a Catholic, and I want the Cross to be in the room where I work. But if a colleague is of a different faith, let him hang his religious symbol. I have no problem with that, because I respect every believing person, their faith, their convictions. It is not a problem for me. However, if someone tries to remove it, it vividly reminds me of the Bolsheviks, who removed all symbols except for their red god, which they wanted to establish here. And to which you did not agree, for which – I believe – history will be eternally grateful to you.
Thank you once again. And I ask you to always stand in defense of the Cross, because it is part of our identity, whether someone likes it or not. We have grown up on it. And from the very beginning, since we have existed as a nation, as a society, and as a state, crosses are found everywhere – by the buried soldiers, by the buried knights, on the armor of knights, on banners, everywhere. It is not for nothing that the bard wrote: “Only under the Cross, only under this sign is Poland Poland, and a Pole a Pole.”
Thank you for not allowing this great, inseparable sign of our identity to be torn from us. Honor and glory to the heroes! Yes, to the heroes. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowna Pani Poseł, Szanowni Państwo Posłowie, Ekscelencje, Czcigodni Księża Biskupi, Czcigodny Księże Proboszczu, Wielce Szanowna Pani Starosto, Wielce Szanowni Państwo Przewodniczący, Radni, Wielce Szanowna Dyrekcjo Zespołu Szkół oraz Grono Pedagogiczne – Szanowni Panie i Panowie Profesorowie, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!
Krzyż był z nami, jest z nami. Wyznacza naszą rzeczywistość i nasze miejsce na mapie świata i w dziejach ludzkości. Bo tak naprawdę dzieje Rzeczypospolitej od krzyża się zaczęły. Od 966 roku liczymy czas, kiedy nasze państwo – Rzeczpospolita – istnieje. To moment, w którym przyjęliśmy krzyż. To moment, w którym nasz wówczas władca – Mieszko I – pojąwszy za żonę czeską księżniczkę, zdecydował się na przyjęcie wiary chrześcijańskiej, łamiąc zupełnie dotychczasową tradycję, odchodząc od bóstw słowiańskich, godząc się na religię, która wtedy przychodziła, która była obca. Ale tak naprawdę okazała się religią świata. Największą, z naszego punktu widzenia absolutnie najważniejszą. Chrześcijaństwo, katolicyzm rzymski – powiedzielibyśmy dzisiaj.
Nasz znak przez ponad 1050 lat. Nieprzerwanie. Nasz znak, pod którym szli do walki nasi wojowie, nasi rycerze, nasi żołnierze, powstańcy – zawsze. Nasz znak, który zawsze nam towarzyszył i który zawsze mieliśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Który zdarzało się, że rzeźbiono z kości; z węgla gdzieś na dalekiej Syberii, w kopalniach; z kamienia w kazamatach więzień; lepiono z chleba – zawsze w najgorszych warunkach.
Pierwsze, co nasi ojcowie chcieli stworzyć, żeby mieć ze sobą, to był krzyż. Żeby można było się modlić, żeby Pan Bóg towarzyszył, żeby ten symbol był. Dodający wiary, otuchy, mocy. Krzyż zawsze dodawał nam mocy. Tak jest do dzisiaj dla absolutnie przeważającej części naszego narodu i społeczeństwa. Nigdy nie daliśmy sobie krzyża wydrzeć. Na żadne sposoby.
Tamte wydarzenia tutaj, z przełomu – śmiało można powiedzieć – lat 1983 i 1984. Bo przecież sprawa zaczęła się jesienią, w listopadzie 1983 roku, kiedy Państwo zauważyliście, że krzyże, które zawieszone zostały w szkole za czasów Solidarności – powiewu wolności – nagle zaczynają znikać, ktoś je zdejmuje. Okazało się, że tutaj, w tej szkole – w najnowocześniejszej w kraju szkole rolniczej – próbuje się przywrócić pełnego ducha laickiego w duchu komunizmu, w duchu narzucanym z Moskwy: życia, trwania, edukacji bez Boga; w poczuciu, że Boga nie ma; w istocie w poczuciu, że teraz jest inny Bóg. Ten czerwony, na portretach, wiekopomni towarzysze. Bo taka była prawda o tamtych czasach. To oni mieli być nowymi bogami.
Młodzież się temu sprzeciwiła. To była bardzo specyficzna młodzież. Między innymi – w moim przekonaniu – dlatego prowadzona była ta akcja. To była młodzież w większości z polskich wiosek, w większości z bardzo tradycyjnych rodzin, w większości z rodzin głęboko wierzących. W większości właśnie z tych rodzin, które kiedyś nie pozwoliły na kolektywizację. Bo ja zawsze to przypominam, że polski chłop nie dał sobie zabrać ziemi. Zaraz po II wojnie światowej, kiedy przyszli, kiedy chcieli kolektywizować, kiedy chcieli na wzór sowiecki stworzyć tutaj kołchozy, sowchozy, to właśnie polscy rolnicy się na to nie zgodzili. To oni nie oddali ziemi, nie oddali ojcowizny. To oni się postawili. Bo ona była wartością.
Wiara, ziemia, ojcowizna i tradycja – to przecież było najważniejsze, na czym zawsze polska wieś budowała swój byt i polską siłę. I dlatego właśnie w tej szkole próbowano tej młodzieży zabrać krzyż. Bo – moim zdaniem – to była kolejna próba złamania ludzi z tego środowiska. Wybicia tej głównej osi, w której byli wychowani w domach. Wyplenienia tego ziarna, które w domach przez rodziców, przez dziadków zostało zasiane. Młodzi sobie nie pozwolili na to.
To był niezwykle ważny moment. Bardzo piękny zresztą, kiedy popatrzymy na historię, choć przecież wiemy, jak bardzo wtedy trudny. Bo jakże to było spokojne, jakże pełne ducha i jakże pełne modlitwy. Nawet wtedy, kiedy przyszło ZOMO, nawet wtedy, kiedy relegowano ze szkoły, nawet wtedy, kiedy straszono – utrzymano pełną powagę i szacunek do istoty tego, o co była ta walka. To była walka o wiarę, nadzieję i miłość. I chociaż źle się to skończyło dla niektórych – musieli ze szkoły odejść, 170 uczniów nie mogło do szkoły wrócić, część nauczycieli także, z obecną tutaj Panią Profesor – ale krzyż wrócił. Ale krzyż wrócił w kwietniu. I to było zwycięstwo.
Wiecie Państwo, ja do dzisiaj wspominam taką sytuację z mojego dzieciństwa – bo przecież jestem w sumie nie bardzo wiele, patrząc z dzisiejszej mojej 52–letniej perspektywy, młodszy od Państwa, od uczniów, którzy wtedy walczyli – czasem pewnie pięć, czasem sześć, czasem siedem lat. To dużo, ale na dziecięce standardy. Na dorosłe już nie tak bardzo. Ale – wiecie Państwo – i ja pamiętam znakomicie z mojej szkoły podstawowej sytuację z krzyżem, z Krakowa. Bardzo renomowanej, bardzo znanej szkoły, do której chodziło mnóstwo dzieci krakowskiej inteligencji – szkoły, która znajduje się w pobliżu krakowskich uczelni, ważnych krakowskich uczelni, w nobliwej, można powiedzieć, dzielnicy.
Pamiętam jak dziś, w szkole były krzyże. Kiedy ja do szkoły przyszedłem, już w niej były i wisiały cały czas. Ale pamiętam, jak kiedyś jedna z nauczycielek, mówiąc coś o krzyżach, powiedziała: „No, powinny zostać zdjęte, nie ma tutaj szacunku dla krzyża, to nie jest właściwe miejsce, żeby wisiał krzyż. Młodzież rzuca ogryzkami”. Wiecie Państwo, patrzyliśmy ze zdziwieniem. Pamiętam ja – nie przypominam sobie żadnej sytuacji, żeby ktokolwiek czymkolwiek rzucił w kierunku krzyża. To były takie próby podkopywania, podcinania. One w Krakowie nie miały żadnych szans.
Pewnie dzisiaj patrząc, z dwóch przyczyn: ta sytuacja musiała mieć miejsce gdzieś około 1985 może 1986 roku, ja byłem gdzieś w siódmej, ósmej klasie wtedy. Nie miała szans – dzisiaj wiem – z dwóch przyczyn. Po pierwsze dlatego, że myśmy mieli w Krakowie swoją tradycję obrony krzyża. Wiecie Państwo znakomicie którego – tego nowohuckiego krzyża, tego, gdzie dziś stoi kościół Arka Pana. Tego, w którego obronie uczestniczył ówczesny nasz kardynał, późniejszy Ojciec Święty, dzisiaj Święty Jan Paweł II. Wiecie Państwo, no – niespecjalnie były szanse walki z taką tradycją, walki o krzyż.
Ale dodatkowo myślę, że miała znaczenie w tym sensie szkolnym Państwa sprawa, z której my wtedy – jako dzieciaki – niekoniecznie i nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę, ale nauczycielka wiedziała na pewno, że w Miętnem młodzież powiedziała „nie” twardo. I musieli pęknąć. I że będzie afera. Bo ludzie nie popuszczą tego – ani dzieci, ani rodzice. I że po prostu się nie da tego zrobić. To także dzięki Wam – można śmiało powiedzieć – nie poszły tamte łzy na marne, nie poszedł tamten ból na marne, nie poszły tamte problemy na marne. Wykonaliście Państwo wielką pracę – bohaterską, opozycyjną, duchową – która też i dzisiaj umacnia poczucie wartości krzyża dla nas. Bezdyskusyjnie i bezapelacyjnie.
Jestem zaszczycony, że mogę być u Państwa drugi raz. Wtedy, w 2009 roku, towarzysząc Panu Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, i dzisiaj, kiedy w jakimś sensie staram się kontynuować jego misję. Jako też w jakimś sensie – i to wcale niebagatelnym – kiedyś jego uczeń. Bo tak mogę powiedzieć, że chyba nas traktował, tych najmłodszych swoich współpracowników. Bo tak dużo z nami rozmawiał i mówił nam o tym, co jest naprawdę ważne i gdzie naprawdę są polskie interesy.
Nie mam żadnych wątpliwości, że to jest polski interes: jedności, siły, tożsamości. Z całego serca dziękuję za jego obronę wtedy. Ale dziękuję Państwu za jego obronę także i teraz. O, jakże to paradoksalne, że po 35 latach wolności – od wielkiego zwycięstwa roku 1989 i potem – dzisiaj trzeba znowu myśleć o obronie krzyża. O, jakże to paradoksalne. Ale trzeba. Ale trzeba bardzo. Bo on nam jest bardzo potrzebny także po to, żeby dawać światło, i także po to, żeby dawać przykład, bo jesteśmy już jednymi z niewielu, którzy ten krzyż mają i noszą powszechnie.
Bo w tej wspólnocie, w jakiej jesteśmy – myślę choćby o Unii Europejskiej – wielu zupełnie o krzyżu zapomniało i wielu go dzisiaj lekceważy. Ale my bardzo świeżo znamy jego wartość. I wiemy tak naprawdę, czym on dla nas jest i dla naszego narodu jako wspólnoty. I nie wolno nam go oddać za żadne skarby świata. Będą różne próby, będzie tłumaczenie: „Ale są inni, którzy mają inne wyznanie, inne poglądy. Żeby ich nie urażać”. Nie – żeby ich nie urażać, niech powieszą obok swój znak, proszę bardzo.
Ja jestem człowiekiem wierzącym, katolikiem i chcę, żeby krzyż był w pomieszczeniu, w którym ja pracuję. Ale jeżeli kolega jest innego wyznania, niech zawiesi swój symbol religijny. Ja nie mam z tym żadnego problemu, bo ja szanuję każdego wierzącego człowieka, jego wyznanie, jego przekonania. Nie ma dla mnie problemu. Natomiast jeżeli ktoś próbuje usuwać, to jako żywo przypomina się bolszewia, która usuwała wszystkie symbole poza swoim czerwonym bogiem, którego chciała tutaj ustanowić. I na co Państwo się nie zgodziliście, za co – wierzę w to – historia dozgonnie będzie Wam wdzięczna.
Jeszcze raz dziękuję. I proszę, żebyście zawsze stawali w obronie krzyża, bo on jest częścią naszej tożsamości, czy się to komuś podoba, czy nie. Na nim wyrośliśmy. I od samego początku, odkąd właściwie istniejemy jako naród, jako społeczeństwo i jako państwo, wszędzie znajdowane są krzyże – przy pochowanych żołnierzach, przy pochowanych rycerzach, na zbrojach rycerzy, na sztandarach, wszędzie. Nie darmo wieszcz pisał: „Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem”.
Dziękuję Wam za to, żeście nam tego wielkiego, nieodłącznego znaku naszej tożsamości nie pozwolili wydrzeć. Cześć i chwała bohaterom! Tak, bohaterom. Dziękuję.