Speech by Prime Minister Rutte at the National Monument Camp Amersfoort
Mark Rutte · Prime Minister of the Netherlands
- Context
- Rutte spoke at the official opening of the new museum building at the National Monument Camp Amersfoort on 18 April 2021, honoring WWII victims.
- Main themes
- Holocaust remembrance, Camp Amersfoort history, personal testimonies of prisoners, preservation of wartime memory, importance of passing history to future generations, peace and freedom as a privilege, Nazi occupation of the Netherlands, opening of museum building
- Duration
- ~6 min
- Words
- 671
- Sentences
- 51
- Readability
- 73
- Grade
- 6.3
- Syntax
- 2.69
- Vocabulary
- 2.12
Translated from Dutch
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other51 sentences in 16 paragraphs
Good afternoon, Ms. Meershoek, Mr. Van Houwelingen, dear viewers at home,
I consider it a great honor that I have just had the opportunity to officially open this beautiful new museum building - together with you, Mr. Van Houwelingen. You once entered here as prisoner 2993 and were sent on to Germany.
And now – more than 75 years later – you can be here to keep alive the memory of what happened to you and so many others. To pass on the stories to the next generations. I find that very special. And I am sure you do too.
Here, at the National Monument Camp Amersfoort, you feel the weight of history. It is a place where thousands of people were held, sent on to concentration and extermination camps, or murdered on the spot.
A place where dissenters, hostages, and people who in any way did not conform to the norm were met with brutal violence and barely imaginable cruelty.
A place where such colossal evil took place that even more than 75 years later it still leaves a crushing impression on you as you walk around here.
And that is anything but abstract. The photo wall behind me makes that painfully clear. Because it is the personal stories of all these people highlighted here with their photos that together form the history of this place. Behind all these photos lie stories of pain and fear, hope and despair, courage and determination. Like the story of you, Mr. Van Houwelingen.
But also of many of your fellow inmates, such as a 33-year-old gymnastics teacher who was imprisoned in Camp Amersfoort in April 1942. When a large group of his friends is sentenced to death, he writes the following in his diary:
‘Here come the first ones around the corner. (…) We look at each other. Their eyes scan the rows to say goodbye to their friends. Thumbs go up. Some of us can no longer hold back and sob, especially now as the faithful Wilhelmus is softly played in the middle.’ (…) ‘I become so cursedly restless, if only we could do something for these men. But we can do nothing, even the machine guns from the high towers are aimed at us.’
End of quote.
The watchtower, which you pass when entering Camp Amersfoort, gains even more weight through such a personal story. Suddenly you see it before you: the men with machine guns above, ready to fire if anyone makes a wrong move. And almost 80 years later, you can still feel the unimaginable fear seeping through the words in this prisoner’s diary. The despair and sorrow become almost tangible. The history of this place is made concrete in the eyewitness account of one man.
And there are many more personal stories that have been brought together here and that must continue to be told. Why? Because my generation, and all other generations after the war, can hardly imagine what that must have really been like. Living in wartime. Fearing for your life and that of your loved ones. Suffering under the yoke of a foreign occupier. An occupier that tolerates no dissent. That built camps like Camp Amersfoort to brutally and mercilessly crush any form of resistance or difference.
Yes, that is precisely why it is so important that the stories of the past are preserved. That they continue to be told and visualized. Tangible and relatable. Just as is happening here at the renewed National Monument Camp Amersfoort.
Here we pause to reflect on the unimaginable suffering that took place at this site. We let the stories of those who were there sink in. And we learn the lessons that we can use in the here and now.
At this place, you realize that living in peace and freedom is a privilege. And not a given. I would therefore recommend to everyone: as soon as the COVID situation allows it again, visit this impressive monument. To honor, to learn, and to reflect.
Thank you very much.
The original Dutch. The tags above are read on the English translation's sentences.
Goedemiddag, mevrouw Meershoek, meneer Van Houwelingen, beste kijkers thuis,
Ik vind het een grote eer dat ik zojuist de officiële opening mocht verrichten van dit prachtige nieuwe museumgebouw - samen met u, meneer Van Houwelingen. U kwam hier ooit binnen als gevangene 2993 en werd doorgestuurd naar Duitsland.
En nu – meer dan 75 jaar later – kunt u hier aanwezig zijn om de herinnering aan wat u en zoveel anderen is overkomen levend te houden. Om de verhalen door te geven aan de volgende generaties. Dat vind ik heel bijzonder. En u zelf vast ook.
Hier, bij Nationaal Monument Kamp Amersfoort, voel je het gewicht van de geschiedenis. Het is een plek waar duizenden mensen zijn vastgehouden, doorgestuurd naar concentratie- en vernietigingskampen, of ter plekke zijn vermoord.
Een plek waar andersdenkenden, gijzelaars en mensen die op enige wijze niet aan de norm voldeden, te maken kregen met bruut geweld en nauwelijks voorstelbare wreedheid.
Een plek waar zo’n kolossaal kwaad plaatsvond dat het meer dan 75 jaar later nog steeds een verpletterende indruk op je maakt als je hier rondloopt.
En dat is allesbehalve abstract. De fotowand hier achter mij maakt dat op aangrijpende wijze duidelijk. Want het zijn de persoonlijke verhalen van al deze mensen die hier met hun foto zijn uitgelicht, die samen de geschiedenis van deze plek vormen. Achter al deze foto’s gaan verhalen schuil van pijn en angst, hoop en wanhoop, moed en vastberadenheid. Zoals het verhaal van u, meneer Van Houwelingen.
Maar ook van vele lotgenoten van u, zoals een 33-jarige gymnastiekleraar die in april 1942 vastzat in Kamp Amersfoort. Wanneer een grote groep vrienden van hem ter dood wordt veroordeeld, schrijft hij het volgende in zijn dagboek:
‘Daar komen de eersten de hoek om. (…) Wij kijken elkaar aan. Hun oogen zoeken de rijen af, om afscheid te nemen van hun vrienden. De duimen gaan daarbij omhoog. Enkelen van ons kunnen het niet langer volhouden en snikken het uit, vooral nu in het midden heel zachtjes het trouwe Wilhelmus wordt ingezet.’ (…) ‘Ik word zoo vervloekt onrustig, konden we maar iets doen voor deze mannen. Maar we kunnen niets doen, zelfs de mitrailleurs van de hooge torens zijn op ons gericht.’
Einde citaat.
De wachttoren, waar je langskomt als je Kamp Amersfoort binnengaat, krijgt door zo’n persoonlijk verhaal nog meer lading. Ineens zie je het voor je: de mannen met mitrailleurs erbovenop, klaar om te vuren als iemand een verkeerde beweging maakt. En bijna 80 jaar later voel je gewoon nog de onvoorstelbare angst door de woorden in het dagboek van deze gevangene heen sijpelen. Zijn de wanhoop en het verdriet bijna tastbaar. Wordt de geschiedenis van deze plek concreet gemaakt in het ooggetuigenverslag van één man.
En zo zijn er veel meer persoonlijke verhalen die hier bijeengebracht zijn en die verteld moeten blijven worden. Waarom? Omdat mijn generatie, en alle andere generaties van na de oorlog, ons nauwelijks kunnen voorstellen hoe dat écht moet zijn geweest. Leven in oorlogstijd. Vrezen voor je leven en dat van je geliefden. Gebukt gaan onder het juk van een vreemde bezetter. Een bezetter die geen tegenspraak duldt. Die kampen zoals Kamp Amersfoort bouwde om iedere vorm van verzet of anders zijn wreed en meedogenloos de kop in te drukken.
Ja, juist daarom is het zo belangrijk dat de verhalen van toen bewaard blijven. Dat ze verteld en verbeeld blijven worden. Tastbaar en invoelbaar. Precies zoals hier in het vernieuwde Nationaal Monument Kamp Amersfoort gebeurt.
Hier staan we stil bij het onvoorstelbare leed dat op deze plek heeft plaatsgevonden. We laten de verhalen op ons inwerken van hen die erbij waren. En we leren de lessen die we kunnen gebruiken in het hier en nu.
Op deze plek realiseer je je dat leven in vrede en vrijheid een voorrecht is. En geen vanzelfsprekendheid. Ik zou dan ook iedereen willen aanraden: zodra de coronasituatie het weer toelaat, bezoek dit indrukwekkende monument. Om te eren, te leren en te reflecteren.
Hartelijk dank.