- Context
- Duda addressed media in Tallinn on May 13, 2022, following bilateral talks with Estonian President Karis and participation in the Lennart Meri Conference on European security.
- Main themes
- Russian aggression against Ukraine, Polish-Estonian bilateral relations, NATO expansion and security, historical parallels with Soviet occupation, humanitarian aid to Ukrainian refugees, energy independence and infrastructure, international organizations and conflict resolution, Molotov-Ribbentrop Pact legacy, regional defense cooperation, sanctions against Russia
- Duration
- ~23 min
- Words
- 2,807
- Sentences
- 100
- Readability
- 42
- Grade
- 13.9
- Syntax
- 3.31
- Vocabulary
- 2.07
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other100 sentences in 43 paragraphs
Your Excellency, Mr. President – Dear Alar, Esteemed Ladies and Gentlemen!
I can be here today, in Tallinn, Estonia, and meet with you thanks to the invitation that President Alar Karis extended to me for today’s bilateral talks, both with you, Mr. President, and with Madam Prime Minister, but also, perhaps most importantly, for the conference mentioned by the President – the Lennart Meri Conference – where we will talk about the present and about the problems that today affect us in our part of Europe.
In the part that I will have the honor to open, I will speak about the role of international organizations in resolving armed conflicts, as well as in assisting those affected by armed conflicts, including the role of the OSCE. We talk about this so much because our countries and nations – like few others – have been once experienced by the Russian, Soviet invasion and occupation.
The beginning of World War II was the realization of the Molotov-Ribbentrop Pact, which, as a result of the actions of Nazi Germany and Soviet Russia, first destroyed Poland, and then Estonia, plunging us into occupation, into misery, death, deportations to Siberia – into everything that our nations experienced first during World War II, and then for decades afterwards, when Estonia was a Soviet republic, and Poland was in the Soviet sphere of influence, behind the Iron Curtain.
It can be boldly said that both our nations suffered the same fate: nations not fully free, not fully sovereign, and Poland was not a fully independent state. We only managed to regain all of this after 1989, only at the end of the 20th century.
Today, as both you and I look at Ukraine – and we have looked at it, believe us, very closely. Not only in Kyiv, but also in Irpin and Bucha, we were together in Borodianka, where we looked in disbelief at the destroyed apartment blocks, in which people had lived and functioned normally until recently, and which were bombed, crushed by the Russian army. We looked at the torn tanks, at the destroyed houses in Irpin, we looked at the immense misfortune that Russia – the Russian invasion, Russian aggression – has brought upon Ukraine and our neighbors, the Ukrainians.
We have no doubt that not only we must provide assistance to Ukraine and Ukrainians. To Ukraine in its defense, and to the defenders of Ukraine in their efforts to overcome Russian aggression – which until recently seemed impossible, and which they are now demonstrating in an extraordinarily brave, heroic way every day. But we must provide assistance to all refugees – women and children; their wives, mothers, sisters, daughters, who have taken refuge in our countries – to treat them as brothers, to show kindness and support, so that they can peacefully endure this extremely difficult time with their children.
We are discussing this with you, Mr. President, we are discussing this with our colleagues on the international stage, we are trying to act wherever possible. This will also be discussed today during the conference here in Tallinn.
But in this context, how different the possibilities are today for Poland and Estonia than they were when World War II began. Today we can organize assistance, today we can also discuss with our allies and our colleagues about sanctions, we can apply various modern solutions that are painful for Russia and that clearly show it that it does not rule the world and will not rule it. And especially not our world.
That is why we talked with you, Mr. President, about energy connections; that is why we talked about building alternative supply sources for our countries and for neighboring countries; that is why we talked – because we hope – about the very near expansion of NATO to include neighbors from Finland and Sweden. We are waiting for Sweden's statement on this matter. We hope that the upcoming NATO summit in Madrid will make the necessary decisions here.
Not only that NATO's presence in our region will be strengthened, that Brigade Combat Groups will be established, not only that the number of Alliance soldiers present on our territory guaranteeing security will significantly increase, but also that the defensive infrastructure of the North Atlantic Alliance in our area will be greatly improved, that it will primarily be anti-access infrastructure ensuring security against air and missile attacks.
Because this – as the war in Ukraine has shown – is of absolutely crucial importance at this moment, especially in relation to a potential aggressor, which today is Russia in Ukraine, which – as we now know perfectly well – could be elsewhere. This was the main topic of our conversation today, we discussed various scenarios that could arise here.
But we also talked, of course, about economic cooperation. We talked about the development of infrastructure between our countries. We talked about future connections – both gas, as well as road and rail; about how much we would like our part of Europe to develop also within the framework of the policy implemented in the Three Seas Initiative, where we want to connect the Baltic Sea with the Black Sea and the Adriatic Sea, where we want to develop all connections, not only by building strategic ties, strengthening our defense capabilities.
But above all: giving people the opportunity to do business, and in connection with that – to develop personally and to develop our countries, but also giving people the opportunity to travel, tourism, providing the opportunity to build new, friendly ties and to get to know each other better. These were the most important issues that we discussed today with you, Mr. President.
We hope that the increasing economic exchange between Poland and Estonia, also the exchange of companies, where Estonia, leading in the field of modern technologies, IT, has been for years – it can be boldly said – in the absolute European vanguard in this regard, can find ground for investment in Poland due to the excellently educated specialists in our universities precisely in the field of computer science, automation, and all areas that condition the development of modern technologies.
We hope that our economic cooperation, which – as I said – has been dynamically increasing in recent years, will continue to develop for the benefit of both our countries and societies.
Mr. President, once again thank you very much for the invitation. I will gladly go with you, Mr. President, to the conference that we will be opening shortly. Once again, thank you for this important meeting, because thanks to such meetings of Presidents like ours today, which have been happening very frequently lately – we both participate in various formats – we show our unity, our firm, unwavering stance towards the Russian invasion of Ukraine, we show that we stand firmly behind Ukraine and the Ukrainian people, we show that we will not allow the principles of the modern world, the principles of international law to be violated.
We will not allow borders in Europe to be changed by force, we will not agree to that. And once again we appeal for support for Ukraine with all our might – both in military terms by sending modern weaponry, as well as in humanitarian terms and simply in human terms. Ukraine needs support today. Let it also receive it by obtaining candidate status for membership in the European Union.
We hope that within the framework of the European Union such a decision will be made and that soon Ukrainians will be able to enjoy a sense of openness from the West towards them, that they are welcome, that they are expected as candidates for the European Union, as those who have consciously chosen Western civilization and development in accordance with the principles of democracy that govern Western Europe, to which they decisively want to belong, as they are currently demonstrating, shedding blood for the right to do so, and not to find themselves in the Russian sphere of influence.
Mr. President, thank you very much.
Jaklina Skowrońska, TVP: I would like to ask about the accession of Finland and Sweden to the North Atlantic Pact, NATO. As for Poland, the President of the Republic of Poland makes the decision to ratify the accession protocol. So the question to President Andrzej Duda is whether such a decision, such support from Poland will be forthcoming? How will this situation look from the Estonian side as well? And in the second part of the question, I would like to refer to what happened exactly a month ago. Because exactly a month ago, you gentlemen were in Kyiv at this time. A month is a certain perspective. So what personal significance did this visit have for you, Presidents?
I have been encouraging the President of Finland and the Prime Minister of Sweden for some time – of course – very gently to seriously consider joining the North Atlantic Alliance. Because these were countries that – there is no point in hiding it – have cooperated with the North Atlantic Alliance for a very long time. The leaders participated in NATO summits as invited guests, associated states.
However, the time and Russian actions have also shown the societies of these countries – because the decision really belongs to the societies – that a guarantee of security is needed and that it can indeed be obtained only by being associated in a specific way with the commitment of Article 5 with other NATO member states; that it is very difficult to cope alone in a confrontation with Russia.
The Finns know this very well, especially those who once participated in that confrontation. Today, perhaps few living Finns remember those days, but the story remains in families and in the history of Finland. Therefore, today Finns know that if they do not want war, if they want to be sure that there will be no war, they must belong to the North Atlantic Alliance, which guarantees security by its strength, because it is not profitable to attack a NATO country, as the threat to the attacker is too great.
So if this decision is indeed made by the democratically elected authorities of both countries, I – as the President of the Republic of Poland, a country that is a member of the North Atlantic Alliance – will certainly welcome this decision with joy.
They are almost our neighbors. As for the Swedes, we are only separated by the Baltic Sea, as for the Finns – the distance may be a bit greater, but these are countries with which we have been friends for years, with which we have cooperated for years.
And if we can be together with them fully within the North Atlantic Alliance, it will certainly not be unfavorable for Poland, but rather the opposite. I think that for our part of Europe it will be a significant military strengthening – this very presence and this cooperation that we will be able to implement thanks to this.
As for answering the second question regarding our visit to Kyiv. Of course, it is very important politically, because we all wanted to stand together with President Volodymyr Zelensky and show that we are with him, we are with Ukraine, that Ukraine can count on countries that understand its fate and can better than others understand the problem that Ukraine currently faces as a result of Russian aggression.
But we also simply wanted to show solidarity and demonstrate that our part of Europe stands and holds together. The photo we took with President Zelensky, holding hands together, symbolizes this.
However – of course – besides that, we were with the President and the Presidents of Lithuania and Latvia also in places where the front line ran, where there was also Russian occupation. And the impression there was indeed terrible – there are few houses that have not been destroyed or damaged, wrecks of burned cars, evidence of terrible destruction, brutality, looting, or simply the will to annihilate a country. Because if someone destroys infrastructure, they are simply striving to annihilate a country also in an economic sense. Not to mention the thousands of people who have been killed.
So the impression is simply terrible, and anyone who has seen this has no doubt that Ukraine deserves help, because it is a country that has been attacked without any objective reason. It is a country that in no way provoked this aggression. It acted normally, within the framework of international principles, in a reliable and honest manner, and was attacked out of a pure will to dominate and subjugate another state and nation.
This cannot be accepted, we have no doubt about that, and we deeply believe that the international community will never accept this. And not only will it exert pressure on Russia to simply withdraw and cease aggression, but it will also force Russia to pay reparations for the reconstruction of what they have destroyed in Ukraine. That, first of all.
And secondly: that those who are responsible for war crimes, with which Ukraine faces every day – because Ukrainians are simply being brutally killed by Russians, and these are civilians, simply murdered – that through the international institutions established for this purpose, this responsibility will be relentlessly pursued against the perpetrators of these war crimes; also against the perpetrators of genocide in Bucha.
Because if one has seen the images from Bucha – and fortunately investigators are currently examining this thoroughly, prosecutors sent by the International Criminal Court – I believe that this responsibility will be. Because it is hard to imagine that it could be otherwise if the world is to act in such a way as to never allow such situations to occur again.
Astrid Kannel, ETV: Unfortunately, in Europe we see some signs of fatigue with this war. If Russia were to win it – because we cannot eliminate that possibility 100 percent – or if Mr. Putin were not to be punished, what would that mean for the European Union in the future? What will happen to the European Union? And the second question, regarding Poland. Is Poland ready to declare – as Great Britain recently did – that it will offer military support to Finland and Sweden during the transitional period before their accession to NATO? This is also a question for us. Perhaps we should also clearly declare this, even though we are a small country?
I too [– just like the President of Estonia –] have no doubt that no honest leader and no honest state will consider that nothing has happened. Even if the war ends, it will mean that consequences must be drawn.
So – first of all – as I said earlier: Russia must pay Ukraine compensation for reconstruction from the destruction. And secondly – that there will be legal consequences for those responsible for the war crimes that have been committed in Ukraine and that are being committed there by Russian troops.
And this means that there can be no business as usual, because usually it was not the case that people were murdered and then pretended that nothing happened. So I cannot imagine that there is a possibility of doing business normally with Russia, with Russian companies.
Moreover, I hope that all politicians and business representatives who look honestly at the world around us see that Gazprom was not any normal company, as some claimed in Europe, it was not a normal player, a market entity.
It was and is simply a Russian way of implementing imperial policy: it was meant to expand Russia's influence in the European area through energy dominance, which could lead to controlling states through energy blackmail – that was essentially the goal.
It is simply about domination over Europe, and incidentally making a profit, if possible. But if it is not possible to do business at a given moment, it does not matter that one has to subsidize, because the political, imperial interest is more important. This is not a normal market game. This is great, imperial politics.
In this regard, this experience of encountering an entity that viewed commercial activity completely differently than entities from Western European countries, which are guided by certain values and principles, I hope will serve as a good lesson for all business – primarily in the European Union, but also in the world – to never do business as usual with Russian entities in the future, because this is not normal business. And I hope that everyone has come to realize this.
But above all, I repeat: there must be consequences for Russia. Ukraine must be regained within internationally recognized borders, Russia must pay compensation for what it has destroyed in Ukraine, and those responsible for war crimes must face criminal consequences.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Ekscelencjo, Szanowny Panie Prezydencie – Drogi Alarze, Wielce Szanowni Państwo!
Mogę być dzisiaj tutaj, w Tallinnie, w Estonii, i spotkać się z Państwem dzięki zaproszeniu, jakie Pan Prezydent Alar Karis wystosował do mnie na dzisiejsze dwustronne rozmowy, zarówno z Panem Prezydentem, jak i Panią Premier, ale także, a może przede wszystkim, na wspomnianą przez Pana Prezydenta konferencję – Lennart Meri Conference – gdzie będziemy mówili o współczesności i o naszych problemach, które dzisiaj dotykają nas w naszej części Europy.
A ja w tej części, którą będę miał zaszczyt otwierać, będę mówił o roli organizacji międzynarodowych w rozwiązywaniu konfliktów zbrojnych, a także w pomocy tym, którzy konfliktami zbrojnymi są dotknięci, m.in. o roli OBWE. Mówimy o tym tak wiele, ponieważ nasze kraje i narody – jak niewiele innych – zostały doświadczone kiedyś przez rosyjską, sowiecką napaść i okupację.
Początek II wojny światowej to realizacja paktu Ribbentrop–Mołotow, który w wyniku działania Niemiec hitlerowskich i sowieckiej Rosji zniszczył najpierw Polskę, a zaraz potem Estonię, wtłaczając nas w okupację, w nieszczęście, śmierć, zsyłki na Syberię – we wszystko, czego doświadczyły nasze narody najpierw w czasie II wojny światowej, a potem przez kolejne dziesięciolecia, kiedy Estonia była sowiecką republiką, a Polska znajdowała się w sowieckiej strefie wpływów, za żelazną kurtyną.
Śmiało można powiedzieć, że oba nasze narody cierpiały ten sam los: narodów nie w pełni wolnych, nie w pełni suwerennych, a Polska nie była państwem w pełni niepodległym. To wszystko udało nam się odzyskać dopiero po 1989 roku, dopiero pod koniec XX wieku.
Dzisiaj, kiedy obaj z Panem Prezydentem patrzymy na Ukrainę – a patrzyliśmy na nią, wierzcie nam, Państwo, z bardzo bliska. Nie tylko w Kijowie, lecz także w Irpieniu i Buczy, byliśmy razem w Borodziance, gdzie z niedowierzaniem patrzyliśmy na zniszczone bloki mieszkalne, w których jeszcze do niedawna normalnie żyli i funkcjonowali ludzie, a które zostały zbombardowane, zmiażdżone przez rosyjską armię. Patrzyliśmy na rozerwane czołgi, na zniszczone domy w Irpieniu, patrzyliśmy na ten ogrom nieszczęścia, który Rosja – napaść rosyjska, agresja rosyjska – sprowadziła na Ukrainę i naszych sąsiadów, Ukraińców.
Nie mamy żadnych wątpliwości, że nie tylko my musimy nieść pomoc Ukrainie i Ukraińcom. Ukrainie w tym, aby się obroniła, a obrońcom Ukrainy w tym, aby dali radę pokonać rosyjską agresję – co jeszcze do niedawna wydawało się niemożliwe, a co w tak niesłychanie dzielny, bohaterski sposób pokazują teraz na co dzień. Ale musimy nieść pomoc wszystkim uchodźcom – kobietom i dzieciom; ich żonom, matkom, siostrom, córkom, które schroniły się w naszych krajach – potraktować po bratersku, okazać serdeczność i wsparcie, by mogły wraz z dziećmi spokojnie przetrwać ten niesłychanie trudny czas.
Rozmawiamy o tym z Panem Prezydentem, rozmawiamy o tym z naszymi koleżankami i kolegami na arenie międzynarodowej, staramy się działać wszędzie tam, gdzie to możliwe. Także dzisiaj będzie mowa o tym w trakcie konferencji tutaj, w Tallinnie.
Ale w tym kontekście jakże inne możliwości mają dzisiaj Polska i Estonia, niż miały wtedy, kiedy zaczęła się II wojna światowa. Dzisiaj możemy organizować pomoc, dzisiaj możemy również dyskutować z naszymi aliantami i naszymi kolegami na temat sankcji, możemy stosować różne nowoczesne rozwiązania, które są bolesne dla Rosji i które jasno i wyraźnie pokazują jej, że nie rządzi światem i nie będzie nim rządzić. A zwłaszcza naszym światem.
Dlatego rozmawialiśmy z Panem Prezydentem o połączeniach energetycznych; dlatego rozmawialiśmy o budowie alternatywnych źródeł dostaw dla naszych krajów i dla krajów sąsiednich; dlatego rozmawialiśmy – bo mamy nadzieję – o bardzo bliskim rozszerzeniu NATO o sąsiadów z Finlandii i ze Szwecji. Czekamy na oświadczenie Szwecji w tej sprawie. Liczymy na to, że najbliższy szczyt Sojuszu Północnoatlantyckiego w Madrycie podejmie konieczne tutaj decyzje.
Nie tylko o tym, że zostanie wzmocniona obecność NATO w naszym regionie, że nie tylko powstaną Brygadowe Grupy Bojowe, nie tylko, że w związku z tym znacząco zwiększy się liczba żołnierzy Sojuszu obecnych na naszym terytorium dających gwarancję bezpieczeństwa, lecz także że dalece poprawi się infrastruktura obronna Sojuszu Północnoatlantyckiego na naszym obszarze, że będzie to przede wszystkim infrastruktura antydostępowa zapewniająca bezpieczeństwo przed atakiem lotniczym i rakietowym.
Bo to – jak pokazała wojna na Ukrainie – ma w obecnym momencie znaczenie absolutnie kluczowe, zwłaszcza w odniesieniu do potencjalnego agresora, jakim dzisiaj jest Rosja na Ukrainie, jakim – jak w tej chwili wiemy już doskonale – może być w innym miejscu. To był dzisiaj główny temat naszej rozmowy, o tym dyskutowaliśmy – o różnych wariantach, jakie tutaj mogą zaistnieć.
Ale rozmawialiśmy, oczywiście, także o współpracy gospodarczej. Rozmawialiśmy o rozwoju infrastruktury pomiędzy naszymi krajami. Rozmawialiśmy o przyszłych połączeniach – zarówno gazowych, jak i drogowych, kolejowych; o tym, jak bardzo byśmy chcieli, żeby rozwijała się nasza część Europy także w ramach polityki realizowanej w formacie Trójmorza, gdzie chcemy połączyć Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym i Adriatykiem, gdzie chcemy właśnie rozwijać wszystkie połączenia, nie tylko budując więzi o charakterze strategicznym, wzmacniając nasze możliwości obronne.
Ale przede wszystkim: dając ludziom możliwość prowadzenia biznesu, a w związku z tym – rozwijania się osobiście i rozwijania naszych krajów, ale także dając ludziom możliwość podróżowania, turystyki, dając możliwość w związku z tym budowania nowych, przyjacielskich więzi i wzajemnego lepszego poznawania się. To były te najistotniejsze kwestie, o których dzisiaj rozmawialiśmy z Panem Prezydentem.
Mamy nadzieję, że wzrastająca w ostatnim czasie wymiana gospodarcza pomiędzy Polską a Estonią, także wymiana firm, gdzie Estonia przodująca w dziedzinie nowoczesnych technologii, IT, dzisiaj już od lat – śmiało można powiedzieć – będąca w absolutnej europejskiej awangardzie w tym zakresie, może znaleźć grunt do inwestowania w Polsce z uwagi na świetnie wykształconych na naszych uczelniach specjalistów właśnie w zakresie informatyki, automatyki i wszystkich dziedzin, które warunkują rozwój nowoczesnych technologii.
Mamy nadzieję, że nasza współpraca gospodarcza, która – jak powiedziałem – w ostatnich latach dynamicznie wzrasta, nadal będzie się rozwijała z pożytkiem dla obu naszych krajów i społeczeństw.
Panie Prezydencie, jeszcze raz bardzo dziękuję za zaproszenie. Z przyjemnością udam się zaraz z Panem Prezydentem na konferencję, którą będziemy otwierać. Jeszcze raz dziękuję za to ważne spotkanie, bo dzięki takim spotkaniom Prezydentów jak nasze dzisiaj, których ostatnio odbywa się bardzo dużo – obaj uczestniczymy w różnych formatach – pokazujemy swoją jedność, swoją zdecydowaną, niezmieniającą się postawę wobec rosyjskiej napaści na Ukrainę, pokazujemy, że stoimy zdecydowanie za Ukrainą i narodem ukraińskim, pokazujemy, że nie pozwolimy na łamanie zasad współczesnego świata, zasad prawa międzynarodowego.
Nie pozwolimy na zmienianie siłą granic w Europie, nie zgodzimy się na to. I jeszcze raz apelujemy o wspieranie Ukrainy ze wszystkich sił – zarówno pod względem militarnym poprzez wysyłanie nowoczesnego uzbrojenia, jak również pod względem humanitarnym i po prostu pod względem ludzkim. Ukraina potrzebuje dzisiaj wsparcia. Niech je otrzyma także poprzez uzyskanie statusu państwa kandydującego do Unii Europejskiej.
Mamy nadzieję, że w ramach Unii Europejskiej taka decyzja zapadnie i że wkrótce Ukraińcy będą mogli się cieszyć poczuciem otwartości ze strony Zachodu na nich, że są mile widziani, że są oczekiwani jako kandydat do Unii Europejskiej, jako ci, którzy świadomie wybrali cywilizację zachodnią i rozwój zgodnie z zasadami demokracji, którymi rządzi się Europa Zachodnia, do której w sposób zdecydowany chcą należeć, co pokazują w tej chwili, przelewając krew za to, by mogli to robić, a nie znajdować się w rosyjskiej strefie wpływów.
Panie Prezydencie, dziękuję bardzo.
Żaklina Skowrońska, TVP: Chciałabym zapytać o akcesję Finlandii i Szwecji do Paktu Północnoatlantyckiego, NATO. Jeżeli chodzi o Polskę, to Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej podejmuje decyzję o ratyfikacji protokołu akcesyjnego. Zatem pytanie do Pana Prezydenta Andrzeja Dudy, czy taka decyzja, czy takie wsparcie ze strony polskiej będzie? Jak będzie wyglądała ta sytuacja także i ze strony estońskiej? A w drugiej części pytania chciałabym nawiązać do tego, co działo się dokładnie przed miesiącem. Bo dokładnie miesiąc temu Panowie Prezydenci o tej porze byli w Kijowie. Miesiąc to jest pewna perspektywa. Zatem jakie znaczenie osobiste dla Panów Prezydentów miała ta wizyta?
My, ja od dłuższego czasu – oczywiście – bardzo delikatnie zachęcałem Pana Prezydenta Finlandii i Pana Premiera Szwecji, aby poważnie rozważyli przystąpienie do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Bo to były państwa, które – nie ma co ukrywać – z Sojuszem Północnoatlantyckim współpracowały od bardzo dawna. Przywódcy brali udział w szczytach Sojuszu Północnoatlantyckiego jako zaproszeni goście, państwa stowarzyszone.
Natomiast czas i działania rosyjskie pokazały także społeczeństwom tych krajów – bo to do społeczeństw tak naprawdę należy decyzja – że potrzebna jest gwarancja bezpieczeństwa i że rzeczywiście można ją uzyskać, tylko będąc stowarzyszonym w specyficzny sposób zobowiązaniem art. 5 z innymi państwami Sojuszu Północnoatlantyckiego; że bardzo trudno jest sobie dać samodzielnie radę w starciu z Rosją.
Wiedzą to doskonale zwłaszcza Finowie, którzy w tym starciu kiedyś uczestniczyli. Dzisiaj może już niewielu żyjących Finów pamięta tamte dni, ale opowieść w rodzinach i w historii Finlandii została. W związku z powyższym Finowie dzisiaj wiedzą, że jeżeli nie chcą wojny, jeżeli chcą być pewni, że wojny nie będzie, muszą należeć do Sojuszu Północnoatlantyckiego, który swoją siłą gwarantuje bezpieczeństwo, ponieważ nie opłaca się atakować państwa NATO, bo zagrożenie dla atakującego jest zbyt wielkie.
Więc jeżeli rzeczywiście ta decyzja zostanie podjęta przez demokratycznie wybrane władze obydwu krajów, ja – jako Prezydent Rzeczypospolitej, państwa, które jest państwem członkowskim Sojuszu Północnoatlantyckiego – z całą pewnością przyjmę tę decyzję z radością.
To są prawie nasi sąsiedzi. Jeżeli chodzi o Szwedów, dzieli nas tylko Bałtyk, jeżeli chodzi o Finów – odległość może jest troszkę większa, ale są to państwa, z którymi od lat jesteśmy w przyjaźni, od lat współpracujemy.
I jeżeli będziemy mogli być razem z nimi także w pełni w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego, to z całą pewnością nie będzie to dla Polski niekorzystne, a wręcz przeciwnie. Myślę, że dla naszej części Europy będzie to istotne wzmocnienie militarne – ta właśnie obecność i ta współpraca, którą dzięki temu będziemy mogli realizować.
Natomiast odpowiadając na drugie pytanie, jeżeli chodzi o naszą wizytę w Kijowie. Oczywiście jest bardzo ważna politycznie, bo chcieliśmy wszyscy stanąć razem z Panem Prezydentem Wołodymyrem Zełenskim i pokazać, że jesteśmy z nim, jesteśmy z Ukrainą, że Ukraina może liczyć na państwa, które rozumieją jej los i może lepiej niż inni rozumieją problem, który Ukraina ma w tej chwili w wyniku rosyjskiej agresji.
Ale chcieliśmy także po prostu okazać solidarność i pokazać, że nasza część Europy stoi i trzyma się razem. Zdjęcie, które zrobiliśmy sobie z Panem Prezydentem Zełenskim, trzymając razem ręce, to właśnie symbolizuje.
Natomiast – oczywiście – oprócz tego byliśmy z Panem Prezydentem oraz Prezydentami Litwy i Łotwy także w miejscach, gdzie przebiegała linia frontu, gdzie była też rosyjska okupacja. No i tu wrażenie rzeczywiście było straszne – mało jest domów, które nie zostały zniszczone albo uszkodzone, wraki spalonych samochodów, świadectwo strasznego zniszczenia, bestialstwa, rabunku albo po prostu zwykłej woli unicestwienia kraju. Bo jeżeli ktoś niszczy infrastrukturę, to po prostu dąży do unicestwienia kraju także w sensie gospodarczym. Już nie wspomnę o tysiącach ludzi, którzy zostali zabici.
Więc wrażenie jest po prostu straszne i każdy, kto to zobaczył, nie ma żadnych wątpliwości, że Ukraina zasługuje na pomoc, bo jest państwem, które zostało napadnięte bez żadnego obiektywnego powodu. Jest państwem, które w żaden sposób tej agresji nie sprowokowało. Działało normalnie, w ramach międzynarodowych zasad, w sposób rzetelny i uczciwy, a zostało napadnięte z czystej woli władania oraz podporządkowania sobie innego państwa i narodu.
Nie wolno tego zaakceptować, nie mamy co do tego żadnych wątpliwości i wierzymy głęboko, że wspólnota międzynarodowa nigdy tego nie zaakceptuje. I nie tylko wywrze wpływ na Rosję, aby po prostu wycofała się i zaprzestała agresji, ale że także zmusi Rosję do zapłacenia kontrybucji na odbudowę tego, co zostało zniszczone przez nich na Ukrainie. To po pierwsze.
A po drugie: że ci, którzy są odpowiedzialni za zbrodnie wojenne, z którymi Ukraina codziennie się styka – dlatego że po prostu Ukraińcy są brutalnie zabijani przez Rosjan, i to cywile, najzwyczajniej w świecie mordowani – że przez powołane do tego międzynarodowe instytucje ta odpowiedzialność zostanie w sposób bezwzględny wyciągnięta wobec sprawców tych zbrodni wojennych; także wobec sprawców ludobójstwa w Buczy.
Bo jeżeli widziało się te obrazy z Buczy – a na szczęście śledczy w tej chwili wnikliwie to badają, prokuratorzy wysłani przez Międzynarodowy Trybunał Karny – wierzę, że ta odpowiedzialność będzie. Bo trudno sobie wyobrazić, aby było inaczej, jeżeli świat ma działać tak, aby nigdy więcej nie dopuścić do tego typu sytuacji.
Astrid Kannel, ETV: Niestety, w Europie widzimy pewne oznaki zmęczenia tą wojną. Jeśli Rosja miałaby ją wygrać – ponieważ nie możemy tej możliwości wyeliminować na 100 proc. – albo gdyby pan Putin nie został ukarany, co wówczas będzie to oznaczało dla Unii Europejskiej w przyszłości? Co stanie się z Unią Europejską? I drugie pytanie, jeśli chodzi o Polskę. Czy Polska gotowa jest zadeklarować – tak jak niedawno zrobiła to Wielka Brytania – że zaoferuje wsparcie wojskowe Finlandii i Szwecji podczas okresu przejściowego przed ich przystąpieniem do NATO? Jest to także pytanie do nas. Może powinniśmy także wyraźnie to zadeklarować, chociaż jesteśmy krajem małym?
Ja też [– tak jak Pan Prezydent Estonii –] nie mam wątpliwości, że żaden uczciwy przywódca i żadne uczciwe państwo nie będą uważać, że nic się nie stało. Nawet jeżeli wojna się zakończy, będzie to oznaczało, że muszą zostać wyciągnięte konsekwencje.
A więc – po pierwsze – jak powiedziałem wcześniej: Rosja musi zapłacić Ukrainie odszkodowania na odbudowę ze zniszczeń. A po drugie – że zostaną wyciągnięte konsekwencje prawnokarne wobec odpowiedzialnych za zbrodnie wojenne, które zostały popełnione na Ukrainie i które są tam popełniane przez rosyjskie wojska.
A to oznacza, że nie może być business as usually, dlatego że usually nie było tak, że mordowano ludzi, a potem udawano, że nic się nie stało. Więc nie wyobrażam sobie, aby istniała taka możliwość, żeby normalnie robiono interesy z Rosją, z rosyjskimi firmami.
Zresztą mam nadzieję, że wszyscy uczciwie patrzący na otaczający nas świat politycy i przedstawiciele biznesu widzą, że Gazprom nie był żadną normalną firmą, jak twierdzili niektórzy w Europie, nie był normalnym graczem, podmiotem rynkowym.
Po prostu był i jest rosyjskim sposobem na realizację polityki imperialnej: miał rozszerzać wpływy Rosji na obszarze europejskim poprzez dominację energetyczną, która będzie mogła prowadzić do sterowania państwami poprzez szantaż energetyczny – taki w gruncie rzeczy był cel.
Po prostu [chodzi o] panowanie nad Europą, a przy okazji robienie interesu, jeżeli to możliwe. Ale jeżeli nie da się w danym momencie robić interesu, to nie szkodzi, że trzeba dopłacić, bo interes polityczny, imperialny jest ważniejszy. To nie jest normalna gra rynkowa. To wielka, imperialna polityka.
W związku z powyższym to doświadczenie zetknięcia się z podmiotem, który patrzył na działalność handlową zupełnie inaczej niż podmioty z państw zachodnioeuropejskich, które kierują się pewnymi wartościami i zasadami, mam nadzieję, że będzie na tyle dobrą lekcją dla całego biznesu – przede wszystkim w Unii Europejskiej, ale także na świecie – żeby na przyszłość nigdy z podmiotami rosyjskimi nie robić business as usually, dlatego że to nie jest normalny biznes. I mam nadzieję, że wszyscy się o tym przekonali.
Ale przede wszystkim powtarzam: wobec Rosji muszą zostać wyciągnięte konsekwencje. Ukraina musi być odzyskana w granicach uznanych międzynarodowo, Rosja musi zapłacić odszkodowania za to, co zniszczyła na Ukrainie, a ludzie odpowiedzialni za zbrodnie wojenne muszą ponieść konsekwencje karne.
