- Context
- Duda addressed press following an extraordinary NATO summit in Brussels on 24 March 2022, convened by President Biden to coordinate alliance response to Russia's invasion of Ukraine.
- Main themes
- NATO summit unity, Russian aggression against Ukraine, ceasefire conditions, Russian military losses, support for Ukraine, withdrawal of Russian forces, war crimes accountability, civilian suffering, eastern flank security, international law, diplomacy and hard measures
- Duration
- ~33 min
- Words
- 3,954
- Sentences
- 180
- Readability
- 49
- Grade
- 11.7
- Syntax
- 3.03
- Vocabulary
- 2.09
NATO Summit Statements Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other180 sentences in 52 paragraphs
Good afternoon, Ladies and Gentlemen!
As you have seen, this afternoon the extraordinary summit of the North Atlantic Alliance has concluded. All representatives of the allied countries gathered to meet here in Brussels in an extraordinary manner – because this summit was not planned in advance, it was convened by the President of the United States, Joe Biden – to discuss what steps need to be taken to, first of all, ensure the security of the North Atlantic Alliance, and more specifically, the member countries that are currently near the borders of Russia; I say "near" because not all of them border Russia, but those that are potentially threatened by the evident specter of Russian aggression, which is a consequence of the aggression against Ukraine that we are witnessing today. This is what we discussed today.
But – of course – the most important topic was what further measures the North Atlantic Alliance can and should take in this direction to interrupt and end the Russian aggression against Ukraine.
In summarizing everything we discussed today – which is partly included, and partly somewhat adjacent to what is contained in the official statement, in the official position of the Alliance, and thus of all member states – resulting from today’s meeting, I will say this: I am very pleased that the Alliance maintains unity, that the position is unequivocal.
This means that we must do everything, using peaceful tools, but employing tools appropriate to the needs, to interrupt the Russian aggression against Ukraine, to ensure not only that a ceasefire occurs – which I emphasized strongly in my speech – a ceasefire is not enough.
I will say more: a ceasefire may be precisely something that the Russians need very much today. Considering the enormous losses they are suffering, probably incomparable to anything they have experienced so far – because during the entire Afghan war, they suffered losses that they have incurred in less than a month of their attack on Ukraine.
It is they who need a ceasefire today to regroup, replenish supplies, and improve their logistics. Therefore, so that immediately after this ceasefire, they can attack Ukraine with even greater force and even greater brutality.
If a ceasefire were to occur, it must be linked to the withdrawal of Russian forces from internationally recognized territories of Ukraine. Therefore, from the territory of the Ukrainian state recognized internationally – I emphasize this very strongly. And I hope that this was echoed today not only in my speech but also – which was a great satisfaction for me – in several other speeches by leaders of states and governments. So this issue is fundamental, and I hope that the North Atlantic Alliance community understands it perfectly.
Secondly – without a doubt, everyone spoke unequivocally: "We must support Ukraine with all our might. We cannot allow a situation in which Vladimir Putin, in which Russia wins this war." This war cannot be won by Russia, because a Russian victory in this war poses a danger to the eastern flank of the Alliance, which ultimately means a danger to all of NATO.
We must – of course – conduct diplomacy, but in addition, we must also employ hard measures that will call Russia to order and that will firmly require Russia to adhere to international law. A return to adherence to international law!
Of course, the issue of accountability for war crimes is a completely separate matter. Appropriate bodies are dealing with this today – tribunals are addressing this issue, investigators and prosecutors are gathering evidence, conducting proceedings. This matter is obvious, and I have repeatedly said that the world must rise to the occasion, and those guilty of war crimes that are happening daily in Ukraine must answer before the appropriate criminal authorities. But this is a completely different issue.
Today, the fundamental task is to stop the murder of civilians, to stop the bombing of residential areas, to unblock Ukrainian cities where defenders are still holding out, but where there are still thousands, tens of thousands, even hundreds of thousands of civilians who are deprived of means of survival, very often deprived of food, who do not have the basic conditions for normal existence, who are in shelters, basements, and are dying every day. We all see on the television footage that we watch daily in the media, corpses lying in the streets of Ukrainian cities.
These are scenes that we last saw on this scale during World War II. I say "on this scale" because, of course, during the war in the former Yugoslavia – in Sarajevo and other cities that were attacked at that time, in the aforementioned Vukovar – such events also took place, but not on the scale we see today. These are huge cities: Mariupol – several hundred thousand inhabitants. What can we say about Kyiv – a multi-million agglomeration, a multi-million metropolis that is defending itself today, which is partially surrounded by Russians today, which is prepared to repel Russian assaults, and which is being bombed?
In recent days, we have seen bombings of districts, shopping centers in the capital of Ukraine – terrifying sights. These are images we have seen in archival footage from World War II. I emphasized in recent days that Mariupol and some parts of Kyiv resemble Warsaw in 1944 – completely ruined, completely destroyed, it breaks the heart.
We discussed this today, but of course, this very important aspect for me, as the President of the Republic of Poland – a country that borders Ukraine, a country that is, of course, in potential danger from Russian imperialism – is and will be the increase of the North Atlantic Alliance's presence on the eastern flank of the Alliance. I am very pleased that this topic was raised by essentially everyone and that not a single voice was raised against increasing this presence.
I and several other Presidents proposed that this presence be transformed from Enhanced Forward Presence and Tailored Forward Presence into a forward defense presence – that is, changing its character by introducing additional brigade combat groups, by strengthening the quantitative and qualitative presence of the North Atlantic Alliance, by additional equipping of the armed forces of the countries located on the eastern flank, and also by strengthening with additional equipment at least for the time being, until these countries procure their own equipment, such as missile defense or air defense systems. These were our proposals to our allies.
These are issues that will be discussed in the coming months, because – of course – final decisions have not yet been made on this matter. This is a topic that is currently on the table of all forums where the North Atlantic Alliance is deliberating. We will be discussing this in the coming months.
I believe that appropriate decisions – already specifically formulated – will be made at the NATO summit in Madrid, which – as you know – will take place in two and a half months. So we have two and a half months to conduct negotiations in this regard; to present the Polish proposals that have been put on the table, to encourage their acceptance, to discuss them with our allies. This is a significant task.
Just a moment ago, I also discussed this with the Presidents of the Baltic states. We met after the North Atlantic Alliance meeting and specifically talked about the work that awaits us in the coming months to strengthen the eastern flank of the Alliance.
This is a significant task, but I repeat: for me, a very important signal is that there is fundamentally no opposition. Of course, there will certainly be discussions about the final shape of the strengthening of the eastern flank of the Alliance – what specific quantities should it entail? How should the eastern flank be strengthened in terms of infrastructure?
However, no one doubts that this strengthening is necessary – starting from the Secretary General, through everyone, of course, President of the United States, Mr. Joe Biden, to individual members of the Alliance. Everyone is absolutely unanimous here, there was no opposition, which – I believe – is good news for us. This will certainly strengthen our security.
President Joe Biden once again strongly emphasized that Article 5 is in effect and that there are no conditions under which it would not protect NATO member states. There is no option that if any member state were attacked, Article 5 would not be activated.
Once again, we heard an absolutely firm and decisive declaration from the President of the United States, which – of course – is very important for us, especially in today’s situation, and which I received with great satisfaction. I want to convey this to my compatriots through your mediation, as it has very significant meaning for everyone in our part of Europe and the world today.
I strongly emphasized – and several Presidents also emphasized this – that there is really no point in mentioning the NATO-Russia Act from 1997 anymore. Russia has completely trampled this act, violated all the most important commitments contained in it. And to say today that this act is in force, that it binds anyone, would simply be ridiculous.
In light of the above, we have carte blanche when it comes to making decisions – there are no obligations towards Russia. Russia has violated and broken all the rules of international law. Moreover – it has even broken the rules of the laws of war. In Ukraine, the rules of the laws of war are being violated daily! So what are we even talking about here?
So support for Ukraine once again – support for Ukraine. There was a very dramatic speech by President Volodymyr Zelensky. I must say that my heart ached when he asked for help, for support. There is a feeling that without a doubt we could – as a Euro-Atlantic community, as NATO – do more; that we should be more active in this regard, that we should act more in this matter. This will certainly be a concern for the leaders of the Alliance in the near future.
There were clear declarations that assistance to Ukraine will be increased. I received this with satisfaction. It is particularly important for us that Ukraine is supported, that it does not lose this war, but that it is a defeat for Russia, that Russia breaks its teeth on Ukraine. And in this regard, it thinks twice before attacking either Ukraine again or anyone else in the future.
These are the most important pieces of information, so largely a repetition of what I have said to you in recent days; what we discussed with President Klaus Iohannis during our press conference in Bucharest.
We have planned meetings – even before the NATO summit in Madrid, there will be a meeting of the Bucharest Nine, where the Central European countries belonging to the North Atlantic Alliance, that is us, will finally establish our position for the NATO summit in Madrid. There will also be a meeting – a Three Seas summit – also before the NATO summit, so an additional opportunity to meet in a broader group than just the Bucharest Nine. So we will have many moments for discussions and negotiations.
As you can see, international politics, and especially security policy, is currently unfolding extremely intensively, very quickly – such are the demands of the moment. But I assure you that we are working to ensure security to the greatest extent possible so that everyone in our countries can sleep peacefully, confident in their tomorrow and that none of our countries will be attacked, because we are together, we stand united.
There is no more powerful defense alliance today than NATO – it is known that NATO is capable of defeating anyone. There is no power in the world that the countries of the North Atlantic Alliance cannot defeat when acting together. Article 5 is key here, and collective defense is absolutely protective against any serious threat of attack.
And we too, on our part – as Poland – should do everything to build our own defense system based on our capabilities, on the development of our armed forces, on their modernization and equipping, so that it is not profitable to attack Poland – so that the Polish Army is able to first repel any aggressor, and treat the assistance of the North Atlantic Alliance as support only in situations where it would be necessary.
This is what we strive for, this is the purpose of the homeland defense law, this is why there are new formulas for financing defense expenditures, this is why there are plans for the development of the Polish army – precisely so that everyone can feel safe; confident that the Polish Army is sufficiently numerous, efficient, and well-equipped to defend our state.
Dominika Ćosić, TVP: Mr. President, you have partially answered my question, as I wanted to ask you for a comment on the recent statements from Russia, which are becoming increasingly frequent, regarding the possibility of opening a corridor to Kaliningrad, that is, such clear threats, directly articulated, concerning Poland. And was this topic commented on? Was there any discussion about the fact that Russia is increasingly making it clear that it does not intend to stop in Ukraine? Thank you very much.
Madam Editor, it may not be very political, but in Poland there is a rather ugly saying: don’t scare, don’t scare. We are a nation that wants to live in peace, which has not attacked anyone—especially over the last century. We have always wanted to live in peace. If someone attacked, it was we who were attacked. We still want to live in peace; we broke free from behind the Iron Curtain, regained full sovereignty, independence, and economic freedom, to live comfortably, to develop, to become prosperous, to be able to explore the world, to be citizens of the world. We want this to continue. This is our aspiration as a society, as a nation. We are not aggressive; we do not want to attack anyone.
But—of course—we must prepare for the possibility that someone might attack us. If someone wants to attack us—especially if they want to attack us from the north, or from the east, or from any other direction—they must reckon with the fact that we will stand firmly to defend our homeland. I emphasize: to defend our homeland! And I assure you that it is sufficiently vast for us to have a place to bury the attackers.
Wojciech Cegielski, Polish Radio: Good morning, Mr. President. I just want to briefly ask about the assistance for Ukraine that President Zelensky requested—you mentioned sending 1 percent of aircraft. You also said that this assistance must ultimately end when the war ends. Beyond the declarations and decisions that have been made, what, in your opinion, can the West and Poland do in the coming days, not even weeks, to help Ukraine? What else can be added? Because the Ukrainian side says that what has been provided so far is insufficient.
We are discussing this topic all the time, but I want to emphasize very strongly: this— in my personal conviction as the President of the Republic, but also as one who represents Poland here in the North Atlantic Alliance and at its summits—must be an allied decision. I emphasize once again: an allied decision, meaning one that will be approved within NATO. This support must be such that it is foreseen by NATO. Why? To maintain all the conditions for functioning within the Alliance. And this is important to me. As for what forms this will take—we are still working on that. We are constantly thinking, and experts are considering what other forms of assistance can be realized.
We talked today—about which I did not mention now, in my first statement, in the declaration—about sanctions. In a moment, the European Council will discuss sanctions. The G7 is also discussing sanctions today. Therefore, there are potentially many elements being discussed here—tools that are meant to force Russia to cease its aggression. The only thing is that they must be composed and formulated in such a way that their effectiveness is as high and as quick as possible. Because none of us has any doubt today that the sanctions that have already been established will probably be maintained for months or years. By the way, I believe that their maintenance should depend on the decision of Ukraine; it should be Ukraine that agrees to lift the sanctions if a discussion about lifting the sanctions begins—yes, if Ukraine agrees to that. The point is that all these measures taken together should bring results as quickly as possible because people are dying there every day, and this is no joke.
Maciej Sokołowski, TVN: Good morning, Mr. President. I would like to ask about the visit of the President of the United States to Poland. Joe Biden is coming to our country tomorrow. What main goals do you set for yourself for this visit? What do you want to achieve in talks with the President of the United States? And will you return to the idea of a NATO peace mission? Because today we also hear the response from the Secretary General—there is still no agreement to send NATO soldiers to Ukraine. Thank you.
We are discussing the formula of a certain support plan for Ukraine, very broadly defined. A Polish proposal is currently formulated. It is on the table of the North Atlantic Council. Ambassador Tomasz Szatkowski will present it in detail to the allies in the near future. Of course, please remember that all of these are proposals for discussion, for debate. It is not the case that someone is imposing something on the Alliance—absolutely nothing of the sort is happening. So these are various proposals that are currently being discussed. There are indeed a number of them.
I cannot speak about the details because today’s meeting—as you know—was held in a closed session. Therefore, I can assure you that the ideas for various solutions and forms of assistance are broad; there are at least several of them. The debate on these issues is ongoing. We are looking for the most effective solutions, while also being the most convenient for the Alliance itself—while primarily, in an evident way, supporting Ukraine, helping, responding to needs.
As for the visit of President Joe Biden, it is extremely important and significant for me. What position Poland occupies today, let everyone answer that question for themselves. If in recent weeks we had the Secretary of Defense, Austin; if we had Secretary Blinken; if we had the visit of the Vice President of the United States, Kamala Harris; and today we are practically on the eve, on the threshold of the visit of the President of the United States, Joe Biden—then it is clear what the level of Polish-American relations is today; how significant a place Poland occupies on the map for the United States; how strategic a place it is; how strong the ties that connect us with the United States are today.
Moreover—as I have always emphasized—these ties are independent of all political relations; we are democratic countries. Authorities change, but strategic interests remain. I am immensely pleased that today, in this very difficult situation for Poland, but also for the United States—because these are the strategic interests of the United States; the United States is a global power; we are, indeed, a large country in Central Europe, but the United States is the greatest power, the greatest strength of the North Atlantic Alliance—it is in our absolute interest to build the strongest Euro-Atlantic ties and the strongest Polish-American ties.
This is exactly what we are doing, and in this context, the visit of President Joe Biden tomorrow and the day after to us, because there will be two days of meetings, talks, visits to various places, is of enormous significance from my perspective, and I believe it will bring—already brings, and additionally will bring as a result—very serious strengthening of the security of our country.
You know how it is—of course, the President hears various voices, looks at various plans, sees various maps and illustrations. But when he comes in person and sees certain aspects with his own eyes, when he looks at what the terrain looks like, what the situation is, how everything actually works, what the infrastructure is—then he truly sees what the needs are. Especially if he has such vast experience as President Joe Biden.
Dorota Bawołek, Polsat News: Thank you. Actually, my colleague has already asked the question. But indeed, there is no agreement for a peace mission, as the Secretary General clearly stated today. As for increasing NATO's military presence in Poland and changing its nature from rotational to permanent, no decisions have been made either. Perhaps something has at least moved regarding the MiGs? How would you assess the outcomes of this summit for our country?
Madam Editor, I have just under seven years of experience in serving as the President of the Republic. I have already attended a whole series of NATO summits. The decision to establish the presence of the North Atlantic Alliance on the eastern flank took us over six months of work. We visited all member countries during that time. I spoke personally with all the Presidents before that decision was made. So please forgive me that today, four or five days after the summit was announced and took place, no specific decisions have been formulated. However, considering how NATO operates, this time was too short.
One decision was made today by acclamation, but the truth is that it is a decision we have been discussing for several months, and absolutely since the moment Ukraine was actually attacked by Russia—it is the decision to extend the mandate of the Secretary General, Jens Stoltenberg. It was made today by acclamation, amid thanks and applause from all members of the Alliance. This is very important.
We are grateful to the Secretary General for—having the opportunity for a much calmer service to his country, which his country provided him—he nevertheless decided to remain here in this very difficult situation as a coordinator, as the leader of the North Atlantic Alliance here in Brussels. Because it is a very responsible decision in a very difficult situation—not easy for the Alliance, not easy for Europe, not easy for the world. And this stability was very much needed by the Alliance.
Moreover, it is not hard to imagine a situation in which a new Secretary General is elected. Before this new person gets into all the topics, into the specifics of how the Alliance functions, into the specifics of how the Secretary General functions as the linchpin of the entire Community—time passes. And today there is no time for someone to prepare for the role. Today, we need someone decisive who makes decisions. And we know, because we have seen it in recent years, that Secretary General Jens Stoltenberg can make decisions—and they are good decisions. Throughout the time I have been here in Brussels, and observing his work closely, and having met with him many times, I do not recall a single situation in which he made a wrong decision. Therefore, for me, it was an obvious matter, and everyone expressed gratitude that he took on this mission for this next period, now, in a difficult moment.
Madam Editor, as I said, all decisions are implemented when they are made as allied decisions. And if allied decisions are made in this regard, they will be implemented in an allied manner. Simply put.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry, Szanowni Państwo!
Jak Państwo widzieli, dzisiaj po południu zakończył się nadzwyczajny szczyt Sojuszu Północnoatlantyckiego. Zebrali się wszyscy przedstawiciele państw sojuszniczych, by w trybie nadzwyczajnym – bo ten szczyt nie był wcześniej planowany, został zwołany przez Prezydenta Stanów Zjednoczonych, Joe Bidena – spotkać się tu, w Brukseli, i rozmawiać, jakie kroki trzeba podjąć, by po pierwsze, zapewnić bezpieczeństwo Sojuszu Północnoatlantyckiego, a ściślej mówiąc, krajów członkowskich, które znajdują się dzisiaj w pobliżu granic Rosji; mówię „w pobliżu”, bo niekoniecznie wszystkie z nią graniczące, ale te, które potencjalnie są zagrożone ewidentnym widmem rosyjskiej agresji, będącej następstwem agresji na Ukrainę, którą dzisiaj obserwujemy. O tym dzisiaj rozmawialiśmy.
Ale – oczywiście – najważniejszym tematem było to, jakie jeszcze środki Sojusz Północnoatlantycki może i powinien przedsięwziąć w tym kierunku, by przerwać, zakończyć rosyjską agresję na Ukrainę.
W ramach mojego podsumowania tego wszystkiego, o czym dzisiaj rozmawialiśmy – a co jest po części zawarte, a po części niejako obok tego, co znalazło się w oficjalnym oświadczeniu, w oficjalnym stanowisku Sojuszu, a więc wszystkich państw członkowskich – będącego efektem dzisiejszego spotkania, powiem tak: cieszę się ogromnie, że Sojusz zachowuje jedność, że stanowisko jest jednoznaczne.
To znaczy, że musimy uczynić wszystko, posługując się pokojowymi narzędziami, ale używając narzędzi adekwatnych do potrzeb, by przerwać rosyjską agresję na Ukrainę, by doprowadzić nie tylko do tego, że nastąpi zawieszenie broni – co bardzo mocno akcentowałem w swoim wystąpieniu – zawieszenie broni to za mało.
Powiem więcej: zawieszenie broni to może właśnie coś takiego, czego Rosjanie dzisiaj bardzo potrzebują. Biorąc pod uwagę ogromne straty, jakie ponoszą, chyba nieporównywalne z niczym, co do tej pory im się zdarzyło – bo przecież w Afganistanie w czasie całej wojny afgańskiej ponieśli takie straty, jakie ponieśli w ciągu niecałego miesiąca swojego ataku na Ukrainę.
To oni potrzebują dzisiaj zawieszenia broni, by się przegrupować, uzupełnić zapasy i poprawić swoją logistykę. A więc po to, żeby zaraz po tym zawieszeniu broni z jeszcze większą siłą i jeszcze większą brutalnością zaatakować Ukrainę.
Jeżeli miałoby dojść do zawieszenia broni, to musi być ono połączone z wycofaniem sił rosyjskich z międzynarodowo uznanych terenów Ukrainy. A więc z terenów państwa ukraińskiego uznanego międzynarodowo – podkreślam to bardzo mocno. I to mam nadzieję, wybrzmiało dzisiaj nie tylko w moim wystąpieniu, lecz także – co było dla mnie także dużą satysfakcją – w kilku innych wystąpieniach przywódców państw i rządów. Więc ta kwestia jest zasadnicza i mam nadzieję, że społeczność Sojuszu Północnoatlantyckiego znakomicie ją rozumie.
Po drugie – bez wątpienia wszyscy jednoznacznie mówili: „Musimy wspierać Ukrainę ze wszystkich sił. Nie możemy dopuścić do sytuacji, w której Władimir Putin, w której Rosja wygra tę wojnę”. Ta wojna nie może zostać przez Rosję wygrana, bo zwycięstwo Rosji w tej wojnie oznacza niebezpieczeństwo dla wschodniej flanki Sojuszu, oznacza – w efekcie – niebezpieczeństwo dla całego NATO.
Trzeba – oczywiście – prowadzić dyplomację, ale oprócz tego trzeba także stosować twarde środki, które będą przywoływały Rosję do porządku i które będą od Rosji twardo wymagały przestrzegania prawa międzynarodowego. Powrotu do przestrzegania prawa międzynarodowego!
Oczywiście kwestia odpowiedzialności za zbrodnie wojenne jest zupełnie odrębna. Tym zajmują się dzisiaj odpowiednie organy – trybunały rozpoznają tę sprawę, śledczy i prokuratorzy zajmują się zbieraniem dowodów, prowadzą postępowania. Ta sprawa jest oczywista i wielokrotnie już mówiłem, że świat musi stanąć na wysokości zadania i winni zbrodni wojennych, które codziennie dzieją się na Ukrainie, muszą odpowiedzieć przed właściwymi organami karnymi. Ale to jest zupełnie inna kwestia.
Dzisiaj zasadniczym zadaniem jest to, by przerwać mordowanie ludności cywilnej, by przerwać bombardowanie osiedli mieszkalnych, by odblokować ukraińskie miasta, gdzie obrońcy cały czas się bronią, ale gdzie przecież są jeszcze tysiące, dziesiątki, wręcz setki tysięcy cywilów, którzy są pozbawieni środków do życia, bardzo często są pozbawieni żywności, nie mają dzisiaj podstawowych warunków do normalnej egzystencji, przebywają w schronach, piwnicach i codziennie giną. Wszyscy widzimy na materiałach telewizyjnych, które codziennie oglądamy w mediach, zwłoki leżące na ulicach ukraińskich miast.
Są to sceny, jakie ostatni raz widzieliśmy w tej skali w czasie II wojny światowej. Mówię „w tej skali”, bo oczywiście w czasie wojny w byłej Jugosławii – w Sarajewie i innych miastach, które wtedy były atakowane, we wspominanym dzisiaj Vukovarze – też takie zdarzenia miały miejsce, ale nie na tę skalę co dzisiaj. To są ogromne miasta: Mariupol – kilkaset tysięcy mieszkańców. Cóż powiedzieć o Kijowie – wielomilionowej aglomeracji, wielomilionowej metropolii, która dzisiaj się broni, która jest dzisiaj w części osaczona przez Rosjan, która dzisiaj jest przygotowana, by odeprzeć rosyjskie szturmy, i która jest bombardowana?
Widzieliśmy w ostatnich dniach bombardowania dzielnic, centrów handlowych w stolicy Ukrainy – przerażające widoki. To są zdjęcia, jakie oglądaliśmy na materiałach archiwalnych z II wojny światowej. Podkreślałem w ostatnich dniach, że Mariupol i niektóre fragmenty Kijowa przypominają Warszawę z 1944 roku – kompletnie zrujnowaną, kompletnie zburzoną, aż serce się kraje.
O tym dzisiaj rozmawialiśmy, ale oczywiście, tym bardzo ważnym aspektem dla mnie, jako Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – kraju, który graniczy z Ukrainą, kraju, który jest, oczywiście, w związku z tym w potencjalnym zagrożeniu imperializmem rosyjskim – jest i będzie zwiększenie obecności Sojuszu Północnoatlantyckiego na wschodniej flance Sojuszu. Bardzo się cieszę, że ten temat podnosili w zasadzie wszyscy i że nie został podniesiony ani jeden głos sprzeciwiający się zwiększeniu tej obecności.
Ja i kilku innych Prezydentów proponowaliśmy, żeby ta obecność była w ogóle obecnością przekształconą z Enhanced Forward Presence i Tailored Forward Presence na wysuniętą obecność obronną – czyli zmiana jej charakteru poprzez wprowadzenie dodatkowych brygadowych grup bojowych, poprzez wzmocnienie w związku z tym ilościowe i jakościowe obecności Sojuszu Północnoatlantyckiego, poprzez dodatkowe doposażenie sił zbrojnych armii państw, które znajdują się na wschodniej flance, a także poprzez wzmocnienie dodatkowym wyposażeniem przynajmniej na czas, dopóki te państwa swojego wyposażenia, choćby obrony przeciwrakietowej czy systemów przeciwlotniczych, same we własnym zakresie nie zakupią. To były nasze postulaty do sojuszników.
Są to kwestie, które będą dyskutowane przez najbliższe miesiące, bo – oczywiście – w tej kwestii ostateczne decyzje nie zapadły. Jest to temat, który dzisiaj jest na stole wszystkich forów, w jakich obraduje Sojusz Północnoatlantycki. Będziemy w związku z tym w najbliższych miesiącach o tym rozmawiali.
Wierzę, że odpowiednie decyzje – już konkretnie sformułowane – zostaną podjęte na szczycie NATO w Madrycie, który – jak Państwo wiedzą – będzie za dwa i pół miesiąca. Więc mamy dwa i pół miesiąca na prowadzenie w tym zakresie negocjacji; na to, by polskie propozycje, które zostały położone na stole, przedstawiać, by nakłaniać do ich przyjęcia, by dyskutować o nich z sojusznikami. To jest duże zadanie.
Przed momentem rozmawiałem o tym także z Prezydentami państw bałtyckich. Spotkaliśmy się już po posiedzeniu Sojuszu Północnoatlantyckiego i rozmawialiśmy właśnie konkretnie o tym, jaka praca czeka nas w najbliższych miesiącach, by wzmocnić wschodnią flankę Sojuszu.
Jest to duże zadanie, ale powtarzam: dla mnie bardzo ważnym sygnałem jest to, że nie ma zasadniczo sprzeciwu. Oczywiście na pewno będą dyskusje na temat ostatecznego kształtu wzmocnienia wschodniej flanki Sojuszu – jakie to mają być konkretnie ilości? Czym wschodnia flanka – jeżeli chodzi o infrastrukturę – ma być wzmocniona?
Natomiast nikt nie ma wątpliwości co do tego, że to wzmocnienie jest potrzebne – poczynając od Sekretarza Generalnego, poprzez wszystkich, oczywiście Prezydenta Stanów Zjednoczonych, Pana Joe Bidena, na poszczególnych członkach Sojuszu kończąc. Wszyscy są tutaj absolutnie jednomyślni, żadnego sprzeciwu nie było, co – uważam – jest dla nas dobrą wiadomością. To z całą pewnością wzmocni nasze bezpieczeństwo.
Pan Prezydent Joe Biden bardzo mocno po raz kolejny podkreślił, że art. 5 jest i nie ma takich warunków, w których nie chroniłby on państw członkowskich NATO. Nie ma takiej opcji, że gdyby którekolwiek państwo członkowskie zostało zaatakowane, to art. 5 nie będzie uruchomiony.
Po raz kolejny usłyszeliśmy absolutnie twardą zdecydowaną deklarację Prezydenta Stanów Zjednoczonych, co – oczywiście – dla nas, zwłaszcza w dzisiejszej sytuacji, jest bardzo ważne i co przyjąłem też z dużą satysfakcją. Chcę to przekazać moim rodakom za Państwa pośrednictwem, bo to ma dzisiaj dla wszystkich w naszej części Europy i świata bardzo istotne znaczenie.
Bardzo mocno podkreśliłem – zresztą kilku Prezydentów również to podkreśliło – że właściwie nie ma co już wspominać o Akcie NATO–Rosja z 1997 roku. Rosja całkowicie ten akt podeptała, złamała zawarte w nim wszystkie najważniejsze zobowiązania. I mówienie dzisiaj, że ten akt obowiązuję, że ten akt kogokolwiek wiąże, po prostu byłoby śmieszne.
W związku z powyższym mamy carte blanche, jeżeli chodzi o podejmowanie decyzji – żadnych zobowiązań wobec Rosji nie ma. Rosja pogwałciła i złamała wszystkie zasady prawa międzynarodowego. Mało – złamała zasady nawet praw wojny. Na Ukrainie codziennie łamane są zasady praw wojny! Więc o czym my tutaj w ogóle mówimy?
Więc wsparcie dla Ukrainy jeszcze raz – wsparcie dla Ukrainy. Było bardzo dramatyczne wystąpienie Pana Prezydenta Wołodymyra Zełenskiego. Muszę powiedzieć, że serce się ściskało, gdy prosił o pomoc, o wsparcie. Jest takie wrażenie, że bez wątpienia moglibyśmy – jako wspólnota euroatlantycka, jako NATO – zrobić więcej; że powinniśmy być w tym zakresie bardziej aktywni, powinniśmy więcej w tej kwestii działać. Na pewno będzie to przedmiot troski przywódców Sojuszu w najbliższym czasie.
Były jasne deklaracje, że pomoc dla Ukrainy zostanie zwiększona. Przyjąłem to z satysfakcją. Szczególnie dla nas jest istotne, by Ukraina była wspierana, by nie przegrała tej wojny, tylko aby była to porażka Rosji, by Rosja połamała sobie zęby na Ukrainie. I w związku z tym dwa razy się zastanowiła, zanim zaatakuje w przyszłości czy to jeszcze raz Ukrainę, czy kogokolwiek innego.
To są takie najważniejsze informacje, a więc w dużej części powtórzenie tego, co mówiłem do Państwa w ostatnich dniach; co mówiliśmy z Panem Prezydentem Klausem Iohannisem w czasie naszej konferencji prasowej w Bukareszcie.
Mamy zaplanowane spotkania – jeszcze przed szczytem NATO w Madrycie będzie spotkanie Bukaresztańskiej Dziewiątki, gdzie państwa Europy Centralnej należące do Sojuszu Północnoatlantyckiego, czyli my, będziemy ostatecznie między sobą ustalali nasze stanowisko na szczyt NATO w Madrycie. Będzie jeszcze także spotkanie – szczyt Trójmorza – też przed szczytem NATO, więc dodatkowa sposobność, by się spotkać w szerszym gronie niż tylko Bukaresztańska Dziewiątka. Więc tych momentów do rozmów, do negocjacji będziemy mieli jeszcze dużo.
Jak Państwo widzą, polityka międzynarodowa, a w szczególności polityka bezpieczeństwa, toczy się obecnie niezwykle intensywnie, bardzo szybko – takie są wymagania chwili. Ale zapewniam, że pracujemy, by bezpieczeństwo w jak największym stopniu zostało zapewnione i aby wszyscy w naszych krajach mogli spać spokojnie pewni swojego jutra i tego, że żaden z naszych krajów nie zostanie zaatakowany, ponieważ jesteśmy razem, stoimy wspólnie.
Nie ma dzisiaj potężniejszego sojuszu obronnego niż NATO – wiadomo, że NATO jest w stanie pokonać każdego. Nie ma takiego mocarstwa na świecie, którego nie są w stanie pokonać razem działające kraje Sojuszu Północnoatlantyckiego. Art. 5 jest tutaj kluczowy i wspólna, kolektywna obrona ma znaczenie absolutnie zabezpieczające przed jakąkolwiek poważną groźbą ataku.
I my też ze swojej strony – jako Polska – powinniśmy czynić wszystko, by zbudować także własny system obronny w oparciu o nasze możliwości, o rozwój naszych sił zbrojnych, o ich modernizację i wyposażenie, tak żeby się Polski nie opłacało atakować – żeby Wojsko Polskie było w stanie w pierwszej kolejności odeprzeć każdego napastnika, a pomoc Sojuszu Północnoatlantyckiego traktować wtedy wyłącznie jako wsparcie w sytuacji, gdy byłoby to konieczne.
Do tego dążymy, po to jest ustawa o obronie ojczyzny, po to są nowe formuły finansowania wydatków na obronność, po to plany rozwoju polskiej armii – właśnie żeby wszyscy mogli się czuć bezpiecznie; pewni, że Wojsko Polskie jest dostatecznie liczebne, sprawne i dobrze wyposażone, by obronić nasze państwo.
Dominika Ćosić, TVP: Panie Prezydencie, właściwie częściowo Pan odpowiedział na moje pytanie, bo chciałam zapytać Pana o komentarz do ostatnich wypowiedzi rosyjskich, coraz częstszych, na temat tego, że może otworzyć korytarz do Kaliningradu, czyli takich jasnych pogróżek, już bezpośrednio artykułowanych, jeżeli chodzi o Polskę. I czy ten temat był jakoś komentowany? Czy rozmawiano na temat tego, że Rosja coraz bardziej daje do zrozumienia, że na Ukrainie nie zamierza poprzestać? Dziękuję bardzo.
Pani Redaktor, może nie będzie to bardzo polityczne, ale w Polsce jest takie – brzydkie zresztą – powiedzenie: nie strasz, nie strasz. Jesteśmy narodem, który chce żyć w pokoju, który nikogo nie atakował – zwłaszcza na przestrzeni ostatniego stulecia. To my zawsze chcieliśmy żyć w pokoju. Jeżeli ktoś atakował, to my byliśmy atakowani. Nadal chcemy żyć w pokoju, myśmy się wyrwali zza żelaznej kurtyny, odzyskaliśmy pełną suwerenność, niepodległość i wolność gospodarczą, by żyć w miarę wygodnie, żeby się rozwijać, by się bogacić, żeby móc zwiedzać świat, żeby być obywatelami świata. Chcemy, żeby tak było dalej. To jest nasze dążenie jako społeczeństwa, jako narodu. Nie jesteśmy agresywni, nikogo nie chcemy atakować.
Ale – oczywiście – musimy się przygotować do tego, gdyby ktoś nas zaatakował. Jeżeli ktoś będzie chciał nas zaatakować – zwłaszcza jeżeli będzie chciał nas zaatakować czy od strony północnej, czy od wschodniej, czy w ogóle z jakiejkolwiek innej – musi liczyć się z tym, że twardo staniemy do obrony swojej ojczyzny. Podkreślam: obrony swojej ojczyzny! A zapewniam, że jest wystarczająco rozległa, byśmy mieli gdzie napastników pochować.
Wojciech Cegielski, Polskie Radio: Dzień dobry, Panie Prezydencie. To ja krótko tylko jeszcze w sprawie tej pomocy dla Ukrainy, o którą prosił Pan Prezydent Zełenski – mówił o przysłaniu 1 proc. samolotów. Pan też mówił, że jakby ta pomoc musi jakby skończyć się na tym, że po prostu skończy się ta wojna. Poza tymi deklaracjami i tymi decyzjami, które padły – co, Pana zdaniem, w tej chwili jeszcze może Zachód i Polska zrobić w ciągu najbliższych dni, nawet nie tygodni, żeby pomóc Ukrainie? Co jeszcze może dorzucić? Bo jakby strona ukraińska mówi, że to jest niewystarczające, to co jest do tej pory.
Rozmawiamy na ten temat cały czas, ale chcę bardzo mocno podkreślić: to – w moim osobistym przekonaniu jako Prezydenta Rzeczypospolitej, ale zarazem tego, który reprezentuje Polskę właśnie tutaj, w Sojuszu Północnoatlantyckim i na jego szczytach – musi być decyzja sojusznicza. Podkreślam jeszcze raz: decyzja sojusznicza, tzn. taka, która będzie zaaprobowana w ramach NATO. Na tym musi polegać to wsparcie – że będzie to wsparcie jakby przewidziane przez NATO. Dlaczego? Dlatego żeby zachować wszystkie warunki funkcjonowania w ramach Sojuszu. I to jest dla mnie rzecz istotna. A jakie będą te formy – cały czas nas tym pracujemy. Cały czas się zastanawiamy i eksperci się zastanawiają, jakie jeszcze formy pomocy mogą być zrealizowane.
Rozmawialiśmy dzisiaj – o czym nie wspomniałem teraz, w moim pierwszym wystąpieniu, w oświadczeniu – o sankcjach. Za chwilę o sankcjach będzie dyskutowała Rada Europejska. G7 też dyskutuje dzisiaj o sankcjach. W związku z powyższym tych elementów, które są tutaj omawiane – instrumentów, które mają zmusić Rosję do zaprzestania agresji – jest potencjalnie wiele. Rzecz tylko polega na tym, żeby były tak skomponowane i tak sformułowane, by ich skuteczność była jak najwyższa i jak najszybsza. Bo nikt z nas nie ma dziś wątpliwości, że sankcje, które już zostały ustanowione, prawdopodobnie w ciągu miesięcy czy lat będą utrzymane. Nawiasem mówiąc, uważam, że ich utrzymanie powinno zależeć od decyzji Ukrainy; to Ukraina powinna się zgodzić na to, by sankcje zostały zniesione, jeżeli zaczęłaby się dyskusja na temat znoszenia sankcji – tak, jeśli Ukraina się na to zgodzi. Chodzi o to, by te wszystkie środki razem wzięte przyniosły skutek jak najszybciej, bo tam codziennie giną ludzie, i to nie jest żart.
Maciej Sokołowski, TVN: Dzień dobry, Panie Prezydencie. Chciałbym zapytać o wizytę Prezydenta Stanów Zjednoczonych w Polsce. Joe Biden wybiera się jutro do naszego kraju. Jakie Pan przed sobą stawia też główne cele przed tą wizytą? Co chce Pan osiągnąć w rozmowach z Prezydentem Stanów Zjednoczonych? I czy będzie Pan wracał do tego pomysłu misji pokojowej NATO? Bo dzisiaj słyszymy też odpowiedź Sekretarza Generalnego – nie ma ciągle zgody na wysłanie żołnierzy natowskich na Ukrainę. Dziękuję.
Dyskutujemy na temat formuły pewnego planu wsparcia dla Ukrainy, bardzo szeroko pojętego. Taka polska propozycja jest w tej chwili sformułowana. Ona jest na stole Rady Północnoatlantyckiej. Pan Ambasador Tomasz Szatkowski będzie ją w najbliższym czasie w szczegółach, w detalach przedstawiał sojusznikom. Oczywiście proszę pamiętać, że to wszystko są propozycje do dyskusji, do debaty. To nie jest tak, że ktoś coś tutaj Sojuszowi narzuca – absolutnie nic takiego nie ma miejsca. Więc są to różne propozycje, o których w tej chwili się rozmawia. Jest ich rzeczywiście cały szereg.
Nie mogę mówić o szczegółach, dlatego że dzisiaj posiedzenie – jak Państwo wiedzą – odbywało się w reżimie posiedzenia niejawnego. W związku z powyższym mogę zapewnić, że pomysły różnych rozwiązań i różnych form pomocy są szerokie, jest ich co najmniej kilka. Debata nad tymi kwestiami trwa. Szukamy rozwiązań najbardziej skutecznych, a zarazem też najbardziej wygodnych dla samego Sojuszu – jednocześnie przede wszystkim w sposób ewidentny wspierających Ukrainę, pomagających, odpowiadających na potrzeby.
Jeśli chodzi o wizytę Pana Prezydenta Joe Bidena, jest to dla mnie niezwykle ważne, znaczące. Jaką pozycję zajmuje dzisiaj Polska, niech każdy odpowie sobie na to pytanie. Jeżeli w ostatnich tygodniach mieliśmy [u siebie] Sekretarza Obrony, Austina; jeżeli mieliśmy Sekretarza Blinkena; jeżeli mieliśmy wizytę Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, Pani Kamali Harris; a dzisiaj właściwie już jesteśmy w przededniu, na progu wizyty Prezydenta Stanów Zjednoczonych, Joe Bidena – to widać, jaki jest dzisiaj poziom relacji polsko–amerykańskich; jak istotnym miejscem na mapie jest dzisiaj Polska dla Stanów Zjednoczonych; jak bardzo miejscem strategicznym; jak silne więzi także łączą nas dzisiaj ze Stanami Zjednoczonymi.
Zresztą – co zawsze podkreślałem – te więzi są niezależne od wszystkich relacji politycznych, jesteśmy krajami demokratycznymi. Władze się zmieniają, a strategiczne interesy pozostają. Ogromnie się cieszę, że dzisiaj, w tej bardzo trudnej sytuacji dla Polski, ale także dla Stanów Zjednoczonych – bo przecież są to strategiczne interesy Stanów Zjednoczonych; to Stany Zjednoczone są globalnym mocarstwem; my jesteśmy, owszem, dużym państwem Europy Środkowej, ale Stany Zjednoczone to największa potęga, największa siła Sojuszu Północnoatlantyckiego – w naszym absolutnym interesie jest budowanie jak najsilniejszych więzi euroatlantyckich i jak najsilniejszych więzi polsko–amerykańskich.
To właśnie czynimy i w tym kontekście wizyta Pana Prezydenta Joe Bidena jutro i pojutrze u nas, bo przecież będą to dwa dni spotkań, rozmów, wizyt w różnych miejscach, ma z mojego punktu widzenia ogromne znaczenie i wierzę, że przyniesie – już przynosi, a dodatkowo jeszcze przyniesie w efekcie – bardzo poważne wzmocnienie bezpieczeństwa naszego kraju.
Wiedzą Państwo, jak to jest – oczywiście, Prezydent słyszy różne głosy, ogląda różne plany, widzi różne mapy i zobrazowania. Ale gdy przyjedzie osobiście i na własne oczy zobaczy pewne aspekty, gdy spojrzy, jak wygląda teren, jak wygląda sytuacja, jak rzeczywiście to wszystko działa, jaka jest infrastruktura – wtedy faktycznie widzi, jakie są potrzeby. Zwłaszcza jeżeli ma tak ogromne doświadczenie, jak Pan Prezydent Joe Biden.
Dorota Bawołek, Polsat News: Dziękuję. Właściwie kolega zadał już pytanie. No ale faktycznie na misję pokojową nie ma zgody, to bardzo jasno dziś powiedział Sekretarz Generalny. Jeśli chodzi o zwiększenie obecności wojskowej NATO w Polsce i zmianę jej charakteru z rotacyjnego na stały, to też decyzje nie zapadły. Może chociaż w sprawie migów coś się ruszyło? Jak by Pan ocenił wyniki tego szczytu dla naszego kraju?
Pani Redaktor, mam te niecałe siedem lat doświadczenia w pełnieniu urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej. Byłem już na całym szeregu szczytów NATO. Na decyzję o tym, by pojawiła się obecność Sojuszu Północnoatlantyckiego na wschodniej flance, pracowaliśmy ponad pół roku. Odbyliśmy wtedy wizyty we wszystkich krajach członkowskich. Rozmawiałem osobiście ze wszystkimi Prezydentami, zanim ta decyzja została podjęta. Więc proszę wybaczyć, że dzisiaj po czterech czy pięciu dniach, odkąd szczyt zapowiedziano i się odbył, nie sformułowano żadnych konkretnych decyzji. Biorąc jednak pod uwagę sposób funkcjonowania NATO, ten czas był za krótki.
Jedna decyzja została dzisiaj podjęta przez aklamację, ale też prawda jest taka, że jest to decyzja, o której rozmawiamy od kilku miesięcy, a już absolutnie od momentu, gdy Ukraina została faktycznie przez Rosję zaatakowana – jest to decyzja o przedłużeniu mandatu Sekretarza Generalnego, Jensa Stoltenberga. Zapadła dzisiaj przez aklamację, wśród podziękowań i braw wszystkich członków Sojuszu. To bardzo ważne.
Jesteśmy wdzięczni Panu Sekretarzowi Generalnemu, że – mając możliwość znacznie spokojniejszej służby dla swojego kraju, jaką kraj mu zapewniał – jednak zdecydował się w tej bardzo trudnej sytuacji pozostać tutaj jako koordynator, jako ten, który jest liderem Sojuszu Północnoatlantyckiego tutaj, w Brukseli. Bo jest to bardzo odpowiedzialna decyzja w bardzo trudnej sytuacji – niełatwej dla Sojuszu, niełatwej dla Europy, niełatwej dla świata. I ta stabilność była Sojuszowi bardzo potrzebna.
Zresztą przecież nietrudno wyobrazić sobie sytuację, w której wybierany jest nowy Sekretarz Generalny. Zanim ta nowa osoba wejdzie we wszystkie tematy, w specyfikę funkcjonowania Sojuszu, w specyfikę funkcjonowania Sekretarza Generalnego właśnie jako zwornika całej Wspólnoty – mija czas. A dzisiaj nie ma czasu, by ktoś się przysposabiał do pełnienia funkcji. Dzisiaj potrzebny jest ktoś decyzyjny, kto te decyzje podejmuje. A wiemy, bo przekonaliśmy się w ostatnich latach, że Sekretarz Generalny Pan Jens Stoltenberg potrafi podejmować decyzje – i są to dobre decyzje. Przez cały czas, gdy jestem tutaj, w Brukseli, i z bliska obserwuję pracę z nim, i wielokrotnie się z nim spotykałem, nie przypominam sobie ani jednej sytuacji, w której podjąłby decyzję błędną. W związku z powyższym dla mnie to była sprawa oczywista i wszyscy wyrażali wdzięczność, że się tej misji na ten kolejny czas, teraz, w trudnym momencie podjął.
Pani Redaktor, jak powiedziałem, wszystkie decyzje są realizowane wtedy, gdy są podjęte jako decyzje sojusznicze. I jeżeli w tym zakresie decyzje sojusznicze będą podjęte, to w sposób sojuszniczy będą realizowane. Po prostu.
