- Context
- Erdoğan addressed a reception at the Presidential Complex in Ankara on December 3, 2015, marking World Disability Day with disabled citizens and advocates from across Turkey.
- Main themes
- Disability rights and inclusion, International Day of Persons with Disabilities, social integration of disabled persons, human dignity and worth, achievements of disabled individuals, public and private sector responsibility, Turkish disability statistics, critique of dehumanizing ideologies, humanitarian crises and global conflicts, historical atrocities and oppression
- Duration
- ~19 min
- Words
- 2,228
- Sentences
- 98
- Readability
- 38
- Grade
- 13.6
- Syntax
- 3.24
- Vocabulary
- 2.21
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other98 sentences in 36 paragraphs
Ladies and gentlemen;
I greet you with love and respect, and I want to express my great pleasure at being together with you on such a meaningful day. I sincerely thank each of you for honoring the Presidential Complex, the house of the nation, by coming from all corners of our country.
I pray that December 3rd, the International Day of Persons with Disabilities, recognized worldwide under the leadership of the United Nations, will be a source of goodness for all our disabled brothers and sisters in our country and around the world.
Today, we have brothers and sisters among us who make us proud with their achievements. The struggle you have shown in all areas of life—sports, arts, literature, politics, education, civil society, and the business world—despite all the difficulties, is truly commendable.
I want to especially emphasize that each of my brothers and sisters here, representing millions of disabled individuals in our country, serves as an example to us with their determination and resolve, inspiring us all. You prove every day that overcoming obstacles is a matter of belief, and that the key to success is primarily believing in oneself.
Undoubtedly, remembering the issues and struggles of our disabled brothers and sisters, and recognizing their achievements, is far too important to be confined to just one day. At the same time, since 1992, the International Day of Persons with Disabilities has created significant awareness regarding the integration of our disabled citizens into society and the provision of their rights in a complete and equal manner. Today, we can clearly see the distance between where we have come and our goals through a reflection and evaluation.
I hope that the events organized in our country on December 3rd will lead to steps being taken to further facilitate the lives of our disabled brothers and sisters, reflecting the sensitivity that has been created.
Dear brothers and sisters;
According to United Nations data, persons with disabilities make up 10% of the world's population. According to our research data, disabled individuals constitute 12.3% of our country's population. When considering their families, the issue of disability closely concerns approximately 30 million of our 78 million population. It is impossible for any politician, bureaucrat, or individual to remain indifferent or turn a blind eye to an issue that affects one in three people.
Therefore, this issue must be one of the main priorities of our public and private sector organizations, municipalities, civil society organizations, universities, and businesspeople. It is essential for the public to take the initiative and lead in ensuring the full and seamless participation of disabled individuals in our social life.
However, the solution to this issue requires all segments of society to act with a spirit of mobilization. Everyone who says "human first," who sees humanity as the noblest of creations, must engage with and closely address the issues of our disabled brothers and sisters.
Look, dear brothers and sisters;
We never approach humanity and life with the problematic and sickly perspective of "man is a wolf to man." The legacy we inherit is not a system where the weak perish and only the strong survive, a regime of oppressors and the oppressed. Those who approach humanity with this perspective have been the architects of colonialism, the slave trade, genocide, and concentration camps for centuries with definitions like "superior race," "acceptable human," and "purification of the Aryan race."
Sometimes different ethnic groups, sometimes those of different colors, sometimes those who speak different languages, and sometimes the disabled have been subjected to inhumane treatment. The source of the problems experienced in recent centuries lies in this flawed understanding that devalues humanity and life.
This approach, which reduces humanity to a mere commodity by severing it from its spirit and nature, and sanctifies only the right to life of the powerful, unfortunately continues to exist today. The genocides committed by Hitler's Germany, Stalin's Russia, the massacres that occurred in Bosnia and Herzegovina in the 1990s, the pressures faced by Palestinians for years, and the oppressions in our neighboring Syria are the most vivid examples of this in different countries and times.
Can a regime that has killed 380,000 of its citizens with chemical and conventional weapons and forced 12 million to flee have anything to do with humanity? Can those who unconditionally support such a regime, turn a blind eye to its massacres, and engage in all kinds of filth to keep it alive truly value human life? Do you think those who kill children, civilians, and innocent people in bread lines under the guise of fighting ISIS have any regard for humanity? Can those who remain silent in the face of the massacres of murder networks in our country, simply due to their enmity towards the government, or those who serve as a shield for the PKK terrorist organization, have any humane side? Those who commit such inhumane acts and consider them legitimate and acceptable are nothing but human refuse.
Yes, my brothers and sisters, those who have no sacred values, principles, or ideals may do such things, but a Muslim can never do such a thing. We view humanity not as a wolf threatening our existence, but as souls in which we find peace, healing, and completeness, completing our humanity. The saying of Sheikh Edebali, which I express at every opportunity, "Let the person live so that the state may live," is the cornerstone of our state tradition. Where there is no humanity, there is no meaning to the state. We are members of a civilization that adheres to the principle of giving life rather than taking it, contributing, and seeing not only people but also the land, the sky, the trees, the seas, and indeed all beings in the world as a blessing from God.
We are obliged to love, respect, and honor every created being for the sake of the Creator, regardless of their other characteristics or disabilities. No understanding that does not embrace all people and does not look at humanity with the same eye can be humane or conscientious. Yes, no policy or strategy that does not center on humanity will bring prosperity, peace, and justice to the world. In an environment where the rich despise the poor, where the white looks down on the black, where the tall belittles the short, and where the healthy scorns the sick, neither equality nor justice can be established.
Dear brothers and sisters;
Just as Turkey has achieved a silent revolution in the last 13 years in the economy, politics, infrastructure investments, and foreign policy, it has also made a significant transformation regarding the issues of our disabled citizens. You can see the reformist spirit that has marked Turkey's last 13 years most concretely in the regulations made concerning disabled individuals.
We have shaped our social policies for disabled citizens not on a basis of charity but on a basis of rights. The greatest outcome of this process is the fundamental change in the perspective and mentality towards disabled citizens in our country. We view the efforts made not as a favor but as the delivery of rights that have long been felt to be lacking to their rightful owners. My disabled brothers and sisters are not victims of fate or fate's prisoners. My disabled citizens are just like me; they have much to contribute to this life, and we must achieve this.
In particular, the Disabled Persons Law we enacted in 2005 was a groundbreaking historical regulation in this area. With this law, we granted rights to our disabled individuals in many areas, from educational services to care services, from employment to the prevention of discrimination.
With the constitutional amendment made in 2010, we secured positive discrimination for disabled individuals under constitutional protection. With another regulation made in 2013, we completely removed derogatory, othering, and humiliating terms such as "crippled" and "defective," transitioning to the term "disabled," which is more objective.
For many years, citizens with severe disabilities who could not care for themselves lived like prisoners, hiding behind walls. With the home care allowance we initiated in 2007, our disabled brothers and sisters began to receive care services comfortably alongside their relatives. As of November 2015, 467,600 disabled citizens benefit from home care services. In this context, in 2015, 4,296,455,000 lira was paid as home care allowance for our disabled citizens. In our care and rehabilitation centers, while in 2002, 2,647 disabled individuals were waiting for institutional care, there are currently no disabled individuals waiting for care.
Currently, care services are provided to 6,884 disabled individuals in our official care centers and to 10,839 disabled individuals in private care centers. Those disabled individuals who cannot be cared for at home live in "Hope Houses." As of November 2015, services are provided to 586 disabled individuals in 106 Hope Houses. Inshallah, this service will be further expanded across the country day by day. With all these services, the concern of families, "Who will take care of our disabled after we are gone?" has largely been alleviated.
We have made significant regulations to ensure that our disabled individuals establish healthy relationships with their surroundings and fully participate in social life. As of 2014, the free travel application for disabled and elderly citizens in urban public transportation has been implemented throughout Turkey. Additionally, disabled individuals and their companions are granted free access to intercity rail and maritime services, while elderly citizens receive a 50% discount. Our efforts to increase the employment rates of disabled citizens and to provide them with the conditions to stand on their own feet without needing anyone continue.
In 2012, a separate and centralized examination for disabled individuals was introduced, marking a first in the world. Thus, the first public personnel selection exam for disabled individuals was conducted. As a result of these efforts, the number of disabled civil servants, which was 5,777 in 2002—this is very important—rose to 40,014 in 2015. Now, thank God, more than 40,000 of my disabled brothers and sisters continue to serve in the state. The number of disabled individuals placed as workers in the public and private sectors, which was 45,621 in 2002, has now reached 95,372, thank God.
Dear brothers and sisters,
The services provided for our disabled citizens, like those for orphaned children, the elderly, and the homeless, are mission activities that require dedication. These efforts can only be carried out by those who see serving the people as serving the truth, who empathize with the troubles of the nation, and who feel the pain of this. In other words, these efforts are primarily a matter of heart, love, and destiny.
Unfortunately, today we sadly observe that in many countries around the world, disabled individuals are marginalized, ignored, neglected, and treated as second-class citizens. It is our duty to encourage our disabled brothers and sisters, to treat them with compassion, and to make them feel that they are one of us.
We must understand that our disabled citizens are our reality, a part of us, and develop our attitudes accordingly. We are working to remove the barriers to the education of our disabled brothers and sisters by reorganizing and reconstructing our schools, cities, streets, and educational materials. Inshallah, we will continue our struggle without giving up, without tiring, and without faltering.
We will remind everyone at every opportunity that the real problem is not the physical disability but the barriers in hearts and minds. If even a single disabled brother or sister feels excluded or helpless, the burden of that is on all of humanity.
In this regard, believe me, everyone has a responsibility. None of us can rest or take a break until all families in Turkey are in a position to actively live life alongside their disabled members. Inshallah, just as we personally addressed the issues of our disabled brothers and sisters when I was Prime Minister, we will not leave you alone during my presidency and will continue to support projects related to you.
As I conclude my remarks with these thoughts, I want to express once again the happiness I feel in being with you. Of course, I cannot pass without mentioning my brother Lokman Ayva, who has been with me on this path since I started in politics, especially on March 15, 2003, when I became Prime Minister. His contributions have been significant in every step we have taken regarding disabled individuals. They have continuously worked on the issues and solutions related to our disabled brothers and sisters, shared these efforts with us, and we have always passed them in Parliament at that time. And in the future, they will continue their work as an NGO. I believe they will provide the necessary support to the Government. In fact, as President, I would be even happier if I receive this support.
I wish for the successes of our disabled brothers and sisters in all areas to continue to increase in the coming period. I want to emphasize once again that we, as a nation, must act more responsibly, consciously, and sensitively regarding the issue of disability on the occasion of the International Day of Persons with Disabilities.
I wish that the Day of Persons with Disabilities will be a source of goodness for disabled individuals in our country and around the world, and I extend my respects and love to you all.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Hanımefendiler, beyefendiler;
Sizleri sevgiyle, saygıyla selamlıyor, böyle anlamlı bir günde sizlerle birarada olmaktan büyük bir memnuniyet duyduğumu özellikle ifade etmek istiyorum. Ülkemizin dört bir tarafından gelerek Cumhurbaşkanlığı Külliyesini, milletin evini teşrifleriniz için
her birinize gönülden teşekkür ediyorum.
Birleşmiş Milletler öncülüğünde bütün dünyada kabul gören 3 Aralık Dünya Engelliler Günü’nün ülkemizdeki ve tüm dünyadaki tüm engelli kardeşlerimiz için hayırlara vesile olmasını Rabbimden niyaz ediyorum.
Bugün aramızda başarılarıyla hepimizin göğsünü kabartan kardeşlerimiz var. Hayatın tüm alanlarında sporda, sanatta, edebiyatta, siyasette, eğitimde, sivil toplumda, iş dünyasında tüm zorluklara rağmen sizlerin sergilediği mücadele gerçekten takdire şayandır.
Ülkemizdeki milyonlarca engelliyi temsilen burada bulunan her bir kardeşimin azim ve kararlılıklarıyla bizlere örnek olduğunu, ilham verdiğini özellikle belirtmek istiyorum. Sizler engelleri aşmanın bir inanç meselesi olduğunu, başarının anahtarının öncelikle
kişinin buna inanması olduğunu her gün ispat ediyorsunuz.
Şüphesiz engelli kardeşlerimizin meselelerini, sıkıntılarını hatırlamak, başarılarının farkına varmak sadece bir günün sınırlarına hapsedilmeyecek kadar önemlidir. Bununla birlikte Dünya Engelliler Günü 1992’den bu yana engelli vatandaşlarımızın topluma
kazandırılması, haklarının tam ve eşit şekilde sağlanması noktasında ciddi bir farkındalık oluşturuyor. Bugün vesilesiyle bir muhasebe, bir murakabe yapılarak gelinen nokta ile hedefler arasındaki mesafe net olarak görülebiliyor.
Ben ülkemizde 3 Aralık münasebetiyle düzenlenen etkinliklerin, oluşan hassasiyetin engelli kardeşlerimizin hayatlarını daha da kolaylaştıracak adımların atılmasına vesile olmasını diliyorum.
Değerli kardeşlerim;
Birleşmiş Milletler verilerine göre dünya nüfusunun yüzde 10’unu engelliler teşkil ediyor. Bizim araştırma verilerimize göre de ülkemiz nüfusunun yüzde 12,3’ünü engelli kardeşlerimiz oluşturuyor. Aileleriyle birlikte ele aldığınızda engellilik konusu 78
milyonluk nüfusumuzun yaklaşık 30 milyonunu çok yakından ilgilendiriyor. Hiçbir siyasetçinin, bürokratın, hiçbir ferdin, her üç kişiden birini ilgilendiren bir mesele karşısında kayıtsız kalması, gözünü kapatması mümkün değildir.
Onun için bu meselenin kamu ve özel sektör kuruluşlarımızın belediyelerimizin, sivil toplum örgütlerimizin, üniversitelerimizin, iş adamlarımızın ana önceliklerinden biri olması gerekiyor. Engellilerin toplum hayatımıza tam ve sorunsuz bir şekilde katılımı
noktasında elbette kamunun inisiyatif alması, liderlik yapması şarttır.
Ancak bu meselenin çözümü için tüm toplum kesimlerinin adeta bir seferberlik ruhuyla hareket etmesi gerekiyor. Önce insan diyen, insanı eşrefi mahlûkat olarak, yani yaratılmışların en şereflisi olarak gören herkes engelli kardeşlerimizin sorunlarıyla hemhal
olmak, yakından ilgilenmek durumundadır.
Bakınız değerli kardeşlerim;
Biz insana ve hayata “insan insanın kurdudur” gibi sorunlu ve hastalıklı nazarla asla yaklaşmayız. Tevarüs ettiğimiz miras, altta kalanın canının çıktığı, sadece güçlünün ayakta kaldığı, bir ezen ve ezilen düzeni değildir. Bu bakış açısıyla insana yaklaşanlar,
‘üstün ırk’, ‘makbul insan’, ‘arî ırkın saflaştırılması’ gibi tanımlamalarla yüzyıllarca sömürgeciliğin, köle ticaretinin, soykırımın, toplama kamplarının mimarı olmuşlardır.
Kimi zaman farklı etnik gruplar, kimi zaman farklı renge sahip olanlar, kimi zaman farklı bir dili konuşanlar, kimi zaman da engelliler insanlık dışı muamelelere tabi tutulmuşlardır. Son asırlarda yaşanan sorunların kaynağında insanı ve hayatı değersiz kılan
işte bu sakat anlayış yatmaktadır.
İnsanı ruhundan ve fıtratından kopararak adeta bir metaa dönüştüren, sadece güçlünün hayat hakkını kutsayan bu yaklaşım bugün de maalesef varlığını devam ettiriyor. Hitler Almanya’sının, Stalin’in Rusya’sının işlediği soykırımlar, 1990’larda Bosna Hersek’te
vuku bulan katliamlar, Filistinlilerin yıllardır maruz kaldığı baskılar, komşumuz Suriye’deki zulümler farklı ülke ve zamanlarda bunun en canlı örneğini teşkil ediyor.
380 bin vatandaşını kimyasal ve konvansiyonel silahlarla katleden, 12 milyonunu yerini-yurdunu terk etmeye zorlayan bir rejimin insanlıkla ilgisi olabilir mi? Böyle bir rejime koşulsuz destek veren, katliamlarına göz yuman, onu ayakta tutmak için her türlü
çirkefliği yapanlar insan hayatına değer veriyor olabilir mi? DAEŞ ile mücadele kılıfı altında çocukları, sivilleri, kadınları ekmek kuyruğundaki masumları öldürenler için insanın bir anlamı olduğunu zannediyor musunuz? Ülkemizde olduğu gibi sırf iktidara
husumetlerinden dolayı cinayet şebekelerinin katliamlarına sessiz kalanların, PKK terör örgütüne sütre olanların insani bir tarafı olabilir mi? Bunları yapanlar bu tür gayri insani eylemleri meşru ve makbul görenler, ancak insan müsveddeleridir.
Evet kardeşlerim, hiçbir kutsalı, değeri, ilkesi olmayanlar belki bunu yapabilir, ancak bir Müslüman asla böyle bir şeyi yapamaz. Biz insana varlığımızı tehdit eden bir kurt olarak değil, kendisinde sükûnete erdiğimiz, şifa bulduğumuz, insanlığımızı tamamladığımız,
bizi tamamlayan, tekemmül ettiren ‘can’lar olarak bakarız. Benim her fırsatta ifade ettiğim Şeyh Edebali’nin, ‘İnsanı yaşat ki devlet yaşasın’ sözü, bizim devlet geleneğimizin kilit taşıdır. İnsanın olmadığı yerde devletin de bir anlamı yoktur. Biz can almayı
değil cana vermeye, katkı sağlamayı düstur edinen, sadece insanları değil toprağı, gökyüzünü, ağaçları, denizleri, hasılı dünyadaki tüm varlıkları Allah’ın bir lütfu olarak gören bir medeniyetin mensuplarıyız.
Biz diğer özelliklerine, engeline bakmadan yaratılanı Yaradan’dan ötürü sevmek, ona saygı duymak, hürmet göstermek mecburiyetindeyiz. Bütün insanları, bütün insanlığı kucaklamayan, insanlığa aynı gözle bakmayan hiçbir anlayış insani ve vicdani olamaz. Evet,
insan için olmayan, insanı merkeze almayan hiçbir politika, hiçbir strateji dünyaya refah, huzur ve adalet getirmez. Zenginin yoksulu, beyazın siyahı, uzunun kısayı, sağlıklının hastayı horladığı, dışladığı, ötelediği bir ortamda ne eşitlik, ne de adalet tesis
edilebilir.
Değerli kardeşlerim;
Türkiye, son 13 yılda nasıl ekonomide, siyasette, altyapı yatırımlarında, dış politikada sessiz bir devrim gerçekleştirmişse, engelli vatandaşlarımızın sorunları konusunda da çok büyük bir dönüşüme imza atmıştır. Türkiye’nin son 13 yılına damgasını vuran
reformcu ruhu en somut şekilde engellilerle ilgili yapılan düzenlemelerde görebilirsiniz.
Biz engelli vatandaşlarımıza yönelik sosyal politikalarımızı yardım eksenli değil hak eksenli bir anlayışla şekillendirdik. Bu sürecin en büyük hâsılası ise, ülkemizde engelli vatandaşlarımıza yönelik bakış açısının, zihniyetin kökten değişmesidir. Yapılan
çalışmaları bir lütuf olarak değil uzun süredir eksikliği hissedilen hakların sahiplerine teslim edilmesi olarak değerlendiriyoruz. Benim engelli kardeşlerim kader mahkûmu veya kader mağduru değildir. Benim engelli vatandaşlarım da aynen benim gibi insandır,
onların da bu hayata katacakları çok şeyler var, bunu başarmamız gerekiyor.
Özellikle 2005 yılında çıkardığımız Engelliler Kanunu bu alanda çığır açan tarihi nitelikte bir düzenleme oldu. Bu kanunla eğitim hizmetlerinden bakım hizmetlerine, istihdamdan ayrımcılığın önlenmesine kadar engellilerimizi ilgilendiren pek çok konuda kendilerine
haklarını teslim ettik.
2010 yılında Anayasada yapılan değişiklikle engellilere pozitif ayrımcılığı anayasal güvence altına aldık. 2013 yılında yapılan bir başka düzenlemeyle de ‘sakat’, ‘çürük’ gibi bu tür incitici, ötekileştirici, tahkir edici ibareleri tamamen kaldırarak daha
objektif olan özür ifadesinden engelli kavramına geçtik.
Uzun yıllar kendine bakamayacak derecede ağır engelli bulunan vatandaşlarımız adeta mahkûm gibi yaşıyor, duvarların arkasına saklanıyordu. 2007 yılında başlattığımız evde bakım aylığı uygulamasıyla engelli kardeşlerimiz kendi yakınlarının yanında bakım hizmetini
rahatça almaya başladı. Kasım 2015 tarihi itibariyle 467.600 engelli vatandaşımız evde bakım hizmetinden yararlanıyor. Bu kapsamda 2015 yılı içerisinde engelli vatandaşımız için 4.296.455.000 lira evde bakım aylığı ödendi. Bakım ve rehabilitasyon merkezlerimizde
de 2002 yılında 2647 engelli kurum bakımı için sıra beklerken, şu anda bakım için sıra bekleyen engellimiz kalmadı.
Hâlihazırda 6884 engelliye resmi bakım merkezlerimizde 10839 engelliye de özel bakım merkezlerinde bakım hizmeti veriliyor. Ailesi yanında bakımı mümkün olmayan engellilerimiz ise ‘Umut Evleri’nde yaşamlarını sürdürüyorlar. Kasım 2015 itibariyle 106 Umut
Evi’nde 586 engellimize hizmet sunuluyor. İnşallah bu hizmet gün geçtikçe yurt çapında daha da yaygınlaştırılacak. Tüm bu hizmetlerle artık ailelerin, ‘Biz öldükten sonra engellimize kim bakacak?’ endişesi büyük oranda ortadan kalkmış oldu.
Engellilerimizin çevreleriyle sağlıklı ilişkiler kurarak toplumsal hayata tam katılmalarının sağlanması yönünde önemli düzenlemeler yaptık. 2014 yılı itibariyle engelli ve yaşlı vatandaşlara yönelik şehir içi toplu ulaşım ücretsiz seyahat uygulaması tüm
Türkiye’de hayata geçti. Ayrıca, engelli bireyler ve ağır engelli bireylerin refakatçilerine şehirlerarası demiryolları ve denizyolları hizmetlerinden ücretsiz, yaşlı vatandaşlara ise yüzde 50 indirimli yararlanma hakkı getirildi. Engelli vatandaşlarımızın
istihdam oranlarını artırmak, onları kimseye muhtaç olmadan kendi ayakları üzerinde duracak şartları temin için çalışmalarımız devam ediyor.
2012 yılında dünyada bir ilke imza atılarak engelliler için ayrı ve merkezi bir sınav uygulaması getirildi. Böylece ilk engelli kamu personeli seçme sınavı gerçekleştirildi. Bu gayretler neticesinde 2002 yılında 5777 olan engelli memur sayısı –bakın burası
çok önemli- 2015 yılında 40014’e yükseldi. Artık devlette hamdolsun 40 bini aşkın engelli kardeşim bizlerle hizmete devam ediyor. Yıl içinde kamu ve özel sektörde işçi olarak yerleştirilen engelli sayısı 2002 yılında 45621 iken, hamdolsun bu rakam bugün 95372’ye
ulaştı.
Değerli kardeşlerim,
Toplumun çeperinde yer alan kimsesiz çocuklara, yaşlılara, evsizlere yönelik hizmetler gibi engelli vatandaşlarımız için yapılan çalışmalar da adanmışlık gerektiren misyon faaliyetleridir. Bu çalışmalar ancak halka hizmeti hakka hizmet gören, milletin derdiyle
dertlenen ve bunun sancısını çekenlerin yapabilecekleri faaliyetlerdir. Yani bu çabalar her şeyden önce bir gönül, muhabbet, nasip işidir.
Maalesef bugün dünyanın birçok ülkesinde engellilerin dışlandığını, yok sayıldığını, ihmal edildiğini ve ikinci sınıf insan muamelesi gördüklerini üzülerek müşahede ediyoruz. Bize düşen, engelli kardeşlerimizi teşvik etmek, onlara müşfik davranmak, onların
bizden biri olduğunu hissetmek ve hissettirmektir.
Engelli vatandaşlarımızın bizim gerçeğimiz, bizim bir parçamız olduğunu kavramak ve buna göre tavır geliştirmek zorundayız. Okullarımızı, şehirlerimizi, sokaklarımızı, eğitim materyallerini yeniden düzenleyerek, yeniden inşa ederek engelli kardeşlerimizin
eğitiminin önündeki engelleri tek tek kaldırmaya çalışıyoruz. İnşallah vazgeçmeden, yılmadan, yorulmadan mücadelemizi sürdüreceğiz.
Fiziki engelin değil asıl kalplerdeki, zihinlerdeki engelin sorun olduğunu her fırsatta anlatacak, her fırsatta hatırlatacağız. Tek bir engelli kardeşimiz dahi kendisini dışlanmış hissederse, kendisini çaresiz hissederse, bunun vebali tüm insanlığın üzerindedir.
Bu konuda inanın herkes sorumluluk sahibidir. Türkiye’deki bütün ailelerimizi engellileriyle birlikte yaşamın her alanında aktif olarak hayatını sürdüren bir konuma getirmeden hiçbirimize durmak, dinlenmek yok. İnşallah nasıl Başbakanken engelli kardeşlerimizin
dertleriyle birebir ilgilenmişsek, Cumhurbaşkanlığımız süresince de sizleri yalnız bırakmayacak, sizlere dair projeleri himaye etmeye devam edeceğiz.
Ben bu düşüncelerle sözlerime son verirken sizlerle birlikte olmaktan duyduğum mutluluğu tekrar ifade etmek istiyorum. Tabii bu siyasette yola çıktığımız, özellikle 2002 Başbakan olduğum 15 Mart 2003’te benimle beraber bu yolda olan Lokman Ayva kardeşimi
burada anmadan geçemeyeceğim. Zira engellilerle ilgili attığımız her adımda onun da katkıları oldu. Engelli kardeşlerimizin özellikle gerek sorunları, gerek çözüm yollarıyla ilgili devamlı çalışmalar yaptılar, bu çalışmaları bizlerle paylaştılar ve bunları
da Parlamento’dan o zamanlar hep geçirdik. Ve bundan sonraki süreçte de yine tabii bir STK olarak çalışmalarını sürdürüyorlar. İnanıyorum ki Hükümete gerekli destekleri vereceklerdir. Hatta Cumhurbaşkanı olarak şahsım da bu destekleri alırsam ben bunlardan
ayrıca mutlu olurum.
Engelli kardeşlerimizin her alanda sergiledikleri başarıların önümüzdeki dönemde artarak devam etmesini diliyorum. 3 Aralık Dünya Engelliler Günü dolayısıyla milletçe engellilik konusu karşısında daha sorumlu, bilinçli ve duyarlı davranmak zorunda olduğumuzun
altını bir kez daha çizmek istiyorum.
Engelliler Gününün ülkemizdeki ve tüm dünyadaki engelliler için hayırlara vesile olmasını diliyor, sizlere saygılarımı, sevgilerimi sunuyorum.
