"Thank you all for everything you have done for the development of medicine."
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed medical professionals at a cardiology event in Zabrze, Poland, honoring decades of achievement in Polish cardiac medicine and pledging presidential support for healthcare reform.
- Main themes
- Polish cardiology achievements, gratitude to medical professionals, history of cardiac medicine in Poland, Professor Zbigniew Religa legacy, healthcare system development, cardiovascular interventions, structural healthcare reforms, medical funding challenges, Poland's integration into Western standards, saving lives mission
- Duration
- ~16 min
- Words
- 1,921
- Sentences
- 77
- Readability
- 44
- Grade
- 13.0
- Syntax
- 3.20
- Vocabulary
- 2.04
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other77 sentences in 22 paragraphs
Most Honorable Minister,
Honorable Madam President,
Honorable Voivode,
but above all, Honorable Professors, Doctors,
All Distinguished Guests!
First of all, I am here as the President of the Republic to say to you: "Thank you" – thank you on behalf of the Republic, thank you on behalf of our compatriots. Because what we just heard, this great story of Polish cardiology saving lives, the story of those who fight to save patients – it must make an impression, especially when one is simultaneously aware of our history.
In the 1980s, Professor Pasyk worked here in Zabrze, who brought Professor Zbigniew Religa here – because that was the way things went. In 1987, the first 24-hour duty was established here – was it important, necessary, and effective? To answer that, one only needs to look at our reality: 161 centers, of which 98 percent operate 24-hour duty – throughout Poland. So it is clear how this thinking and perspective on how to do this has developed – because saving lives was the message that guided all of you from the very beginning, from the moment you decided to pursue medical studies. And then, when you chose your specialty.
However, all the time, one was coming to understand how to do it – how to do it faster, how to do it more efficiently, effectively, etc. How difficult it was in the 1980s. After all, in the 1980s, my father, then an assistant at the university, earned 13 dollars a month. And the devices you work with cost hundreds of thousands of dollars. Such was that state behind the Iron Curtain. This state was beautifully illustrated in the film about Professor Zbigniew Religa, who not only most of you – or all of you – surely know, but also in which some of you appeared....
Ladies and gentlemen, a great story and above all a great story of your work, dedication, immense intellectual effort, the price that had to be paid many times – familial, health, life. I am immensely grateful to you for that. For bringing Polish cardiology in several aspects – as we saw here in what you Professors presented a moment ago – to an absolutely Western European level. If today we are a member of the European Union and a member of the Western community, it is certainly thanks to your efforts that in many aspects we are indeed a member of the Western community.
But there are still elements where we are lacking a lot. And these are elements that need to be supplemented. Because we saw the excellent data regarding the effectiveness of vascular interventions. How much has changed thanks to procedures that essentially involve expanding vessels – and thus primarily preventing heart attacks, because that is the most crucial issue. That today, thanks to coronary angiography procedures, thanks to the fact that you have devices that allow you to conduct these examinations, you can see whether intervention is needed or not, you are able to perform it immediately, literally on the same table – because today such possibilities already exist – in the form of a relatively minor percutaneous procedure that saves lives. And that is certainly a great advancement.
But there are still elements that we should supplement, and that is one of the reasons I am here as president – who does not know cardiology, does not know cardiac surgery, is not a doctor, has not been and probably will not be a doctor, but I believe that I have some chance to help you carry out this mission and thus contribute to improving the health of our society, and perhaps in some cases even assist you in saving lives.
This is certainly a matter of the second area – interventional activity, structural, systemic interventions. This is certainly the area where we still have a lot to supplement regarding procedures related to valves and those elements where we are still lagging behind Europe, which especially in recent years has made significant progress. So it is a matter of creating and launching appropriate conditions and programs. Unfortunately, in this regard, it is again an activity that requires a lot of money. It is simply expensive, and our state is still a developing state.
And when we look at the functioning of the state as a whole, in a sense, it can be compared to something that is very close to you, namely – to the human body. It is such that – for the human body to function well – all organs should function well, especially the most important ones. If any of them does not function well, it always affects the whole. We still have today in Poland – also in broadly understood medicine – many fields that do not function well. Just because they require greater financial outlays to function decently.
Unfortunately, as Professor, Minister, you know well from your political experiences, especially regarding the management of the healthcare system in Poland, this is a very difficult task. It requires time and certain gradual actions, also of an innovative nature, in the sense of thinking about new procedures, about better ways of spending money, precisely about shortening those paths so that money does not leak out of the system.
I believe that these tasks will be carried out. I can only say that I hope that the activities of the health section in the National Development Council, which I established at the office of the President of the Republic, will also contribute to this. I also thank your community for participating in this council, for many valuable comments that are also conveyed to me, for many valuable comments that are also reported to Minister Radziwiłł and his collaborators. Because in this regard – I want to say – the Minister and his collaborators do not shy away from contact with the health section of the National Development Council. These meetings and discussions are very frequent – often difficult, but fortunately they are. Because it is extremely important to discuss.
However, there is a second element, also extremely important – you mentioned it, I look at it from the perspective of an ordinary, average person, who, as I said, does not know medicine. I think we have the problem that very many people in Poland do not recognize symptoms that would require at least undergoing an examination and talking to someone who knows about these matters. We simply underestimate symptoms that already indicate that perhaps as a result of a coronary angiography examination, it would turn out that vascular intervention is needed, if not necessary, and very often immediately.
That is the case. I have personally encountered such cases and I know that here the most dramatic delays often occur. It seems to me that the solution, the remedy is only one – namely: education, raising awareness, encouraging, informing. We see, of course, in the media – recently I think more often – such articles that have an informative character: "If you have such and such symptoms, if you have such and such ailments, pay attention to the fact that this may be a problem with the circulatory system." But it seems to me that from this side, preventive actions could be more intense and that a much more advanced, mass information campaign could be conducted, where the issue of the slogan "Time is life" is raised. Of course, this is also a matter of accessibility, but above all of awareness. Because accessibility may exist – but what good is that accessibility if the one who should use it does not take advantage of it because they are not aware of the necessity to do so and the seriousness of the situation.
I am personally, as the President of the Republic, inclined to support all your actions and initiatives here. It is simply a matter of popularizing certain topics. As President, I am ready for that. I smile to myself because just a few months ago, ladies and gentlemen, I was a smoker, but precisely the activities of some of you – I look meaningfully at Professor Zdrojewski, most strongly at Professor General Grzegorz Gielerak, who takes care of my health – led to the fact that in January I successfully quit smoking. So since January, I have not smoked cigarettes, and I think I am able to engage in various actions that you may want to carry out to promote – on the one hand – a hygienic lifestyle, and thus what is already complete prevention.
But on the other hand – if you would like to conduct any campaigns promoting precisely the need to see a doctor, in what situations this should be done, and which symptoms indicate existing serious danger – I am willing not only as the President of the Republic to patronize such an action, but I am even willing to get directly involved in this action if you see such a need and justification for such action. Because you are carrying out such a wonderful task and you do it so wonderfully that joining in, if you see such a need, I consider a duty of the President of the Republic. Also as a tribute to your community and to show how incredibly important this task is, this service that you simply provide for us.
I am immensely grateful for this, for this effort over the years of our history, which has been so beautifully presented here today. I am very pleased that my wife has decided to engage in promoting the extremely important campaign "Time is Life" in the context of heart attacks. Extremely important precisely because it is also about leveling the playing field in Poland, which I often talk about and which is my – as they say – hobby horse: that all of Poland should equally benefit from the fruits of the development of the Republic. Also this Poland, which is said to be provincial Poland, some unkindly call it Poland B. Just as Professor showed a moment ago during his presentation, those areas that are more distant from centers are still the areas where people find themselves in a more difficult situation and are still the areas that require such mass activity today. I am ready to get involved in that.
And of course, there is the question of what actions to take to continuously reduce the time interval between the need for intervention and the intervention itself. So that it is not hundreds of hours, so that it is not dozens of hours, but so that it is hours. Because then indeed – I think that thousands of people will have not only extended but above all saved lives. And I am here, my wife as well – I want to assure you of that – absolutely open to all kinds of proposals. If you as a community have any problems, doubts, or reservations, I am open – representatives of your community are in my surroundings, I am open to comments, I am also open to conveying those comments to the Minister. If you consider it necessary – I will not hide that I have already conveyed various comments several times – I can continue to do so, I see no problem in that.
Once again, I bow my head low before your community and before all that you have done for Polish society, for the development of Polish medicine over the decades. And I thank you for continuing to do so.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Ministrze,
Szanowna Pani Prezydent,
Szanowny Panie Wojewodo,
ale przede wszystkim Szanowni Państwo Profesorowie, Doktorzy,
Wszyscy Dostojni Goście!
Przede wszystkim jestem tutaj jako Prezydent Rzeczypospolitej po to, żeby Państwu powiedzieć: „Dziękuję” – dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej, dziękuję w imieniu naszych rodaków. Bo to, co usłyszeliśmy przed chwilą, ta wielka historia polskiej kardiologii ratującej życie, historia tych, którzy walczą o to, żeby uratować pacjentów ‒ ona musi robić wrażenie, zwłaszcza jeżeli równocześnie ma się świadomość naszej historii.
W latach 80. swoją pracę tutaj, w Zabrzu, prowadził pan prof. Pasyk, który sprowadził tutaj pana prof. Zbigniewa Religę – bo przecież taka była kolej rzeczy. W 1987 roku został tutaj ustanowiony pierwszy 24-godzinny dyżur ‒ czy był ważny, potrzebny i skuteczny? Żeby odpowiedzieć, wystarczy spojrzeć na naszą rzeczywistość: 161 ośrodków, z których 98 proc. prowadzi 24-godzinny dyżur – w całej Polsce. Więc widać, jak rozwijało się to myślenie i spojrzenie na kwestię tego, w jaki sposób to robić – bo przecież ratować życie to było przesłanie, które przyświecało wszystkim Państwu od samego początku, od momentu, gdy zdecydowaliście się iść na studia medyczne. I potem, gdy wybraliście swoją specjalność.
Tylko że cały czas człowiek dochodził i dochodzi do tego, jak to robić – jak to robić szybciej, jak to robić sprawniej, wydajniej, skuteczniej itd. Jak trudne to było w latach 80. Przecież w latach 80. mój ojciec, wtedy adiunkt na uczelni, zarabiał 13 dolarów miesięcznie. A urządzenia, na których Państwo pracują, kosztują setki tysięcy dolarów. Takie było to państwo za żelazną kurtyną. To państwo tak ładnie zobrazowano w filmie o panu prof. Zbigniewie Relidze, który nie tylko większość z Państwa - czy wszyscy - na pewno znają, ale też w którym niektórzy występowali....
Proszę Państwa, wielka historia i przede wszystkim wielka historia Państwa pracy, poświęcenia, ogromnego wysiłku intelektualnego, cena, którą przecież niejednokrotnie trzeba było za to zapłacić ‒ rodzinna, zdrowotna, życiowa. Jestem Państwu za to ogromnie, ogromnie wdzięczny. Za to, że wyprowadziliście polską kardiologię w kilku elementach ‒ jak widzieliśmy tutaj na tym, co Państwo Profesorowie prezentowali przed momentem ‒ na absolutnie zachodnioeuropejski poziom. Jeżeli dzisiaj jesteśmy członkiem Unii Europejskiej i jesteśmy członkiem wspólnoty Zachodu, to na pewno Państwo doprowadzili do tego właśnie swoim wysiłkiem, że w wielu elementach my tym członkiem wspólnoty Zachodu jesteśmy.
Ale mamy jeszcze elementy, w których sporo nam brakuje. I to są elementy, które trzeba uzupełnić. Bo widzieliśmy te doskonałe dane, jeżeli chodzi o skuteczność ingerencji naczyniowej. Jak wiele się zmieniło dzięki zabiegom polegającym w istocie na rozszerzaniu naczyń – i tym samym przede wszystkim na zapobieganiu zawałowi, bo to jest jak gdyby najistotniejsza kwestia. Że dzisiaj dzięki zabiegom koronarografii, dzięki temu, że Państwo mają urządzenia, dzięki którym jesteście w stanie zrobić te badania, widzicie, czy ingerencja jest potrzebna, czy nie, jesteście w stanie jej natychmiast, dosłownie na tym samym stole – bo dzisiaj są już przecież takie możliwości – dokonać w formie niewielkiego w sumie zabiegu przezskórnego ratującego życie. I to jest na pewno wielki postęp.
Ale są jeszcze elementy, które powinniśmy uzupełnić i m.in. dlatego tutaj jestem jako prezydent ‒ który nie zna się na kardiologii, nie zna się na kardiochirurgii, nie jest lekarzem, nie był i nie będzie zapewne już lekarzem, ale uważam, że mam jakąś szansę pomóc Państwu realizować tę misję i przyczynić się tym samym do poprawy stanu zdrowia naszego społeczeństwa, a być może w jakichś przypadkach nawet wspomóc Państwa w ratowaniu ludziom życia.
To na pewno kwestia tego drugiego obszaru ‒ działalności interwencyjnej, działalności ingerencyjnej, a mianowicie: ingerencje strukturalne, systemowe. To jest na pewno ten obszar, w którym pozostaje nam sporo do uzupełnienia, jeżeli chodzi o kwestię zabiegów dotyczących zastawek i tych elementów, gdzie cały czas jeszcze dzisiaj jesteśmy w tyle za Europą, która zwłaszcza w ostatnich latach mocno poszła do przodu. A więc to kwestia stworzenia i uruchomienia odpowiednich warunków i programów. Niestety, akurat w tym zakresie jest to działalność – znowu! – wymagająca dużych pieniędzy. Jest to po prostu drogie, a nasze państwo jest jeszcze cały czas państwem na dorobku.
I gdy patrzymy na funkcjonowanie państwa jako całości, to w jakimś sensie można to porównać do czegoś, co Państwu jest bardzo bliskie, a mianowicie – do organizmu ludzkiego. Jest tak, że – żeby ten organizm ludzki dobrze funkcjonował – powinny dobrze funkcjonować wszystkie organy, zwłaszcza te najważniejsze. Jeżeli którykolwiek z nich źle funkcjonuje, to zawsze odbija się to na całości. Mamy jeszcze dzisiaj w Polsce ‒ także w szeroko pojętej medycynie – sporo dziedzin, które nie funkcjonują dobrze. Chociażby dlatego, że wymagają większych nakładów finansowych, po to, żeby mogły w miarę przyzwoicie funkcjonować.
Niestety, ale jak Pan Profesor, Pan Minister doskonale wie ze swoich doświadczeń politycznych, właśnie jeżeli chodzi o zarządzanie systemem ochrony zdrowia w Polsce, jest to zadanie bardzo trudne. Ono wymaga czasu i pewnych stopniowych działań także o charakterze innowacyjnym w tym znaczeniu, żeby myśleć nad nowymi procedurami, nad lepszym sposobem wydawania pieniędzy, właśnie nad skracaniem tych ścieżek, żeby pieniądze nam z systemu nie wyciekały.
Wierzę, że te zadania będą realizowane. Mogę tylko powiedzieć, że mam nadzieję, że przyczyni się do tego także działalność sekcji ochrony zdrowia w Narodowej Radzie Rozwoju, którą stworzyłem przy urzędzie Prezydenta Rzeczypospolitej. Dziękuję też zresztą Państwa środowisku za udział w tej radzie, za wiele cennych uwag, które mnie również są przekazywane, za wiele cennych uwag, które są także zgłaszane panu ministrowi Radziwiłłowi i jego współpracownikom. Bo w tym zakresie ‒ chcę powiedzieć ‒ Pan Minister i jego współpracownicy nie uchylają się przed kontaktem z sekcją ochrony zdrowia Narodowej Rady Rozwoju. Te spotkania i rozmowy są bardzo częste ‒ często trudne, ale na szczęście są. Bo to jest niezwykle ważne, żeby dyskutować.
Natomiast istnieje drugi element, także niezwykle ważny – Państwo o tym mówili, ja na to patrzę z punktu widzenia zwykłego, przeciętnego człowieka, który tak jak powiedziałem, nie zna się na medycynie. Otóż myślę, że mamy ten problem, że bardzo wielu ludzi w Polsce w ogóle nie rozpoznaje u siebie objawów, które nakazywałyby poddanie się przynajmniej badaniu i rozmowie z kimś, kto zna się na tych sprawach. Po prostu lekceważymy objawy, które świadczą już o tym, że być może w wyniku właśnie badania koronarograficznego okazałoby się, że ingerencja naczyniowa jest potrzebna, jeżeli nie konieczna, i to bardzo często natychmiastowo.
Tak jest. Sam osobiście zetknąłem się z takimi przypadkami i wiem, że tu często jest najbardziej dramatyczne opóźnienie. Wydaje mi się, że rozwiązanie, lek jest tylko jeden ‒ a mianowicie: edukacja, uświadamianie, zachęcanie, informowanie. Widzimy, rzecz jasna, w mediach ‒ ostatnimi czasy myślę, że częściej – takie artykuły, które mają właśnie charakter informacyjny: „Jeżeli masz takie i takie objawy, jeżeli masz takie i takie dolegliwości, to zwróć uwagę na to, że może to być właśnie problem z układem krążenia”. Ale wydaje mi się, że od tej strony działania profilaktyczne mogłyby być bardziej intensywne i że można by prowadzić znacznie bardziej zaawansowaną, zmasowaną kampanię informacyjną, gdzie poruszony jest właśnie problem tego hasła „Czas to życie”. Oczywiście to jest kwestia także i dostępności, ale przede wszystkim tego, żeby się zorientować. Bo dostępność może być ‒ jednak cóż po tej dostępności, jeżeli ten, kto powinien z niej korzystać, nie korzysta z niej, bo nie ma świadomości konieczności skorzystania i powagi sytuacji.
Ja jestem osobiście jako Prezydent Rzeczypospolitej skłonny wspomóc tutaj wszelkie Państwa działania i inicjatywy. To jest po prostu kwestia popularyzacji pewnych tematów. Jako Prezydent jestem do tego gotowy. Uśmiecham się pod nosem, bo jeszcze kilka miesięcy temu, proszę Państwa, byłem palaczem, ale właśnie działalność niektórych spośród Państwa ‒ patrzę tutaj wymownie na pana prof. Zdrojewskiego, najmocniej chyba na pana prof. gen. Grzegorza Gieleraka, który dba o moje zdrowie – doprowadziła do tego, że w styczniu z sukcesem rzuciłem palenie. Tak więc od stycznia nie palę papierosów i myślę, że jestem w stanie się włączyć w różnego rodzaju akcje, które będą Państwo chcieli realizować dla popularyzacji właśnie – z jednej strony – higienicznego trybu życia, a więc tego, co jest już zupełną prewencją.
Ale z drugiej strony – jeżeli chcieliby Państwo prowadzić jakiekolwiek akcje promujące właśnie to, żeby zgłosić się do lekarza, w jakiej sytuacji należy to zrobić i które objawy wskazują na istniejące poważne niebezpieczeństwo – jestem skłonny nie tylko jako Prezydent Rzeczypospolitej patronować takiej akcji, ale jestem skłonny nawet włączyć się w tę akcję bezpośrednio, gdyby Państwo taką potrzebę i zasadność takiego działania widzieli. Bo realizują Państwo tak wspaniałe zadanie i robicie to tak wspaniale, że włączenie się w to, gdybyście widzieli taką potrzebę, uważam za obowiązek Prezydenta Rzeczypospolitej. Także jako oddanie honoru Państwa środowisku i pokazanie, jak niezwykle ważne jest to zadanie, ta służba, którą po prostu dla nas realizujecie.
Ogromnie za to dziękuję, za ten wysiłek przez lata naszej historii, który dzisiaj został tutaj tak pięknie pokazany. Cieszę się bardzo, że moja żona zdecydowała się włączyć w promowanie niezwykle istotnej akcji „Czas to życie” w kontekście zawału serca. Niezwykle istotnej właśnie dlatego, żeby także i w Polsce wyrównywać szanse, o czym bardzo często mówię i co jest moim ‒ jak to mówią – konikiem: że cała Polska powinna w jednakowy sposób korzystać z owoców rozwoju Rzeczypospolitej. Także ta Polska, o której mówi się, że jest Polską prowincjonalną, niektórzy brzydko nazywają ją Polską B. Tak jak Pan Profesor pokazywał przed momentem w trakcie swojej prezentacji, że właśnie te bardziej oddalone od ośrodków obszary cały czas są tymi obszarami, gdzie ludzie znajdują się w trudniejszej sytuacji i cały czas są tymi obszarami, gdzie to wymaga dzisiaj jeszcze takiej zmasowanej działalności. Jestem gotów się w to włączyć.
I oczywiście jest pytanie, jakie działania podejmować, żeby ten odcinek czasu pomiędzy potrzebą ingerencji a ingerencją ciągle się zmniejszał. Żeby to nie były setki godzin, żeby to nie były dziesiątki godzin, tylko żeby to były godziny. Bo wtedy rzeczywiście ‒ myślę, że tysiące ludzi będzie miało nie tylko przedłużone, ale przede wszystkim uratowane życie. I tutaj jestem, moja żona również ‒ chcę Państwa o tym zapewnić – absolutnie otwarty na wszelkiego rodzaju propozycje. Gdyby Państwo jako środowisko mieli jakiekolwiek problemy, wątpliwości czy zastrzeżenia, jestem otwarty ‒ przedstawiciele Państwa środowiska są w moim otoczeniu, jestem otwarty na uwagi, jestem otwarty również na przekazanie tych uwag Panu Ministrowi. Jeżeli Państwo uznają to za potrzebne – nie będę ukrywał, że już kilkakrotnie różnego rodzaju uwagi przekazywałem – mogę to robić dalej, nie widzę tutaj problemu.
Jeszcze raz nisko pochylam głowę przed Państwa środowiskiem i przed wszystkim przed tym, co przez dziesiątki lat zrobiliście dla polskiego społeczeństwa, dla rozwoju polskiej medycyny. I dziękuję za to, że cały czas to czynicie.